Homo Convehens – di 8 juli 2008

dEUS - foto: Gie Knaeps/HUMO
dEUS - foto: Gie Knaeps/HUMO

Het was al weer even geleden dat ik mijn goede vriend Rogier had gezien. Rogier is een nu al legendarisch figuur die, nadat hij met zijn racefiets gigantisch op zijn bakkes was gegaan en daar een gehavend smoelwerk aan had overgehouden, op de proppen kwam met de tegeltjeswijsheid ‘Aan niks raak je sneller gewender, dan eten uit een blender’.

Rogier heeft, als beroepsjongere bij de jeugdraad, de gave om dingen te zeggen waarmee hij werkelijk iedereen op de kast jaagt. Hij heeft een bewonderenswaardig relativeringsvermogen dat veel mensen node missen. Daarnaast is zijn eten ook prima te pruimen, dus het was helemaal geen straf om weer eens bij hem op bezoek te gaan.

Onlangs heeft hij een paper geschreven waaruit blijkt dat mensen organisaties als Oxfam-Novib meer vertrouwen dan de Europese politiek. Hij beschreef dat aan de hand van een casus waarbij Oxfam het eens bij het verkeerde eind had, maar de Europese politici toch onder de druk bezweken. Interessant, aangezien Paul Collier in zijn boek een soortgelijk geval beschrijft, maar dan in de Engelse politiek.

Dankbaar materiaal om te gebruiken voor het pamflet over ontwikkelingssamenwerking, waar ik mee bezig ben.

Homo Creans – do 16 aug. 2007

oregano

De vader van Rogier had een huis gekocht. Voor zijn zoon. Zodat hij met twee andere studiegenoten een beetje goedkoop kon gaan wonen. Zo gaat dat tegenwoordig, bij studenten met ouders met een overwaarde.

Eten zal Rogier niet tekort komen. Allereerst leert één van zijn huisgenoten voor kok, en mag hij alles dat op school gemaakt wordt daarna mee naar huis genomen worden. Ten tweede wordt Rogier omringt door toko’s, Marokkaanse slagers, Turkse mini-markets, pizzaria’s, shoarmazaken en kebab-zaken. Rogier woont midden in de multiculturele samenleving, de bakermat van de kapsalon *.

Rogier maakte roergebakken groenten met daarbij een pittige aardappelpuree, die visueel werd afgewerkt met een blaadje peterselie. Aangezien ik de aardappels moest schillen was er weer eens veel te veel puree. Na het eten en de eerste fles wijn begonnen we aan onze creatieve denksessie, het doel van onze afspraak.

Aardappelpuree met een ei en een bak sterke koffie als ontbijt. Na de eerste hap keken we elkaar aan. Er miste iets. „Oregano”, riepen we gelijktijdig. Great minds think alike.

*) Bak met friet, daaroverheen shoarma-vlees, daaroverheen saus, daaroverheen gesmolten kaas en daaroverheen een beetje sla.

Homo Collega – za 2 dec. 2006

laatste afdaling

Ik zou nog even terugkomen op collega Rogier Elshout, die afgelopen donderdag zijn laatste werkdag had op de fractie. En aangezien ik, als ik dit schrijf, in de mijmerfase lijk te zitten en de afspraak met Jaap waar ik eigenlijk over had kunnen schrijven is verzet naar de volgende dag, is dit een even goed moment als elk ander.

Rogier was een jaar of wat medewerker van de publieksdienst van GroenLinks en uit die functie door GeenStijl ooit omschreven als de Kay van der Linde van GroenLinks. Een hele eer, alhoewel het wat ver gaat om een publieksdienstfunctionaris als spin-doctor te omschrijven. Ik ontmoette Rogier volgens mij voor het eerst op het Jongerenweekeinde van GroenLinks op 30 november 2003. Op het Voorum, een klein jaar later, en op de vele daaropvolgende Dwars-bijeenkomsten leerde ik hem beter kennen en bleken we eenzelfde absurdistisch en enigszins afwijkend gevoel voor humor te hebben. Toen ik voor GroenLinks in Den Haag ging werken, bleek hij tot mijn grote verrassing een collega te worden.

Rogier denkt sneller dan dat hij typt. Op zich is dat niet een heel unieke eigenschap, maar wel bijzonder lastig, aangezien hij net zo dyslectisch is als een mol zonder veterstrikdiploma. Extra lastig is het dat hij als medewerker van de publieksdienst voornamelijk bezig was met het beantwoorden van brieven en mails van burgers. Meest memorabele fout was in een e-mail aan een mevrouw van één of ander actie-comité, die hij afsloot met de zinsnede ‘succes met Uw sterven’. Gelukkig kon de dame in kwestie de humor van deze onbedoelde typo wel inzien.

Rogier is gestopt met zijn werk om meer aandacht te kunnen besteden aan zijn studie en aan zijn carrière als beroepsjongere. Hij is nu jongerenvertegenwoordiger bij de jeugdraad en ik ben er van overtuigd dat we hem nog wel eens terugzien in de grote-mensenpolitiek, om het zo maar even te noemen.

Met Rogier kan ik bijzonder goed opschieten. Hij verdacht mij er zelfs van dat ik op de Vrije School had gezeten. Rogier kan namelijk vooral met andere Vrije School-gangers opschieten. Wat deze groep onderscheidt van de rest van de mensheid is mij niet geheel duidelijk, maar ik heb tot mijn achttiende dan ook alleen maar katholiek onderwijs genoten.

Rogier werkte altijd op dinsdagen en donderdagen. Stiekem waren dat ook de dagen dat ik het meest fluitend afreisde naar Den Haag. Eén van onze grootste meesterwerken in het halve jaar dat we collega’s waren is ongetwijfeld het jongerenprogramma, dat we grotendeels in één nacht en met drie flessen wijn hebben geschreven.

Nee, dit is geen In Memoriam. Ik ben er van overtuigd dat ik Rogier nog vaak ga tegenkomen. Laat het een eerbetoon zijn aan een scheidend collega. En aan alle andere collegae van GroenLinks. Want geloof het of niet, het moet wel zo’n beetje de leukste en vrolijkste club mensen zijn waar je voor kunt werken. Waarvan akte.

Homo Vigilens – di 10 okt. 2006

bedverhaaltje

Collega Rogier en ik zaten in overdrive. Na het eten werkten we nog een paar uur door. Tot elf uur, was aanvankelijk de bedoeling. Dat werd twaalf uur. En dat, op zijn beurt, werd nog veel later.

Toen we ver na twaalven het onszelf al zo lang beloofde biertje namen, en daarna nog een, misten we de nachtnettrein van twee voor twee naar Rotterdam. Althans, dat realiseerden we toen ik Rogier in de lift van het kamergebouw droogjes meedeelde dat we nooit binnen vijf minuten op centraal zouden zijn. En toen kwam onze briljante ingeving.

En dus liepen we terug naar onze werkplekken, trokken een fles wijn open en tikten we vol energie door tot een uur of half zeven. Althans, Rogier. Ergens rond half zes ben ik halverwege een zin in slaap gevallen. ‘Sommige mensen zijn best …’ luidde de onafgemaakte zin op het beeldscherm.

Om half zeven waren we klaar. Althans, we waren op. Rogier ging naar huis, ik verkoos het bed in de rustkamer van de fractie. Vier uur later verscheen ik weer op mijn werk.

Waar we mee bezig waren? Ssst. Daar mag ik nog niets over zeggen. Het moet nog worden goedgekeurd.

Homo Migrans – zo 23 juli 2006

Rogier, vriend, collega en beroepsjongere, gaat verhuizen. Op een onbewaakt ogenblik bood ik hem aan mee te helpen. In mijn bestelwagen kunnen nu eenmaal makkelijk grote dingen. Zolang ik maar niet voor elven voor de deur stond. Ik beloofde plechtig.

Dus toen ik rond kwart voor twaalf bij hem voor de deur stond, stond de dampende bieten-gembersoep al op me te wachten. Maar dat was ook meteen de enige voorbereiding die Rogier getroffen had. Het aantal reeds ingepakte dozen beperkte zich tot slechts één. En zelfs die nog amper half vol.

De nieuwe woning van Rogier ligt in Delfshaven, aan de andere kant van Rotterdam. Dus terwijl Rogier in zijn oude woning dozen aan het pakken was, sjouwden broertje Matthijs en ik ons stuk op te zware meubels en bureaubladen. Eén trap omlaag, 45 minuten later drie trappen omhoog. Waaronder twee wenteltrappen.

Gelukkig heeft Rogier geen uitgebreide boekenkast of platencollectie. Hij heeft wèl een mega espresso-apparaat. Het was, begrijpelijkerwijs, het laatste apparaat dat uit het stopcontact getrokken werd om te verhuizen. Zodat we naast vermoeide ledematen ook voldoende koffie hebben gekregen.