Boogie Down. Boogie Down Breda. Een supervet hiphopfestival dat voor de tweede keer in Breda en voor de eerste keer op het Kasteelplein wordt gehouden.
Dus had ik mijn veel te grote hood uit de kast gehaald. Zo eentje met doodshoofdjes erop. En geen T-shirt, want dat zou ik daar wel krijgen. En als ik gouden kettingen had gehad, had ik die ook omgedaan. Alles om in stijl te gaan. Yo!
Ik was vrijwilliger. Aan mij de nobele taak om barhoofd te zijn. En dus knoopte ik een theedoek aan één van de lussen van mijn broek en deed ik mijn oortje in. En de iets te grote hood uiteindelijk maar weer uit. Het was er toch iets te warm voor.
Nu houd ik eigenlijk helemaal niet zo van hiphop. Maar een biertje tappen op een festival, dat kan ik als de beste.
Het eerste internationale filmfestival Breda begon met de Nederlandse première van The Reader. Voor mij betekende het uiteindelijk een vijfdaagse onderdompeling in alles wat met film te maken had, inclusief afterparty’s in festivalcafé Het Hijgend Hert.
Er is met een hoop scepsis geschreven over het festival. Breda moest ook zo nodig een eigen filmfestival hebben. Toch is het festival meer dan zomaar een filmfestivalletje. Met het vorig jaar geopende Graphic Design Museum, de kunstacademie Sint Joost en het tweejaarlijkse Graphic Design Festival, dat wordt afgewisseld met Breda Photo, krijgt het culturele leven in Breda een eigen, onderscheidend karakter. Dat karakter wordt gemakshalve omschreven met het containerbegrip Beeldcultuur, maar in Breda richt het zich met name op Grafische Vormgeving, Photo en Film.
In het programma van het filmfestival was dan ook ruim plaats voor animatie en korte film. Daarnaast was er een heel randprogramma in, jawel, het Graphic Design Museum en waren er verspreid over de binnenstad film- en kunstprojecties in de open lucht. Het programma, vier dagen lang in de zeven zalen van de Mustsee-bioscoop, bevatte daarnaast ook een tamelijk laagdrempelig algemeen programma. Een enkeling vond het festival juist daardoor te weinig onderscheidend. Maar ik denk dat de organisatie daar juist een goede keuze heeft gemaakt. Niemand zit te wachten op een niche-festival dat alleen door een paar kenners wordt bezocht. De bredere programmering moet het festival voor iedereen toegankelijk houden. En met 10.000 bezoekers op de eerste editie lijkt dat heel aardig gelukt.
Volgend jaar een passe-partout. Voor mij wel, zeker weten. Al vast in de agenda: 24 tot 28 maart in Breda.
Na bij elkaar twaalf uur geschouwd te hebben, drie uur in de auto te hebben gereden, drie uur luidsprekers te hebben opgehangen, zes uur te hebben opgeruimd en tien uur achter de bar gestaan te hebben, zit een mens er aardig doorheen.
Helaas moet er op maandag ook nog een hele dag opgeruimd worden: alle decorstukken terug naar de verschillende opslagplekken. Maar als vervolgens, rond zeven uur, de laatste doos is ingepakt en het laatste controlerondje door een inmiddels relatief schoon park is gereden, zit het werk erop. Dan rest slechts nog de laatste plichtpleging: zeven uur zuipen in Dok19.
Behalve, helaas, voor mij. Ik had nog een extra raadsvergadering (een wethouder moest even opnieuw geïnstalleerd worden omdat er een fout bij de beëdiging was gemaakt) en een redactievergadering van de nieuwsbrief van GroenLinks. En ook nog een korte fractievergadering. Uiteindelijk kon ik rond half negen aansluiten bij de rest van de organisatie. Met een biertje in één hand, pizza in de andere en in de lucht het gelukzalige gevoel dat het ons weer gelukt was: het leukste feestje van de stad.
Het leukste werk tijdens het festival blijft in mijn ogen de late bardienst op zondagavond. Na een beetje schuifwerk in het rooster, lukte het om met hetzelfde team als gisteren te werken.
Wat veel mensen niet weten is dat al het personeel op zo’n dag geheel vrijwillig werkt. Dat moet ook wel, want anders zouden we Breda Barst nooit kunnen organiseren. En elk jaar lukt het weer om voldoende vrijwilligers te vinden die graag meehelpen. Sommige mensen begrijpen dat niet en kijken je verbaasd aan als je ze meedeelt dat je gratis werkt. Anderen begrijpen het wel en kunnen het enorm waarderen.
Tijdens de bardienst werd ik door één jongen opgemerkt als ‘de fractievoorzitter van GroenLinks in Breda’. Hij was daardoor zo positief verrast dat hij luidkeels tegen zijn vrienden moest vertellen ‘dat daar zo maar een politicus biertjes zat te tappen’. Dat ik dat al dertien jaar doe, deed er even niet zo toe.
Toen om elf uur het laatste bier getapt was en de bar dicht moest, hebben we de laatste voorraad vooraf ingeschonken drank op de uitgiftebar gezet voor een ieder die er nog zin in had. Dit rondje was van Breda Barst. Het barpersoneel ging naast elkaar staan, armen in elkaars schouders, en buigde diep voor het applaus dat hen ten deel viel. „Thank you Germany, you’ve been a lovely audience”, riep ik natuurlijk weer net iets te gevat.
Misschien wel het grappigste decorproject van dit jaar: dixieland. Op het toiletteneiland was elke mobiele plee voorzien van een luidspreker waar dixieland uit scahlde, verwijzend naar mobiele toilettenfabrikant dixie. Jammer dan toch dat de toiletten dit jaar gehuurd waren bij concurrent Port-o-let.
De reacties waren enthousiast, alhoewel ik niet de indruk had dat velen deze moeder aller woordgrappen nu echt doorzag. De meesten hielden het op een spontaan „hé, wat grappig, er zit muziek in de wc’s.”
Ook leuk: de Keuringsdienst van Waren die komt controleren of we alcohol verkopen aan zestien-minners, en uiteraard schiet er op zo’n festival wel eens een jonger iemand tussendoor. Andere wetenswaardigheden: ik had het blondste barteam ooit, Het vriendje van week 12 kwam zijn roseetje aan mijn bar bestellen en het is op zaterdag nog nooit zo druk geweest op het festival.
De uiteindelijke bieromzet was ongeveer 18.000 liter, het bezoekersaantal zo’n 35.000. En hoewel sommigen de programmering dit jaar wellicht wat matjes vonden (kwalitatief prima, maar geen bijzondere uitschieters), was het één van de mooiere Breda Barsten totnogtoe. Misschien omdat alles dit jaar relatief zo soepeltjes leek te verlopen. Iets wat je na dertien jaar ook best wel mag verwachten eigenlijk.
Toegegeven, er was wel wat gemor onder een aantal decorgroepleden. Mijn bijdrage was dit jaar niet zo fors als in voorgaande jaren. Deadlines, een iets te volgepropte werkweek en deze week dan ook nog een slecht getimed bezoek aan het Europees Parlement, maakte van Breda Barst even een ondergeschoven kindje.
Maar op vrijdag was ik dan toch echt beschikbaar. Zo één dag voor het leukste feestje van de stad hingen we de eerste decorstukken, soms met enig gevaar voor eigen leven, in het park. De weersvoorspellingen waren goed, dus niets kon een goede afloop eigenlijk nog in de war gooien.
Behalve dan misschien dat men weer eens vergeet de backdrop in het podium te hangen of de lichtborden aan het grid bevestigd. Maar dat vergeten de podiumjongens elk jaar, dus eigenlijk waren we zelfs daarop voorbereid.
Ik ben geen trouwe Lowlands-ganger. Ik heb iets meer met grote broer Pukkelpop dat in het zelfde weekeinde in Hasselt-Kiewit plaatsvindt. Ik ben ergens aan het einde van de jaren ‘90 een keer op Lowlands geweest en vond het eigenlijk wel goed zo.
In dat jaar waren de lange pluche hoeden erg populair onder de alternatieve scene. Ik geloof dat ik nog nooit zoveel felgekleurde hoeden bij elkaar gezien heb als dat jaar in Biddinghuizen. Sindsdien is het nooit meer helemaal goed gekomen tussen Lowlands en mij.
Lowlands is sympathiek, ook al wordt het georganiseerd door het aanmerkelijk minder sympathieke Mojo. Het Lowlands-publiek is minstens net zo sympathiek. En eigenlijk is het concept van een stadje van 55.000 mensen, die zoveel bejubelde mini-samenleving met eigen wetten en regels, ook hartstikke sympathiek. Maar dat veel besproken Lowlands-gevoel wordt ook wel heel erg gehypet. Elk groot meerdaags festival is namelijk een mini-samenleving en heeft zo zijn eigen gevoel. Zo vindt ik de wandeltocht tussen camping en festivalweide, met alle spontane ontmoetingen, die dagelijks afgelegd wordt tijdens Rock Werchter ook volstrekt uniek.
Pukkelpop, zei ik. Ja. Niet dat ik een zeer regelmatig Pukkelpop-ganger ben, maar als ik zou mogen kiezen wat ik het derde weekeinde van Augustus zou moeten doen, verkies ik Pukkelpop. Die voorkeur heeft zijn oorsprong in een drietal zaken die Pukkelpop onderscheiden van Lowlands.
Allereerst de programmering. Lowlands meent, naast muziek, ook tal van andere kunstdisciplines te moeten programmeren. Helemaal niets mis mee natuurlijk, maar als ik naar een festival ga, doe ik dat voor de bandjes. Niet om naar de film te kunnen gaan of in een sauna te zitten. Daarnaast is de programmering van Pukkelpop vaak toch een tikketje alternatiever dan Lowlands, al ontlopen ze elkaar niet veel.
Op de tweede plaats, Pukkelpop is groter. Qua aantal bezoekers, maar vooral qua terrein. De verschillende tenten van Lowlands lopen nogal snel vol, en buiten de tent kun je, behoudens op een enkel televisiescherm, nooit zien wat er op het podium gebeurt. Daarnaast heeft een tent de nare eigenschap niet alleen de regen, maar ook de zon buiten te houden. Pukkelpop programmeert de grote acts op buitenpodia.
Tot slot de bezoekers. Waar de Lowlandsbezoeker sinds 1993 steeds ouder is geworden, blijft Pukkelpop nog altijd een festival voor tweenies. Terwijl op Lowlands de gemiddelde leeftijd zo langzamerhand tegen de veertig begint te lopen en je de pubers met een vergrootglas moet zoeken. En broze botten doen het nu eenmaal niet goed in de moshpit. De Belgen hebben voor hun bejaarde festivalgangers speciaal Rimpelrock in het leven geroepen.
Helemaal sympathiek is dat Pukkelpop nog altijd wordt georganiseerd door de Humanistische Jongeren Leopoldsburg. En dat klinkt toch ook een stuk idealistischer dan Mojo.
Het was kwart voor zeven toen de wekker ging. Het mocht dan weliswaar de dag des heren zijn, voor mij was het gewoon een werkdag. Vervelend, zou je zeggen.
In het kader van Lowlands University had Stichting Natuur en Milieu een lezing georganiseerd van econoom Arnold Heertje. Ik moest daar bij zijn om later een berichtje over te kunnen schrijven. Heel vervelend.
Dat ik gewoon langs de rij kon lopen en backstage ontvangen werd met een kop verse koffie was natuurlijk al helemaal vervelend.
En dat ik om één uur ‘s middags, nadat de lezing was afgelopen, nog uren lang vrolijk over het terrein kon slenteren, was ronduit irritant
De treinreis terug verliep iets minder voorspoedig en betekende voor ons vooral dat we op het mooie en geheel gerenoveerde station Antwerpen een tijdje moesten blijven wachten. Er zijn ergere plaatsen om te moeten rondhangen.
Vier dagen Werchter is al met al toch een behoorlijke uitputtingsslag. Jaap en ik zaten stil voor ons uit te staren terwijl om ons heen het Vlaamse landschap voorbijgleed.
Eenmaal thuisgekomen wachtte mij de heerlijk warme douche en vervolgens het uitpakken van de tas. Wasmachine vol, wandelschoenen in een bak warm water en de tent uitgerold over de stoelen om goed te kunnen drogen. En daarna meteen achter de computer, niet om mijn mail te checken, maar om eens rustig te bekijken welke LP’s ik wilde bestellen van de vele bandjes die ik heb gezien.
De platenzaak had uiteindelijk toch nog een goede dag. Ze hadden de hele dag niets verkocht, maar een half uur voor sluit konden ze toch nog zo’n dertien platen aan me kwijt.
Devotchka, Panic at the Disco (Tim Vanhamel zie ik op Breda Barst wel), The Kooks, The Raconteurs, Kaiser Chiefs, Underworld en dEUS. Niet helemaal verwonderlijk dat je over de hoofden van het publiek kon lopen, zo druk het was.
Oh ja, nadrukkelijk niet naar Anouk, even voor de duidelijkheid. Ik besloot te gaan chillen bij Hercules & Love Affair. Waarmee ik, volgens de rest van het gezelschap, ook ongeveer het meest oninspirerende concert van Werchter heb gemist.
Het was sowieso een beetje een gesplitste dag. Terwijl de rest van ons viermanschap (Wiebe was ons inmiddels al ontvallen) Beck wilde horen, ging ik liever dansen op Underworld die, de muziekgoden zijn geprezen, hun nummer Underworld ten gehore brachten. En terwijl de rest vervolgens naar de Marquee stiefenden om de goth-band Nightwish te zien, liep ik juist naar het hoofdpodium om afsluiter dEUS met volle teugen op te snuiven. Waarna, eenmaal herenigd bij de tenten, een diepe controverse ontstond tussen Jaap, die nog wel enkele nummers van dEUS had opgepikt, en mij. Want waar Jaap het optreden te ingestudeerd en te klinisch vond, had ik de indruk één van de betere dEUS-optredens ooit te hebben gezien. Gelukkig bleek de volgende dag dat ik in ieder geval de Vlaamse pers aan mijn zijde had.
De schade van vier dagen Werchter: zo’n 400 euro. Maar da’s dan wel inclusief die veel te dure Rock Werchter capuchon-trui die ik mezelf op de eerste avond, bevangen door enige kou, gekocht had. Verder: zo’n 80 biertjes, vier frieten tartaarsaus, een beker aspergesoep, vijf smoskes, een wrap en een vegetarische pizza, waar vervolgens toch ham op bleek te zitten. En dit maal geen enkele keer zonder toiletpapier gezeten. Zoals gezegd: de muziekgoden waren mij gunstig gezind.
