Eén van de meest opvallende zaken van een kantoorbaan, en zo noem ik bij wijze van uitzondering voor het gemak maar even alles dat plaats heeft aan een vergadertafel of een bureau, is de neiging om collectief te lunchen. Minstens even interessant is dat dat altijd aan het begin van de lunchtijd is en nooit om, pak ‘m beet, half twee. Om drie minuten over twaalf is er altijd wel iemand die meent het woord ‘lunch’ keihard over de gang te moeten schreeuwen. Met succes, iedereen reageert.
Het woord ‘lunch’ zit ongetwijfeld opgeslagen in dezelfde hersenkwab als het woord ‘hypotheekrenteaftrek’. Ook dat woord roept in Den Haag direct en instinctief altijd maar weer dezelfde reactie op. Pavlov zou een feestje hebben: je roept een woord en je krijgt een standaard reactie. Bij het woord ‘lunch’ is dat het plotselinge gevoel dat je honger hebt. Een gevoel wat frappant genoeg dertig seconden voor het noemen van het desbetreffende L-woord nog volledig non-existent was.
De ingewikkelde gangenstructuur van de vele samengevoegde panden die bij elkaar het Tweede kamergebouw vormen, staat garant voor de nodige calorieën. Dat maakt het schuldgevoel kleiner bij het bestellen van de dagspecialiteit. Ik kon me niet inhouden, toen ik quasi-lollig verzuchtte “hè hè, de week is weer doormidden”.
