Categorie: dagelijks leven

Ik heb weer eens een weekje verzuimd mijn blog bij te houden. Dat heeft te maken met de enorme drukte van de afgelopen week. Dat heeft slechts één nadeel. Ik weet, zes dagen na 6 september, niet meer precies of ik op 6 september wel iets leuks heb meegemaakt.

Goed, de fractie in Den Haag had haar wekelijkse fractievergadering, de internetjongens van het landelijk kwamen uitleggen hoe het nieuwe CMS in elkaar zat, er was een bijeenkomst met allochtone studenten die liever geen allochtone studenten genoemd willen worden, er was een brainstormsessie en ik ben ‘s avonds nog naar de repetitie van mijn koor geweest.

Maar goed, dat soort informatie haal ik gewoon uit mijn agenda. En ik weet ook nog wel dat die bijeenkomsten op één of andere manier zo’n beetje allemaal tegelijkertijd plaatshadden. Hoe ik overal bij aanwezig geweest ben, mag dan ook gerust een raadsel heten en kan nu al toegevoegd worden aan het rijtje van zeven wereldwonderen.

Maar had ik nu ook iets schrijvenswaardigs meegemaakt? Kon een mens zich af en toe maar opsplitsen. Dan was mijn ene helft aanwezig bij al die belangrijke bijeenkomsten, terwijl mijn andere helft er live verslag van kon doen op dit blog. Maar helaas.

Op de terugreis stapte ik al in Delft uit de trein. Ik had afgesproken met Jaap. Behalve een avond bij kletsen, betekende dat voor mij ook het gemak van niet voor mezelf hoeven koken en het plezier van de volgende ochtend minder vroeg opstaan. Bij Jaap kan ik altijd blijven pitten. Op een eigen matras welteverstaan.

Volgens Jaap had ik op zijn verjaardag een slechte beurt gemaakt bij zijn vrienden. Kennelijk schij nik iets gezegd te hebben in de trant van „van alle twaalf mensen op dit rookbalkon zijn er slechts twee die ik een vriend zou noemen”. Ik gooi er wel eens vaker dat soort boude stellingen in. Ik meen ze voor de helft. Mijn definitie van vriendschap is nogal flexibel.

Enerzijds ben ik van mening dat een mens nooit heel veel èchte vrienden kan hebben. Wie er vijf heeft, mag zich gelukkig prijzen. Anderzijds kom je een heleboel mensen tegen die je wèl tot je vriendenkring wilt rekenen. Simpelweg omdat ze je op de één of andere manier dierbaarder zijn dan normaal. Dat zouden ook vrienden zijn geweest, als de omstandigheden iets anders waren geweest, bijvoorbeeld als je de kans had elkaar vaker te zien. Een aantal vrienden op het feestje behoren zeker tot die laatste categorie. Prettige mensen, die je zo weinig ziet dat je ze niet kunt gaan missen.

De opmerking was bij enkelen van hen kennelijk wat verkeerd gevallen, als ik Jaap mocht geloven. En dat is dan wel weer opvallend. Want je kunt alleen maar boos over zo’n opmerking als de persoon die ‘m zegt jou ook iets dierbaarder is dan gemiddeld. Zou ik dan zonder het zelf te weten op die avond enkele vrienden zijn kwijtgeraakt waarvan ik niet wist dat ik ze had? Wat is vriendschap toch ontzettend ingewikkeld. Het is soms net een relatie…

Het had zo mooi kunnen zijn. Helaas bracht Wereldpeer me vandaag terug in de kille realiteit. Ik had mijn kans verkeken. Gestrand in het zicht van een glorieuze finish.

Ik had nog wel een bloggers-actie op willen zetten om de ontbrekende negen zegeltjes van mijn tweede kaart bijeen te verzamelen. Of mijn bijna volle kaart voor de helft van de waarde ter beschikking willen stellen van een derde. Zolang de zonnige zomerzegels van Albert Heijn maar niet verloren zouden gaan. Maar ik kwam er via Peer dus achter dat ik die volle spaarkaarten uiterlijk vandaag had moeten inleveren. Terwijl er in Breda – de negende stad van Nederland, mind you! – op zondag niet eens een Appie Hap open is.

En zo wordt door het grootkapitaal de arme consument toch weer zo’n 8 euro 20 door de neus geboord. En dat is toch al gauw weer zo’n twintig minuten werken.