Categorie: dagelijks leven

Het proesten en niezen was al een stuk minder geworden. Dat betekent doorgaans dat ik langzaam beter ga worden. Voordat het echt zover is, komt er echter eerst altijd nog een andere fase. De fase dat het allemaal nog erger is.

Midden in de nacht werd ik wakker van een vreselijke aanval van kriebel in de keel. Ik moest hoesten en deed dat voor mijn gevoel een kwartier lang. Daarna draaide ik me om. Aan het einde van de ochtend stapte ik uit bed. Het was dag drie van de iebeligheid. Nee, geen griep. Dat is voor oude mensen.

Op zich ging het allemaal een stuk beter, maar lusteloos en slaperig was en bleef ik. Van al het werk dat ik wilde doen kwam niet veel terecht. Doelloos surfte ik op het internet, de moderne variant van zappen.

Te lamlendig om te fietsen pakte ik de auto naar de dichtstbijzijnde supermarkt voor een pak kippensoep. Verse Kippensoep helpt overal tegen, zeggen grootmoeders altijd. Natuurlijk was dit geen verse kippensoep. het was uit een pakje. Maar er zaten wel ‘verse’ roomkaas en sjalotjes in. Ik hoopte dat het, mits heet gegeten, op een psychosomatisch vlak toch zou helpen. Een mens moet durven dromen.

Ik ben nooit ziek. Althans, dat beweerde ik tot enkele jaren terug altijd. Wie nu ‘griep’ in mijn zoekmachine intypt, krijgt toch enkele logs terug waar ik vertel dat ik vroeger nooit ziek was, maar tegenwoordig af en toe wel. En ja hoor, het was weer eens zover.

Als ik vroeger begon te sniffen, was het steevast vanwege een milde allergie tegen huisstofmijt en ongetwijfeld nog een hoop andere dingen die ze nooit hebben kunnen achterhalen. Als ze niet weten waarvoor je allergisch bent, zeggen ze steevast huisstofmijt. Een nutteloos antwoord is immers altijd nog geruststellender dan geen antwoord. Daarnaast kun je met huisstofmijt nooit de fout ingaan.

Nu ben ik onderhand op een leeftijd waarbij ik mijn allergie ben ontgroeid. De laatste keer dat ik proestend het leven doorging vanwege stoffigheid, was vorig jaar bij de verhuizing. De dader was volgens mij toen de nieuwe vloerbedekking. het duurt altijd even voordat zo’n ding uitgeplozen is.

Maar donderdagavond, tijdens de commissievergadering, ging mijn hoofd allengs dichter zitten. En toen ik de wakker werd deed alles ronduit pijn. En dat terwijl ik die ochtend zelfs gewekt werd met een kop koffie, aangezien Jaap me kwam ophalen om te werken aan het decor voor Breda Barst.

Ik heb me niet laten kennen. Ik heb niet eens al te zielig gedaan (ècht, een klein beetje maar) en ben gewoon aan de slag gegaan. Ik ben immers nooit ziek, hooguit een beetje iebelig. Een thermometer in m’n aars steken? Ik heb wel wat beters te doen. En nu geen flauwe homo-opmerkingen maken. Die had ik zelf ook wel kunnen bedenken.

Gisteren hield niet zo van mij. Het begon al met een lichte verslaping. Naar gelang de dag vorderde, werd de ellende allengs groter.

Bij wijze van uitzondering nam ik de auto naar Den Haag. Ik wilde die dag met Wijnand even een paar foto’s op locatie maken en een auto leek me wel handig. Onderweg kwam ik echter in de moeder aller files te staan. Uiteraard was er weer eens een vrachtwagen bij betrokken. Waarvoor dank.

Uren later aangekomen dan gepland, was er inmiddels geen tijd meer voor het nemen van de foto. Balend parkeerde ik het apparaat ik de parkeergarage onder het plein. ’s Avonds, toen ik de omgekeerde beweging wilde maken, bleek het geld in mijn portemonnee niet toereikend voor de perkeerrekening. En bleek ik ook nog eens mijn pinpas en credit card niet bij me te hebben. En aangezien ik ook nog eens de laatste van de fractie was die gisteren de Kamer verliet, kon ik ook niets lenen.

Gelukkig kon een vriend in Den Haag me wel wat geld lenen. Daarvoor moest ik echter wel eerst met de tramlijnen 9 en twaalf. Ruim een uur later was ik weer bij mijn auto. Ik stak de sleutel in het contact en wilde wegrijden. Dat ik daarbij in mijn onoplettendheid ook nog eens een betonnen steunpilaar schampte, deuk en krassen tot gevolg, kon op dat moment amper nog een verassing genoemd worden.

Na het verdachte pakje van vorige week ging dit maal het brandalarm af in de Tweede Kamer. Net tijdens de lunchpauze. Erg vervelend allemaal, zo’n brandoefening.

Ik wilde net een slaatje bestellen en mijn lunch afrekenen toen het kamerpersoneel gedwee als makke schapen richtingn de dichtstbijzijnde uitgang. Ik verzette me tegen dit kuddegedrag, maar de kok bij wie ik mijn slaatje wilde bestellen en de kassiëre bij wie ik het wilde afrekenen, waren al weg. Totdat de beveiliging ook mij met zachte hand richting buiten dirigeerde.

Later die middag kregen we een mailtje, dat het niet een brandoefening betrof, maar slechts een test van de alarminstallatie. ‘Jammer dat niet iedereen dat begrepen had’, vervolgde het mailtje. Misschien dat dat bericht beter voor de test verspreid had kunnen worden. Helaas worden sommige putten in Den Haag pas gedempt als het kalf al goed en wel verdronken is.

Het begin van het nieuwe politieke seizoen wordt in Breda traditiegetrouw ingeluid met een barbecue. Dit maal op landgoed Anneville. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er deze keer nogal tegenop zag. Maar zoals wel vaker blijkt het, als ik er dan eenmaal ben, best mee te vallen.

En zo vetlede raadslid Patrick Ernst over zijn drie-sterrenvacantie in Frankrijk met gepofte aardappel met truffel à 110 euro. Bleek André Lips in zijn zomerhuisje in Zeeland geweest te zijn. En was Ine van Hasselt al weer bezig met het plannen van haar wintervacantie. Of ik nog ergens geweest was. ‘Tsja, Den Haag’. ‘Een dagje of een weekeinde?’ ‘Nee, werken’.

Iets na negenen belde Joris, of ik, als ik langs kwam voor hem nog even een pakje sigaretten kon meenemen. Soms moet je iets achter de hand hebben als je zonder scheve gezichten de barbecue weer wilt kunnen verlaten.

‘Hare Krishna, Hare Krishna, Krishna Krishna, Hare Hare, Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare’. Devoot liepen de Krishna’s over de Lange Poten op zoek naar Summum Bonum. Ze zochten op de verkeerde plek, de absolute waarheid wordt maar zelden aangetroffen bij de ingang van Nieuwspoort.

Erg vrolijk klonk hun versie van het bekende Krishna-lied niet. Geen worder, aangezien deze figuren een gelofte hebben afgelegd waarbij ze niet alleen hebben gezworen geen vlees, vis of eieren te eten, maar ook nog eens af te zien van roken, drinken en buitenechtelijke seks. En ik kan me zo voorstellen dat, gezien het geringe sex-appeal van de in zalmkleurige gewaden gehesen kaalkoppen, in hun geval het niet hebben van buitenechtelijke seks gelijk staat aan überhaupt geen sex. Wat in zoverre weer hanig is dat je ook niet in de verleiding kan komen daarna een peuk op te steken.

Ik ben blij te leven in een land met zoveel verschillende religies. Dan realiseer ik me weer hoe gelukkig ik ben dat ik zelf wel rook, drink en aan buitenechtelijke sex doe. Dus wees ik de Krishna’s met een glimlach de weg naar het Catshuis. Met een beetje geluk treffen ze daar Purusha, de ‘Allerhoogste Bestuurder’. Als Balkenende thuis is ten minste.

Het langverwachte moment is daar: het ‘witte boekje’ is af. Een jaar lang hebben journalisten en redacteuren samen met het genootschap Onze Taal gewerkt aan een eigen woordenlijst Nederlands als alternatief voor het vermaledijde Groene Boekje van de Nederlandse Taalunie. De verwachtte verlossing blijkt een regelrechte ramp geworden.

Pannenkoek, het onnavolgbare verzinsel uit 1995, ligt iedereen nog vers in het geheugen. De platte lekkernij is illustratief geworden voor een van het pad geraakte Taalunie. En voor de kwestie rond de tussen-N. Waar voor 1995 een simpel hanteerbare regel toe te passen was (impliceert het eerste woord een noodzakelijk meervoud, dan een tussen-n en anders niet), volgde vanaf 1995 een invasie van tussen-n-nen. Slechts enkele woorden, waardonder hanepoten en paardebloem, vielen vorig jaar, met de presentatie van een herziene woordenlijst alsnog ten prooi aan de reformatiezucht van de Taalunie.

Tegelijk werd een veelvoud aan nieuwe taalgedrochten geïntroduceerd, zoals coauteur (maar co-existentie), havoër (iemand die de HAVO volgt), appel (niet de vrucht, maar het doen van een beroep, maar dat verschil zie je dankzij het verwijderen van de accent grave niet meer). Zo zullen we die wat sullige buurman voortaan aan moeten spreken als Mijnheer de Koekenpeer, schreef ik hier al eerder (zie blogs 20 dec. 2005 en 1 aug. 2006) met walging. En hoort het koppelteken in Frankrijk tegenwoordig tussen de ‘N’ en de ‘K’, waarmee dit Europese land historisch gezien ineens het Krijk der Franen is in plaats van het Rijk der Franken. En ook introduceerde de Taaunie als beschrijving voor wannabe -schrijvers het woord ‘would-beschrijver’. Wat het ‘would’ dat deze persoon zou moeten beschrijven precies is, weet niemand.

De verlossing moest komen van het witte boekje. Een poging van NRC, NOS, Volkskrant en Trouw om samen met het Genootschap Onze Taal een alternatieve woordenlijst op te stellen, die beter zou aansluiten bij het taalgevoel. Een paar verbeteringen: het correcte ‘collegae’ is opnieuw geïntroduceerd als mogelijk meervoud, het accent grave doet zijn herintrede en de would-be-schrijver mag nu ook andere dingen beschrijven dan dat mysterieuze ‘would’. Maar de tussen-N-kwestie is vrijgelaten: iemand mag zelf weten of ‘ie ‘pannekoek’ of ‘pannenkoek’ schrijft. Ik vind dat van weinig lef getuigen. Maak een keuze. Laat voor mijn part de tussen-n overal weg. Maar maak van de spelling geen anarchie.

Maar ‘handvaten’ als mogelijk meervoud voor ‘handvat’ gaat me te ver. Tenzij ze bij Onze Taal een klein, handzaam blik bier voor de beertender bedoelen. En het woord ’typfout’ doet ook geen recht aan het Nederlands. En je snapt dat in deze barre tijden ’typefout’ een erg belangrijk woord gaat worden.