Homo Valedicens (1) – vr 8 juni 2007

Joep

Het was ongekend druk op het voorplein van de Sacramentskerk. Het duurde nog even voordat de kerkdeuren open gingen. Daar maakten velen gebruik van door nog snel even een sigaret op te steken.

De kerk puilde uit. Familie, vrienden, politici en collegae, parochiegenoten. Mensen met wie Joep vanuit één van zijn functies wel eens te maken had gehad. Joep was een onvermoeibaar mens.

Een jaar geleden werd Joep een beetje ziek. Maar geen dokter die toen wist waar hij last van had. Dat werd pas een maand geleden duidelijk. Maar toen was het al te laat.

Als prominent raadslid stond Joep regelmatig in de krant. Maar in alle jaren had hij vrijwel nooit een krantenknipsel bewaard. Daar had hij nu spijt van. Vanwege zijn driejarige zoontje. Die had hij graag een tastbaar bewijs van zijn politieke drive nagelaten. En dus had de politiek redacteur van BN/DeStem een hele stapel artikelen uit het archief opgezocht en bij Joep afgeleverd.

Van alle sprekers wist directeur Heerema van het Havenbedrijf waar Joep werkte, hem misschien nog wel het meest treffend te typeren. Je moest stiekem wel lachen, de manier waarop hij de inzet, het karakter maar vooral ook de humor van Joep neerzette. ‘Dat volgende biertje, dat pakken we nog wel, daarboven’. Het moment dat het zoontje van Joep één van de kaarsen rond de kist aanstak, was ontegenzeggelijk het meest aangrijpend. Om te janken.

Het was een klamme, drukkende dag. Geen wolkje aan de hemel, maar een loodzware lucht.

Auteur:

Dutch local politician for the environmentalist party GroenLinks, tends to be serious at times but usually has a slightly absurd and overall happy and sunny mental disposition.

4 gedachten aan “Homo Valedicens (1) – vr 8 juni 2007”

  1. Selcuk,

    Wat een ellende, de tweede vriend in korte tijd als ik het wel heb. Sterkte.

    gr, Naima

    [sÇ: er is niemand die ooit beweerd heeft dat het leven redelijk zou zijn. Dat geldt zeker voor de mensen die ons ontvallen zijn.]

  2. Hoi Selcuk,

    Mooi stukje over Joep en de uitvaart. Bedankt daarvoor.

    Het leven is inderdaad niet atijd redelijk. Het voert een eigen regie. Daar komen we pas achter wanneer je verliest. Soms ben je een speler, soms een toeschouwer, maar nooit de regisseur.

    Liefs,
    Emine

    [sÇ: lieve Emine. voor jou geen spitsvondige reactie, maar alleen het meest diepe respect.]

  3. Hoi Selcuk,

    Ik moet zeggen dat ik erg geniet van je schrijftalent en je scherpheid daarin. Dat is wat mijn diepe respect verdient. Ondanks mijn wonden zou ik je daarom willen uitdagen om mij uit te dagen. Zoals je inmiddels wel weet; ik kan wel tegen een stootje! Uiteindelijk zjn woorden slechts woorden en krijgen pas een betekenis als ze echt beleefd worden. Dus kom maar op met je spitsvondige reactie en laat je niet afleiden door emotie. Vind jij dat jij de regie hebt over je leven?!

    Liefs,
    Emine

    [sÇ: je stelt een gevaarlijke vraag. maar ik heb nooit regie gehad over mijn eigen leven. was dat wel zo, dan zat ik aanmerkelijk minder lang in de kroeg. toevallig ook de plek waar ik Joep weliswaar niet voor het eerst ontmoet heb, maar wel heb leren kennen.]

  4. Vertel me over de Joep die je in de kroeg hebt leren kennen. Wie was hij? Alleen als je het wilt, hoor, ik wil je nergens mee belasten.

    [sÇ: dar zal ik dan wel een keer voor moeten gaan zitten.]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *