Ik waande me in Afrika, maar ik was in de Heuvel. En nee, ik waande me niet in Afrika omdat de Heuvel een erg gemengde (geen zwarte, maar misschien wel donkergrijze) wijk is. Het beeld werd bij me opgeroepen toen een radioverslaggever van Omroep Brabant zijn microfoon tevoorschijn haalde. Als wespen rond een glas ranja schaarden zij zich rond de microfoon. Het deed me denken aan de nieuwsbeelden die je wel eens ziet van broodmagere maar toch vrolijke Afrikaanse kinderen die kosten noch moeite sparen om in beeld te komen op een televisiejournaal dat ze zelf nooit zullen zien.
Het vrolijke, maar enigszins chaotische tafereel vond plaats in gemeenschapshuis De Vlieren. Daar werd die avond het eindresultaat van het project Jongerenparticipatie gepresenteerd. Een voorstelling met daarin toneel, dans, veel rap en hiphop en een videoreportage over de jeugd in de wijk. Met als boodschap: als we voetballen op straat veroorzaken we overlast, als we hangen worden we weggestuurd, maar een eigen jeugdhonk hebben we niet.
Dat zo’n project zin heeft, bleek later die avond aan de bar van het gemeenschapshuis. De projectmanager Stedelijke Vernieuwing praatte wat met de voorzitter van de wijkraad. Zo kwam de laatste erachter dat er in het gemeenschapshuis een ruimte was, die sinds kort leegstond. En dus kon wel bekeken worden of daar niet iets tijdelijks voor de jeugd in gedaan kon worden. Uiteraard alleen als de veiligheid dat toelaat. Maar stel je voor dat dat inderdaad lukt, dan weten die jongeren dat hun project ‘100% Heuvelteenz’ wel degelijk zin heeft gehad.
Na afloop reed ik richting MeZZ om aan vriend Guido zijn verlate verjaardagskado te overhandigen. Ik bleef zitten tot sluitingstijd, omdat ik de hele avond allerlei bekenden tegen die ik al maanden, soms zelfs jaren niet had gezien.
Jammer dat er vaak zo veel gepraat wordt over de jongeren i.p.v. met de jongeren. Ik, jongerenwerkster Heuvel, mag na dit soort projecten iedere keer weer uitleggen waarom alles zo lang duurt. Waarom men ( ambtenaren van de gemeente) niet of nauwelijks reageert.
Maar in maart 2005 kwam er toch reactie en uitnodiging van mevrouw Heerkens. Met een afvaardiging van 20 jongeren hebben we het “goede” nieuws aangehoord. Er komt een tijdelijke ruimte…begin 2006…Een datum die voor de jongeren erg ver weg ligt. Een datum die de hoop weer in de schoenen doet zakken. Maar ik blijf hopen…!