Categorie: dagelijks leven

Het server-project was weer eens van stal gehaald. Ik ben al tijden van plan een oude Pentium II om te bouwen tot een kleine webserver. Daarvoor moet eerst Windoos plaats maken voor Linux.

Het idee van een eigen, primitieve webserver leeft al langer (zie web-log zo 24 juli 2005), maar is vooralsnog nooit tot enig vooruitzicht op een einde gebracht. Want Linux is natuurlijk hartstikke leuk, maar er zijn zoveel verschillende distributies van dit Open Source-besturingssysteem dat je niet weet welke het beste bij je past. Iets met bomen en een bos: het kiezen van de juiste Linux-versie is ingewikkelder dan het kiezen van de juiste mode-accessoire.

En zo bleek Fedora te ambitieus, Debian te zwaar en Knoppix niet geschikt voor een vaste installatie. Uiteindelijk ben ik dus weinig opgeschoten. Voorlopig leef ik nog even zonder pinguïn. Ach… Het was voor dat beest waarschijnlijk toch veel te warm.

Ik ontwaakte in een woning in Zevenkamp, Rotterdam. De avond ervoor had ik met collega, kennis, vriend en beroepsjongere Rogier een avondje gegeten en gedronken in Den Haag. Het gevolg was dat ik de laatste trein niet heb gehaald. Maar dat zijn slechts kleine tegenslagen. Rogier had thuis immers nog een fles Glen Fiddich staan.

En zo bracht ik zwetend de nacht door op een bobbelige slaapbank, omringd door losliggende kattebakkorrels, haarballen en een rondstruinende poes. En nee, ik ben daar nog niet te oud voor. Mijn lijfje kan dat soort erbarmelijke omstandigheden nog best wel aan.

Omdat je geniet-momenten soms zo lang mogelijk moet uitstellen om er optimaal van te kunnen genieten, heb ik toen eerst de gehele tour-etappe gevolgd om pas vele uren later een halflauwe douche te nemen. Soms is het onbegrijpelijk dat mensen een bad verkiezen boven het gelukzalige gekletter van een half verkalkte douche-kop.

Nog even terug naar zondag. Toen ik het terras op kwam lopen, zag ik al dat de lymfklieren in zijn nek weer behoorlijk opgezwollen waren. De opmerking ‘het gaat volgens mij niet zo goed met je’, was dan ook vragen naar de bekende weg. Na de zomer mag hij beginnen aan zijn derde chemokuur in twee jaar tijd.

De tweede, slopende kuur, had hij pas een paar maanden geleden afgerond en was hij ‘schoon’ verklaard. Om dat te vieren had ‘ie zichzelf helemaal klem gezopen. Na negen maanden onthouding had hij dat eigenlijk ook wel verdiend. Te vroeg, blijkt nu, want de hardnekkige non-Hodgkin variant van de lymfklierkanker was sneller terug dan verwacht.

De derde kuur begint ergens na de zomer. En als ze hem dan helemaal kapotvergiftigd hebben, krijgt hij een beenmergtransplantatie. Dan is het nog maar hopen dat het nieuwe afweersysteem niet al zijn eigen organen gaat zitten uitdrijven.

Totnogtoe had hij alle ellende met een zekere vrolijke gelatenheid over zich heen laten komen. Voor de eerste chemo schoor hij zijn kop kaal om er vervolgens achter te komen dat hij tot één van die zeldzame figuren behoort die z’n haar niet verliest van al die medicijnen. En de onleefbare misselijkheid van de tweede kuur relativeerde hij ook nog met de opmerking dat hij zich over een paar dagen vast weer beter zou gaan voelen. Zelfs van de donatie aan de spermabank om, in het geval van onvruchtbaarheid toch nog wat achter de hand te hebben, wist hij een amusant kroegverhaal te maken.

Maar er is ergens een grens aan wat een mens over zich heen kan laten komen. Het zou toch onderhand een keer afgelopen moeten zijn. Hij is 24, mag hij godverdomme weer eens een keer gewoon gaan leven?

Doorgaans houd ik niet zo van coverbandjes. Ik maak één uitzondering voor JD’s Wardrobe. Dit driemanschap, bewapend met zangmicrofoon, gitaar en cajon, covert alles in geheel eigen stijl. Zij gaven een terrasconcert op het plaatselijke poppodium MeZZ.

Zangeres Sof is een wereldwijf: rebels, gezegend met eigenzinnige humor en vooral compleet geschift. Zo roept ze bijvoorbeeld uitdagend ’tongen?’ naar iedereen die haar, bij wijze van afscheid, drie nette kussen op de wang wil geven. Ik was kennelijk de eerste die ook daadwerkelijk op die uitdaging in ging. Ze schrok van haar eigen bluf en hield haar lippen stijf op elkaar.

Opeens bedacht ik me dat ik het afvoerputje van de douche nog moet ontstoppen.

Het is niet het beste voorbeeld van mijn verfijnde smaak, maar ‘s avonds heb ik Spiderman II in de DVD-speler gedaan. Van alle superhelden is Spidey mij waarschijnlijk nog het meest dierbaar.

Een held als Superman vind ik weinig geloofwaardig. Het maakt niet uit van welke planeet je komt: vliegen is zonder vleugels simpelweg onmogelijk. Maar door een spinnebeet genetisch dusdanig veranderen dat je vingers weerhaken gaan groeien en je pols een spinnewebklier, dat is al een stuk makkelijker te verteren. Er is in ieder geval over nagedacht.

Het zal wel te maken hebben met het slingeren door een grote Metropool, aan zelf geragde lianen van spinneweb. Of de kinderwens om op elk gebouw te kunnen klimmen. Daarnaast is Peter Parker het soort figuur dat sympathie opwekt. Een goeie sul, die zo’n beetje alles tegenheeft. En tot overmaat van ramp dan ook nog eens tegen wil en dank tot superheld gebombardeerd wordt. Het zal je maar gebeuren, zo in je puberjaren.

Het heeft in ieder geval niets te maken met dat strakke milliskin pakje waarin de goedgevormde torso van de stuntdubbel zo fraai geaccentueerd wordt. Ècht niet.

De eerste dag van de werkweek begon voor de verandering ‘ns een keer in Utrecht, op het landelijk bureau van GroenLinks. Ik was daar voor een overleg met de diverse webmasters.

De hype van vandaag was een Toppertje met een Breezer Ananas. Het is een enigszins carnavalesk nummer over een wat onhandige versierpoging met behulp van een toppertje, een breezer ananas en wellicht ook een dubbele whysky, gezongen door twee onvervalste Amsterdammers met de namen Tropical Danny en Guillermo en is tevens een ware ramp voor oor en hoofd. Nadat je het nummer twee keer gehoord hebt, blijft het, tegen wil en dank, tussen de binnenwandel van je schedel heen en weer kaatsen. Giel Beelen heeft het nummer ook al grijs gedraaid. Een ware hype?

Waarschijnlijk toch niet, aangezien het nummer een grap is van caberetier Kasper van Kooten. Althans, tot die conclusie kwamen wij via de hulp van de Stichting Internet Domeinregistratie Nederland. Wie deze zomer op het terras een Toppertje met een Breezer Ananas bestelt, werkt onbedoeld mee aan een parodie. Ik denk dat ik het bij een biertje houd.

Mijn broer en zijn vrouw vierden hun verjaardag gezamenlijk door op een datum tussen hun beider verjaardagen in ‘s middags een samenzijn te beleggen in hun tuin. Inderdaad, het zijn dertigers.

Het was een opvallend divers clubje genodigden van vrienden en familie. De een zat in de projectontwikkeling, de ander was zojuist begonnen aan het opzetten van een nieuwe kledinglijn. Nummer drie werkte in de reïntegratie, nummer vier in het bankwezen. Het leek wel alsof de nouveau riche zich verzameld had in een achtertuin in Bavel.

Van de vier aanwezige stellen waren er twee in verwachting van een baby, ook nog eens allebei uitgerekend in September. De gesprekken gingen over het genot van kinderen, de overwaarde op het huis en het verschil tussen een goede en een slechte stikrand.

Soms ben ik heel blij dat ik homo ben en nog geen dertig.

Vriend en drummer Emiel heeft zijn oude hobby weer opgepakt: drummen. Na de opkomst en ondergang van de Nederlandstalige band Abel had hij zijn drumstokken nooit meer voor het publiek beroerd. Nu hij is gaan drummen voor de band Incomn is aan die periode van radiostilte een einde gekomen.

Een bezoek aan poppodium MeZZ leidt tegenwoordig ook bijna steevast tot een gesprek met directeur Frank Zijlmans over de financiële situatie van het Bredase poppodium. MeZZ heeft al jaren achtereen een tekort aan subsidiegeld en aangezien GroenLinks altijd pleitbezorger is geweest van een goed draaiend poppodium en vanwege het feit dat GroenLinks tegenwoordig in het college zit met een wethouder cultuur, houdt Frank me graag op de hoogte van de laatste ontwikkelingen. Mocht je Frank al iets kunnen verwijten, dan is het in ieder geval niet gebrek aan inzet.

Een week geleden had ik, samen met de raadsleden Hardorff en Defilet an een brief gestuurd waarin wij het college verzochten actie te ondernemen waardoor de CKV-medewerker van MeZZ, die door het tekort aan financiën ontslagen dreigde te worden, in ieder geval tot december aan kon blijven. Aan het einde van het jaar zou dan een structurele oplossing voor de financiën van MeZZ gevonden worden. Uit mijn gesprek met Frank bleek ook dat hij op zoek was naar pogingen om zijn medewerker tot dat moment aan te houden.

Vrije avonden zijn in de politiek schaars. Zelfs al ga je ergens voor je lol naar toe, dan loop je nog het risico dat je wordt aangesproken door iemand uit je netwerk. Ook als je naar een bandje gaat kijken in het plaatselijke poppodium.