Tag: sander

Goed. Tweede afspraakje dus. Wat gaan we doen? Zucht. Weet je wat, we pakken wel een terrasje aan de haven. Het is lekker weer immers.

Even in het nieuwe Klapcot kijken. Hij kende de manager, ik wilde wel eens zien hoe het er van binnen nu uit zag. Mooie tent, vette shizzle. Ook maar blijven eten? „Wel een beetje duur”, vond hij. „ben er niet echt op gekleed”, vond ik. Toch maar gedaan. Lekker.

Vriendin belt. Komen jullie nog even langs. Wij naar Bruxelles, zij ondertussen onderweg naar Café de Vrachtwagen. Ze hadden een foute avond. Wij niet, dus besloten lekker niet naar binnen te gaan.

„Koffie bij mij thuis?” „Ja.” „Drink je met melk?” „Ja.” Even langs het stadhuis om melkcups te halen.

Koffie bleek uiteindelijk pas voor de volgende ochtend te zijn. Nice. Meneer moet alleen wel en beetje op zijn helft van het bed blijven als we slapen.

Oké, stel je dent dat je iemand leuk vind. Dan zou dat dat zijn, ware het niet dat vanaf dat moment allerlei keuzes en afweginge gemaakt moeten worden die het leven nodeloos complex maken.

Ik mag beroepsmatig, als politicus, dan wel continu keuzes moeten maken, privé vind ik dat aanmerkelijk lastiger. De eerste vraag die opdoemt: hoe leuk vind ik de persoon in kwestie. Vervolgens volgt meteen de vraag hoe leuk de persoon in kwestie jou vind en indien de uitslag op beide vragen een vermoedelijk positief antwoord is, volgt het dilemma bellen of SMS-en?

Daarna volgt de afspraak, de vraag wat je met zo iemand moet doen en wanneer de beide partijen tijd hebben in de agenda om eerder gemaakte keuze ook te effectueren. Om dan te peilen in hoeverre je dan al bereid bent om je als ietwat losbandig bekendstaande levensstijl aan te passen aan de nieuwe realiteit.

Pas veel later nog volgt de keuze of je zo iemand dan ook nog eens mee wilt nemen naar een gemeentelijke receptie. De saaiheid van veel van dit soort bijeenkomsten zou namelijk meteen wel eens het einde kunnen zijn van iets dat er nog niet eens is.

Leven… moeilijk hoor.