Categorie: dagelijks leven

Vanaf het rookbalkon van mijn werkplek in de Tweede Kamer zag ik hoe beneden de straat werd afgezet met rood-witte linten. Angstvallig probeerden agenten het winkelend publiek weg te houden. Was er een bezoek van een bedreigde hoogwaardigheidsbekleder gepland?

Pas uren later las ik via Internet de ware toedracht van het tafereel. Een bommelding. Bij de ingang van het kamergebouw was een verdacht pakketje gevonden met, wat later bleek, daarin een paar schoenen. Ze zullen wel heel lelijk geweest zijn, gezien de consternatie die ze te weeg hebben gebracht.

De helft van de kamer was zelfs tijdelijk ontruimd en elders opgevangen. De fractie van GroenLinks hoefde kennelijk niet verplaatst te worden Wij konden ongestoord doorgaan met ons werk. Ergens geeft me dat niet het meest geruststellende gevoel Wansmaak kan immers dodelijk zijn.

Onderweg naar onze gedeelde douche merkte ik dat de overloop van bovenbuurjongen veroverd was door honderden vliegen. Die allemaal graag samen met mij wilden gaan douchen. Ik vond dat niet zo’n goed plan.

Bovenbuurjongen was het weekeinde in zijn geboortedorp. Dus besloot ik zelf maar iets te doen aan deze Hitchcock-hel. Gewapend met stofzuiger heb ik een bescheiden etnische zuivering in werking gezet. Met succes. Aan het eind van de operatie had ik zo’n honderd vliegen naar de stofzuigerzak gedeporteerd. De toch al bijna volle zak verdween daarna razendsnel in een afgesloten plastic zak.

Ik heb de vliegen daarna een nieuwe biotoop bezorgd in een ondergrondse afvalcontainer, vanaf waar zij binnenkort getransporteerd zullen worden naar een afvalberg. Ik denk dat ze daar een gelukkig leven zullen leiden. Gescheiden van mij en bovenbuurjongen Gelijkheid is een mooi concept, maar soms is apartheid beter.

Vanavond rouw ik. Ik ben verdrietig. ‘De wereld dreigt te verzeilen in onbeheersbare crisis’, kopte de voorpagina van NRC Handelsblad vanavond. Nooit was het leed van sommigen zo treffend omschreven.

Een vriendin heeft pijn. Vandaag hoorde zij dat haar beste vriendin een onbehandelbare ziekte in haar lijf heeft zitten. Het enige dat er nog gedaan kan worden is levensrekkend. Hoe zou zo’n dokter dat vertellen? ‘Wij behandelen U levensrekkend. Vies woord is dat, levensrekkend. Hoe vertelt zij het haar kinderen van 2 en 4? Mamma is ziek en wordt waarschijnlijk nooit meer beter.

Een goede vriend moet deze maand beginnen aan zijn derde chemo in twee jaar tijd. Daarna gaat ze nieuw beenmerg in z’n lijf boetseren. Het traject is risicovol, ook al weten we dat ie het gaat, nee, moet halen. Op momenten dwalen mijn gedachten naar hem. Ik hoop dat ‘ie daar wat aan heeft.

Een vriend, mag ik hem zo noemen, heeft pijn. Een liefde die onbeantwoord blijft. Herkenbaar. En hoewel er niemand ziek is, niemand sterft, is de pijn net zo hard. Wie lief heeft, maar niets terug krijgt, gaat zelf een beetje dood. Raar dat dat me raakt.

Vanavond ben ik bij alle drie langs geweest. Even, in gedachten. Net als bij Gaya, die er zeven jaar geleden besloot een punt achter te zetten, en bij Raphael, die veel te vroeg een hartaanval kreeg. En bij al die miljoenen andere mensen die allen hebben bewezen dat het leven niet rechtvaardig hoeft te zijn. En ook dat persoonlijk leed geen grootheden kent. Ik rouw vanavond om jullie allemaal.

De wekker ging om zes uur. Het regende. De vraag ‘Wat voor weer zou het zijn in Den Haag’, werd een kleine twee uur later beantwoord. Het regende eveneens.

De krant was goed verteerbaar. Het grote wereldleed en kleine nationale opmerkelijkheden stonden overzichtelijk gerangschikt in een prettig leesbare krant met een bittere afdronk. Mijn ogen bleven hangen bij een verslag uit een schuilkelder in Israël.

Niet dat een verslag uit een schuilkelder nog indruk maakt nu de oorlog de vijfde week ingaat. Doorgaans maakt zo’n verslag melding van langzaam oplopende emoties zoals verveling, angst en agressie. Maar nooit had ik er bij stilgestaan dat zo’n lang verblijf in een schuilkelder desastreus is voor je seksleven.

Nu is mijn voorstellingsvermogen op dit punt natuurlijk danig aangetast door Hollywood. Op het moment dat de spanning ondraaglijk wordt, of het nu in een schuilkelder of op de frontlinie is, beseffen de hoofdrolspelers ineens dat ze toch eigenlijk wel heel erg van elkaar houden. Of misschien wel gewoon zin hebben in een verzetje, maar een verzetje zonder romantische context is in Hollywood natuurlijk strikt verboden.

Ik stelde me al voor, wekenlang opgesloten zitten met een prachtige joodse jongen. Daar moest toch wel wat moois uit voortvloeien. Maar niet dus. Ik had er geen rekening mee gehouden dat in die zelfde schuilkelder ook nog een grootmoeder, zes buren, een viertal oudtantes en de vervelende rotkinderen van tegenover verblijven. Dan is er inderdaad weinig ruimte meer voor een goed potje seks. Laat staan voor romantiek. Wat is oorlog toch naar.

Laat er maar snel een wapenstilstand komen. Dan kan er ten minste weer gevreeën worden. Hoe zei John Lennon dat ook al weer? O ja, make love, not war.

Het zijn van die vragen waar je vaak niet bij stilstaat. Opmerkelijkheden die desondanks onopgemerkt voorbijgaan. Maar weet iemand waarom er vrolijke, dansende kinderen op het keukenpapier van de Appie gedrukt staan?

Als ik keukenpapier nodig heb is er doorgaans iets vervelends gebeurd: ik heb iets gemorst. Dar is ook meteen het enige waar ik de keukenrol ooit voor nodig heb. Ik doe al een jaar met dezelfde rol en die is pas half op. Een heel enkele keer smokkel ik en gebruik ik zo’n zacht absorberend velletje ook als zakdoek.

Maar dat is geen verklaring voor de vrolijke, dansende kinderen. Of zou het zijn dat vrolijke, dansende kinderen stiekem eigenlijk mormels zijn die dankzij hun gebrekkig oorzakelijk denken altijd het hele huis vies maken. Waarna dan de ijverige huismoeder, gewapend met een keukenrol, vlijtig gaat zitten schoonmaken.

Kinderen, ze worden pas draaglijk als zij in hun eigen keukenpapier kunnen voorzien.

Ik begon de dag maar eens met heerlijk uitslapen, tot het moment dat mijn blaas besloot dat het echt tijd was om op te staan. Dat kwam stiekem wel goed uit. Ik had nog een paar uurtjes werk op de planning staan.

Rond een uur of half vijf vond ik het welletjes geweest. Het was immers een zonnige zondag en op het terras van poppodium MeZZ stond een acoustische sessie van Lily on a Dustbin gepland. Ik had half om half afgesproken daar vrienden Joost en Sebi te ontmoeten. Sebi’s levensgezellin Perlita was er ook.

Het optreden beviel, en het gezelschap ook, dus om de groep niet te hoeven opbreken besloten we de middag door te zetten tot de avond en dronken we en aten we een hapje op het terras van de Boulevard, waar Joost en Sebi afwisselend op een gitaar met nylon snaren gedreven probeerden meezing-kampvuurliedjes te verzinnen.

Ik geef toe, geen spannend verhaal. Gewoon een aangename, zwoele zomeravond op een Brabants terras met vier mensen en een gitaar met nylon snaren en enkele glazen Hoegaarden. Soms heeft een mens niet veel nodig om gelukkig te zijn.