Categorie: dagelijks leven

Er zijn van die spaarzame momenten dat ik er echt niet meer tegen kan. Dat het me de keel gaat uithangen. Een situatie waar ik een dag eerder nog prima mee kon leven, is dan ondraaglijk geworden. Plots zie ik alleen nog zwart voor mijn ogen. Dat zijn de momenten dat drastisch ingrijpen strikt noodzakelijk is.

Dus nam ik aan het eind van de middag niet alleen de tegels van het toilet onder handen, maar besloot ik ook de douche weer eens flink schoon te schrobben. Alle zwarte tegelrandjes werden keurig gepoetst en zelfs de onhandelbare wateraanslag op de tegelvoegen leek enigszins te verdwijnen. En hoewel al de aanslag op de tegels en de douchekop niet echt smerigheid te noemen is, het is immers niet vet en er nestelen zich geen pandemieën in, geeft het toch een lekker gevoel om in een schone douche te stappen.

Laten we het therapeutisch poetsen noemen. Ik wou dat bovenbuurjongen af en toe ook zo’n aanval had.

Een thuiswerkdag: Femke* had tijdens haar werkbezoek wat opnames gemaakt met haar handicam die ik voor de website linkselente.nl ging monteren. En dat gaat bij mij thuis nu eenmaal een stuk makkelijker dan op de superbeveiligde pc-zonder-extra-software van de Tweede Kamer.

Nu heb ik, eerlijk is eerlijk, nooit echt veel met beeldmontage gedaan. Ik ben van oorsprong eigenlijk radiomaker. Het koste dus even tijd voordat ik de kneepjes van het montageprogramma te pakken had. Dat ik de vorige avond nogal laat naar bed was gegaan speelde me ook parten. Het grote voordeel van een thuiswerkdag is echter dat niemand bepaald wanneer je begint en wanneer je ophoudt. Dat mijn werkdag deze keer dus van elf tot elf duurde, daar zal niemand maling aan hebben.

Jammer was wel dat, toen de montage eindelijk klaar was, de server van linkselente.nl een beetje raar begon te doen. Waardoor ik, helaas, de videomontage niet direct kon publiceren. Daar ging nog ruim een halve dag, en een instant-cursus unix, overheen. Dat krijg je, als zo’n beetje alle webtechneuten vakantie of een vrije dag hebben. Waarmee ik weer een hoop heb bijgeleerd met dit projectje.

*) Halsema

De regen viel met bakken uit de hemel en het onweerde voor het grootste gedeelte van de avond. ’s Ochtends was de situatie niet veel beter. De neervallende regenbui had even vrij spel op mijn net in model gebrachte haar. Het duurde wel vijf seconden voor ik mijn paraplu had weten open te klappen.

De romantiek van regenachtige nachten kan ik me wel voorstellen. Niets zo heerlijk om tijdens het geluid van vallende druppels in slaap te vallen, op de achtergrond zachtjes nog het krakende geluid van een verafgelegen middengolfzender. Maar ’s ochtends, als ik de deur uitmoet, dient het droog te zijn. Strakke blauwe lucht met strelende zonnestralen.

Wellicht ben ik gewoonweg in het verkeerde land geboren. Hier regent het alleen maar. Nederland is het Schotland van het Europese vaste land, koud en nat. Scheen hier de zon maar eens; kon het hier ook maar ‘ns tropisch warm zijn.

Zomaar twee berichtjes. Kleine rimpelingen in de modderpoel des levens. Maar toch ontzettend ingrijpend. Althans, voor die paar mensen die tegenwoordig nog wel eens een brief schrijven.

Allereerst natuurlijk de invoering van al weer een nieuwe spelling (zie blog di 20 dec. 2005). Laat ik me niet verleiden tot het opnieuw aanhalen van de meest belachelijke vormen, maar de benaming kloteNspelling lijkt me toepasselijk. De nieuwe uitgave van het Groene Boekje komt er bij mij dan ook niet in.

Een ander bericht: de PTT bezorgt straks niet meer op maandag. Volgens de nieuwe postwet hoeft tante pos maar vijf keer per week te bezorgen. De maandag komt daarmee te vervallen.

Dan vind ik ook dat de postzegels goedkoper moeten worden. 17% minder dienstverlening zou toch al snel moeten leiden tot 17% prijsverlaging. Postzegels voortaan dus 33 eurocent. Of gelden hier dan ineens toch weer andere economische wetten?

De Nederlandse Taalunie had afgelopen jaar een begroting van ruim 11,5 miljoen euro (11.655.889 om precies te zijn). De jaren daarvoor was dat vrij constant steeds ruim 7 miljoen. Met de afgelopen taalhervorming, waar tien jaar aan gewerkt is, hebben 2.600 woorden een nieuwe spelling gekregen. Dat betekent dat woorden als ‘paardenbloem’ per stuk dus zo’n 29 duizend euro kosten.

Het Nederlandse idioom kent zo’n 100 duizend woorden. Zo gerekend is onze taal dus 290 miljard euro waard. Veel te waardevol om in handen te geven van een groep incompetente spellingshervormers die er een welhaast sadistisch genoegen in vinden tussen-N-en te bedenken op plaatsen waar geen normaal mens fysiek in staat is deze letter ook daadwerkelijk uit te spreken.

Saint Monday, het gevolg van een zondag drinken en tot veel te diep in de nacht, whiskey in een stenen mok stevig in de rechterhand geklemd, de ene naar de andere plaat op de draaischijf leggen. Ik besloot de paar werkzaamheden die ik had niet vanuit Den haag, maar vanaf thuis te doen.

’s Avonds een tussentijdse fractievergadering in Breda om halverwege het reces even bij te praten over de gang van zaken, eindigend op het terras van Café de Beyerd. De eigengebrouwde Hefe Weisse was er weer. Waarmee ik de dag die ik ietwat iebelig begon, toch nog smakelijk kon afsluiten.

Ik had Lumine al een lange tijd niet gezien. Dus hadden we voor de gelegenheid afgesproken een korte wandeling te maken door het Mastbos, om daarna te genieten van koffie en appelgebak in De Boswachter. Genieten is nu eenmaal luxe.

Wij, jonge, hippe mensen, vielen op het terras van De Boswachter nogal uit de toon. Het terras werd namelijk volledig bevolkt door grootouders met kinderen of kleinkinderen. Niet zo gek als je bedenkt dat er op rollator-afstand een bejaardentehuis (mag je dat zo nog noemen) ligt. Wat verder nogal opviel was de verveelde, bijna chagrijnige blik die de meesten met zich mee torsten. Het zal de hittegolf wel zijn, dacht ik.

Lumine, tien jaar jonger dan ik, had wel schik in de situatie. ‘Zit ik hier op een terras met alleen maar oude mensen’, zei ze met een schuin oog kijkend naar mijn grijze slapen. Het is de harde werkelijkheid. In mijn eigen beleving ben ik misschien nog jong en bruisend, voor Lumine ben ik een bijna dertiger. Met andere woorden: een ouwe bok dus.

Ergens tussen verdieping twee en drie stopte de lift. De deuren bleven gesloten. Help, ik zat vast. Gelukkig heeft elke lift een alarmlijn.

Ik had altijd een heel romantische voorstelling bij vastzittende liften. Maar ja, er stond geen goedogende knaap naast me met wie ik nog minstens een halve dag samen in de lift moest blijven vastzitten. En ook zweefde Keano Reeves niet door de belendende liftkoker, hangend aan een afgebroken staalkabel. De lift vertoonde zelfs geen neiging om zich drie verdiepingen naar beneden te storten. het was al met al nogal een saai avontuur.

Terwijl ik, zittend in de lift, mijn NRC las, deed de technische dienst zijn best om de lift weer werkend te krijgen. Zonder noemenswaardige gebeurtenissen werd ik bevrijd door een monteur die niet op Huub Stapel leek en niets wist van zojuist geïnstalleerde biologische microprocessors. Ik heb nu eenmaal geen avontuurlijk leven. Deze hele episode duurde ook dan ook niet veel langer dan veertien minuten.

Bovenbuurjongen is terug van vakantie. Bovenbuurjongen is best leuk om te zien en ook aardig. Bovenbuurjongen is student Fysiotherapie en daarnaast werkzaam in de zorg. Hij is waarschijnlijk de enige hetero van zijn jaargang. Dat heb ik weer.

Hoewel we in het zelfde huis wonen, merken bovenbuurjongen en ik weinig van elkaars aanwezigheid. Hij heeft onregelmatige diensten en nu ik, naast mijn raadswerk, ook nog eens vier dagen per week in Den Haag zit, zijn we beiden zelden thuis. Illustratief is dat we al een jaar lang proberen af te spreken om een keer een biertje te gaan drinken, maar onze agenda’s amper een voor beide partijen geschikte datum kunnen produceren. Eind augustus wellicht.

Buurmeisje vindt Bovenbuurjongen best leuk. Buurmeisje deed een briefje in de bus om bovenbuurjongen uit te nodigen om elkaar een beetje beter te leren kennen. Aangezien de kortstondige relatie tussen bovenbuurjongen en aardbei, een meisje dat hij met carnaval had leren kennen, is beëindigd, maakt buurmeisje weer een beetje kans. Alhoewel bovenbuurjongen geloof ik voorlopig liever weer even vrijgezel blijft.

Leuk hè, roddelen?

Stamkroeg De Beyerd zat, gezien het weer, opvallend vol. Het was zelfs wringen om aan de bar nog een plaatsje te bemachtigen. Oorzaak was de aanwezigheid van een groep luidruchtige Amerikaanse jongeren die hadden ontdekt dat er ook bier met een alcoholpercentage hoger dan 5%.

En dus vlogen de Pauwels Kwak, de Trappisten, de abdijbieren en de Hefe Weisses in hoog tempo over de bar. En is de drank eenmaal in de man, dan is de wijsheid in de kan. Voor deze Amerikanen gold dat twe keer zo hard.

Maar geen onvertogen woord over deze uitwisselstudenten. Ik heb ze altijd nog liever vreedzaam aan de bar van mijn stam dan in, pakweg, Irak of Afghanistan. Als er dan ook nog een paar Israëliërs, Palestijnen en Libanezen zouden aansluiten, zou het vast wel goed komen in het Midden-Oosten. En dan drinken we er een stuk of zes Duveltjes bij. Dat slaat namelijk ook in als een bom.