Multi-culti doen is niet zo moeilijk. Je loopt zo nu en dan een Marokkaanse toko binnen voor couscous en geitenkaas en kijkt wekelijks naar Raymann is laat. Maar zeg nu zelf: hoeveel gekleurden kom je nu werkelijk tegen als je op een feestje bent?
Of het nu Pukkelpop, Werchter of Lowlands is, het publiek is overal even tolerant. En blank. Zelfverkozen apartheid. De gemiddelde Marokkaan of Turk houdt nu eenmaal niet van de Kaiser Chiefs of de Scissor Sisters. En alleen Wokro’s * gaan naar Maroc-party’s, dus zie hier: segregatie.
Toen ik het terrein van Reggae Sundance opliep, was dat dan ook een verademing. Ongeveer een derde van het publiek kwam oorspronkelijk ergens anders vandaan. Alle winstreken van Afrika waren vertegenwoordigd, Azië was in da house en de Suri’s en Antillianen waren present.
Kijk, we hoeven natuurlijk niet altijd maar verplicht te mengen. Maar als het dan eens een keertje gebeurd, valt me wel op dat de sfeer zo ontzettend vrolijk is. En de kwaliteit van het festival-eten ineens omhoog schiet. En er niemand zeurt of moeilijk doet. Dat er om de vijf minuten eer betuigd werd aan de inmiddels mythische Ethiopische keizer Haile Selassie nam ik dus maar voor lief. Pass the Dutchie please…
*) Wannabee Marokkanen, doorgaans jonge blanke mannen tussen de twintig en dertig en en Havo-diploma, die hun iPod vol met Rai-muziek zetten en vervolgens naar de Marokkaan gaan om een kilo lamsbout, twee ons geitenkaas en een bos verse munt te bestellen.