Homo Exquirens – wo 17 jan. 2007

Ik heb mijn laptop terug. Geheel vlekkeloos ging dat echter niet. Een reconstructie.

„Met de laptopverzekering.” „Ja hallo, met Selçuk. Mijn schootcomputer doet het niet meer.” „Zit er nog garantie op?” Ik antwoordde bevestigend. „Dan kunt U beter met Toshiba bellen.” Dus ik bellen met 0900-10001000. Het klonk positief: ze zouden ‘m komen ophalen. Op mijn werk zelfs, dus ik stuurde ze naar de Tweede Kamer, waar ze op de beloofde dag echter niet zijn langsgekomen.

Een dag later rinkelt mijn mobiel. „Met Toshiba, is Uw laptop opgehaald”. „Nee.” „Daar waren we al bang voor. we sturen maandag iemand langs.” En zo geschiedde. De slecht Nederlands sprekende koerier nam de computer mee en stelde de vraag waar deze naar toe moest. „Naar Toshiba”, antwoordde ik. „Welk adres, vroeg hij. Dat wist ik niet. De koerier was immers door Toshiba ingehuurd en niet door mij. „Dan breng ik ‘m wel naar het DHL-hoofdkantoor, zei de koerier. Pas nadat hij wegreed, realiseerde ik me dat zo’n antwoord helemaal geen vertrouwen oproept.

Een maand later: taal noch teken van Toshiba. Dus ik bellen. „Ja, die laptop is op drie januari afgeleverd, de zaak is afgehandeld.” Huh? Afgehandeld? Maar ik heb helemaal niets ontvangen. „Bij de Tweede Kamer in Den Haag.” Zei de dame van de helpdesk er achteraan.” „Ja, maar toen was ik daar niet vanwege het kerstreces”. De dame belde later die middag terug met de naam van de persoon die de laptop in ontvangst had genomen. Iemand van de postafdeling.

„Jaah, daar staat me iets van bij”, zei de man van de postafdeling van de Tweede Kamer. Die hebben we doorgestuurd naar jullie fractie.” „ja maar” jammerde ik, „we zaten toen midden in een verhuizing”. „Ja meneer, daar kan ik ook weinig aan doen. Moet U maar geen poststukken naar de kamer sturen.” „Dat was ik niet, dat was Toshiba”, protesteerde ik nog, maar de postkamer kon me niet verder helpen.

Na een zoektocht langs ons secretariaat begon iemand iets te dagen. „Ik heb vorige week inderdaad een doos met een laptop gezien. Ik vond het nogal vreemd dat ‘ie zomaar op de gang stond.” Wel nondeju, dacht ik, maar ik had de hoop nog niet opgegeven. „Hij ligt in de kast op het secretariaat.” En inderdaad, daar stond ‘ie.

Het enige dat mij toen nog verwonderde, was de naam die met koeieletters op de doos stond: ‘Akinci’. Verrek, dat ben ik. Je zou toch verwachten dat iemand je dan even waarschuwt.

Auteur: sÇ

Dutch local politician for the environmentalist party GroenLinks, tends to be serious at times but usually has a slightly absurd and overall happy and sunny mental disposition. Toon alle berichten van sÇ