Categorie: dagelijks leven

‘CDA-Breda: Balkenende niet welkom’, kopte gisteren regionaal dagblad BN/DeStem. En, in navolging daarvan, zo’n beetje de gehele vaderlandse media. Het eigenwijze CDA-raadslid André Lips was zelfs te horen op het Radio 1 Journaal.

Een reconstructie: CDA-campagneleider Lips bespreekt met collega-campagneleiders de gemeenteraadsverkiezingen van het CDA. Tegelijkertijd denkt hij bij zichzelf: hoe kan ik er voor zorgen dat het CDA in Breda niet minstens drie zetels verliest. En heel stiekem denkt hij ook nog na over hoe hij, en passant, ook nog zichzelf in de aandacht kan zetten. Over vier maanden zijn de verkiezingen. Politici zijn weer driftig op zoek naar schijnwerpers.

Eureka. Lips heeft een goddelijke ingeving. Bij de campagnevergadering wordt namelijk gevraagd welke landelijke kopstukken er naar Brabant gehaald moeten worden. Bij Lips gaan de raderen draaien. De populariteit van het kabinet daalt maar en daalt maar. Geen regeringsfunctionarissen dus, en al helemaal geen Balkenende. Er wordt nog even gedacht aan het Bredase CDA-Kamerlid van justitie, maar aangezien Wim van Fessem in Den Haag net zo zwak is als hij in Breda was, is ook dat geen optie. Laat Wim liever piano spelen, dachten ze hier in Breda nog. Het andre kopstuk uit de buurt, Dries van Agt, valt ook af. Hij is al tijden niet meer beschikbaar voor campagnes van het CDA

De raderen draaien verder. Het sociale gezicht van het CDA in Breda is de laatste vier jaar ver te zoeken. Veel steun ondervindt PvdA-wethouder Marja Heerkens immers niet van de conservatieven in de raad. Om het sociale gezicht te redden, denkt Lips aan een perscommuniqué. ‘Balkenende niet welkom vanwege asociaal beleid’. In één klap wordt Lips landelijk nieuws. Hij ziet zijn voorkeurstemmen al stijgen. Lijst André Lips. Nog één goede actie, en hij komt in aanmerking voor een burgemeesterspost.

Dan zakt de soufflé in elkaar. De landelijke CDA-top aan de Dr. Kuyperstraat in Den Haag is not amused. En volgens insiders schijnt ook Balkenende furieus door de gangen van het Torentje te hebben gestampvoet onder het uitschreeuwen van de kreet ‘woe de fuk is André Lips’. Partijvoorzitter Marja van Bijsterveldt belde afdelingsvoorzitter Cees Machielsen en beet hem even duidelijk als kwaad toe ‘door het stof, jullie’. De grootste CDA-fractie in het land kreeg billekoek. Op zowel de rechter- als de linkerwang.

Naar goed christelijk gebruik kreeg Lips de toorn van zijn afdelingsvoorzitter over zich heen. Een spreekverbod kon ‘ie krijgen. Zelfs het woord ‘royement’ was in de partijgeledingen al gevallen. In allerijl werd een nieuw persbericht de deur uit gedaan, waarin stond dat het allemaal niet zo bedoeld was. Dat ze alleen maar hadden willen zeggen dat Balkenende niet wordt uitgenodigd, omdat het gemeenteraads- en geen parlementsverkiezingen zijn. Dat het beleid van Balkenende helemaal niet asociaal is. Dat zijn kapper echt wel de beste van Nederland is. Ach, je kent het wel. Van die typisch Haagse terugtrekbewegingen.

Zo gaat dat in een partij zonder open partijcultuur. Zie maar hoe schofterig Bert de Vries, Dries van Agt en Ruud Lubbers werden behandeld. André Lips is het volgende slachtoffer van een partij die commitment en loyaliteit van haar leden eist en voor zijn kritiek, hoe opportunistisch ook, betaalt hij nu wellicht een zware politieke prijs. Zijn hoofd op het christen-democratisch hakblok. Jammer André, ik heb je persoonlijk altijd graag gemogen.

Voor de 82 bomen in Teteringen was er geen redden meer aan. De kapploeg stond al voor halfnegen klaar om ze te vellen. De commissievergadering Algemene Zaken ging minder rap. De vergadering duurde welgeteld vier uur. Belangrijkste punt op de agenda: het dualisme.

Vier jaar geleden is het dualisme ingevoerd. Kortgezegd betekent dat dat de wethouders niet meer tegelijkertijd raadslid zijn en dat de afstand tussen raad en wethouders dus is vergroot. De taken van de gemeenteraad bestaan sindsdien uit het in hoofdlijnen uitzetten van beleidskaders en controleren of de wethouders hun werk goed doen.

Eén van de nieuwe instituten die daarvoor in het leven is geroepen, is de raadsgriffie. Dat is, althans in Breda, een club goed ingewerkte ambtenaren die de raadsleden ondersteunen in hun werk. De griffier in Breda Annelies de Wit (de baas van de griffie) heeft een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van het dualisme. Daarbij had ze wel eens kritiek op de raadsleden. Niet op hun meningen, wel op de manier waarop de raadsleden hun werk deden. Mij heeft ze ook wel eens de maat genomen.

Ik ben dol op dat soort figuren. Kritiek op je functioneren kan je immers helpen je werk beter te doen. Helaas dacht lang niet iedereen in de raad er zo over. Twee partijen in het bijzonder, hebben de griffie regelmatig dwarsgezeten, het CDA en Leefbaar Breda.

Voor een goed verstaander kwam die kritiek gisteren duidelijk naar boven. Het CDA wil voor de toekomst een kleinere (lees: minder lastige) griffie en Leefbaar houdt er een zelfde mening op na.

Het is typisch dat juist deze twee conservatieve partijen zoveel moeite hebben met het dualisme, laat staan met een onafhankelijke griffie. Ik snap werkelijk niet waarom het zo moeilijk is om af en toe een spiegel voorgehouden te krijgen met betrekking tot je eigen functioneren. Ik snap ook niet wat er tegen een griffie is, die actief probeert het dualisme in Breda vorm te geven. Zulke mensen zouden geprezen moeten worden, in plaats van afgebrand. Ik kan me dan ook niet aan de indruk onttrekken dat er een persoonlijke strijd wordt gevoerd. Een beetje kinderachtig: incompatibilité d’humeur als argument voor het uitkleden van de griffie.

Wat mij betreft wordt er helemaal niets veranderd aan de grootte van de griffie. We hebben die ambtelijke ondersteuning met z’n allen hard nodig om fatsoenlijk te functioneren. De griffie is meer dan een postkamer of een secretariaat. Het is een inhoudelijke ondersteuning van het raadswerk. Nu Annelies binnenkort als griffier vertrekt, ziet GroenLinks dan ook graag een griffier die net zo enthousiast en bevlogen is als de oude griffier. Wie durft de schoenen van Annelies te vullen?

De Milieu Effect Rapportage Teteringen is nog maar net vrijgegeven voor inspraak en het college van B&W heeft besloten al vast te beginnen aan de reconstructie van de Oosterhoutseweg in Teteringen. Veel mensen zullen blij zijn dat het pokdalige asfalt wordt vernieuwd. Helaas moeten daar ook 82 honderdjaar oude bomen voor wijken.

De hele kwestie ligt nogal moeilijk. De reconstructie van deze weg gaat gepaard met de aanleg van mooie, vrijliggende fietspaden en een vrije busbaan voor de realisatie van Hoogwaardig Openbaar Vervoer. Het is inmiddels gebleken dat wanneer de kwaliteit en de frekwentie van het OV toeneemt, mensen er meer gebruik van zullen maken. En dat zijn natuurlijk allemaal dingen waar wij voor waren. Reden voor mijn voorgangers in de fractie om destijds, op een onbewaakt ogenblik, voor de reconstructie van de Oosterhoutseweg te stemmen. Nu de rode stippen op de prachtige te kappen bomen staan, is het behoorlijk slikken.

Vanochtend verzamelden we ons op de Oosterhoutseweg. Maar de gemeentelijke houthakkers kwamen niet. Al wel was duidelijk geworden dat een juridische procedure de bomen niet meer kon redden. En later bleek dat er ook politiek geen meerderheid was te krijgen om de zaak op zijn minst nog even te laten bekijken. Alleen de oppositiepartijen waren bereid om te zoeken naar alternatieven, waarbij minder of geen bomen zouden sneuvelen.

’s Avonds voorafgaande aan de fractievergadering in Buurthuis de Scheldestraat in de wijk Westeinde geweest. Het Westeinde is een heerlijke volksbuurt waar de mensen geen blad voor de mond nemen. Helaas is het soms ook een buurt waar dingen gebeuren die niet helemaal door de beugel kunnen. Door onenigheid tussen de buurt en het buurthuisbeheer ging deze zomer het buurthuis ineens dicht. Sinds vorige week is het buurthuis weer open. Op deze maandagavond was de burgemeester er om tekst en uitleg te geven en vooral om van de buurt te horen wat hun problemen zijn.

De microfoon voor de buurtbewoners bleek niet nodig. (Ik kwêk uit m’n eige wel ‘ard genoeg). En even liepen de emoties hoog op, toen een moeder van één van de jongeren die een tijdelijk lokaalverbod had gekregen, de burgemeester ter verantwoording riep. Burgemeester Peter van der Velden loste het prachtig op: “laat ik daar straks met U alleen verder over praten. En ik ben ook bereid om het aan de jongens uit te leggen, maar niet hier.” Los van het soms wat afstandelijke taalgebruik van onze nieuwe Burgemeester weet hij de sfeer op dit soort bijeenkomsten feilloos aan te voelen.

Na de strategiedag waren we nog wat gaan eten met het partijbestuur. En nog even gaan borrelen. Met de allerlaatste trein reed ik terug naar Breda en besloot ik zelfs nog even langs te gaan bij het feestje van Paul en Nandl. Ik kon toch een uur langer blijven slapen. Ik werd wakker met een keel als schuurpapier.

Het zal vooral de lichte verkoudheid van de afgelopen dagen geweest zijn, alhoewel ik er van overtuigd ben dat de hoeveelheid alcoholische drank van gisteren ook niet echt geholpen heeft. Ik had er dan ook niet veel vertrouwen in dat het optreden van ons koor geweldig zou verlopen. Ik besloot dus maar heel zachtjes mee te zingen.

Het was één of andere Ghana-benefiet. Hoewel ik me niet echt verdiept heb in de doelstellingen, vindt ik dat altijd mooie dingen om voor te zingen. Die je nog eens wat goeds voor de mensheid.

De rest van de dag heb ik voornamelijk geprobeerd mijn web-log nu voor eens en voor altijd (yeah, right!) up-to-date te krijgen. Hiernaast een poll over hoelang het duurt voordat ik weer hopeloos achterloop.

Het jaarlijkse gesprek tussen de raad en de wijk- en dorpsraden was er weer. Opgenomen en uitgezonden door de lokale televisie zelfs. Wat moet dat saai zijn om naar te kijken. Een gewone raadsvergadering lijkt me al vervelend, maar dit spant de kroon.

Voor de helderheid: voor de insiders een zeer nuttige bijeenkomst. De wijk- en dorpsraden uiten hun grieven en de raadsleden nemen dat mee, of niet. Maar voor de gemiddelde burger lijkt het me werkelijk niet interessant.

Of het zouden die paar raadsleden moeten zijn, die meenden op elke opmerking te moeten reageren. Raadsleden die dit gesprek met de dorps- en wijkraden maar aangrepen om al vast hun eigen campagne te voeren. Raadsleden die zelfs bij deze bijeenkomst liever zichzelf hoorden praten dan dat ze aandacht hadden voor de verhalen van de kant van de dorps- en wijkraden. Wie de schoen past, trekke hem aan.

Fractievoorzitter Piet Hein Scheltens moest voor controle in het ziekenhuis zijn. Hij had enkele weken terug een zware longontsteking gehad. Het eerste deel van het wijkbezoek in Prinsenbeek zou ik van hem overnemen. Door allerlei omstandigheden kwam ik iets te laat aan, waardoor de bus met de raadsleden die ons rond zou rijden door het buitengebied, net was vertrokken. Om niets te missen, ben ik maar achter de bus aangereden.

Totdat Piet Hein mij belde en ik de auto aan de kant van de smalle landweg zette. Hij had slecht nieuws: de dokter wilde een vervolgonderzoek omdat hij reden had te denken dat Piet Hein een tumor in zijn longen had. Nu bleek dat achteraf (het vervolgonderzoek was drie dagen later) gelukkig toch niet zo te zijn. Op dat moment voelde Piet Hein zich begrijpelijkerwijs te beroerd om zich actief met de politiek te bemoeien.

Ik heb me niet meer aangesloten bij de wijkbezoekers. Die avond hadden we namelijk ook een vergadering met de campagnecommissie gepland. Behalve mijn fractievoorzitter is Piet Hein na jaren van intensieve samenwerking ook een goede vriend van mij geworden. Ik schoof mijn gedachten opzij en ging in vergadermodus. Er was werk aan de winkel.

De trein naar Den Haag kwam tien minuten te laat. Daar baalde ik om twee redenen van. Ten eerste had ik nog best terug naar huis kunnen lopen om de bestuursstukken die ik vergeten was in mijn tas te stoppen, op te halen. Ten tweede liep de vertraging tijdens de reis op tot zo’n twintig minuten, waardoor ik mijn eerste afspraak in Den Haag wellicht zou gaan missen.

Het was kiele kiele, maar om twee minuten voor elf liep ik de ambassade van Kenya binnen. Ik kon daar tot uiterlijk elf uur mijn paspoort inleveren om een visum te krijgen. Aangezien ik die middag toch al in Den Haag moest zijn, leek het me handig dit te combineren. Om 15.00 uur kon ik mijn paspoort weer ophalen. Jammer dat die andere afspraak ook om 15.00 uur was. Dus maar even gebeld dat ik wat later zou zijn voor het Strategisch Beraad van onze partij.

Tot een uur of twee bracht ik mijn tijd door in Café Leopold aan het Plein in Den Haag. Onder het genot van zo’n zes bakken goede koffie nam ik de begroting van de gemeente Breda door en bereidde ik mijn vergadering met het strategisch beraad voor. Na het ophalen van mijn visum arriveerde ik rond tien over drie, slechts tien minuten te laat, in de Tweede Kamer. Na de kennelijk broodnodigde controle (terrorismedreiging) mocht ik naar binnen.

Het was voor mij de eerste vergadering van het Strategisch beraad. Deze club, met daarin de partijvoorzitter, de fractievoorzitters van de Eerste en Tweede Kamer en de eurofractie, de voorlichters, de leden van het permanent campagneteam en enkele lokalo’s (waar ik er dus één van ben), komt maandelijks bijeen om met elkaar te overleggen over de thema’s die we over het voetlicht willen brengen en de manier waarop we onze standpunten naar buiten gaan brengen. Het viel me op hoe ontspannen de vergadering liep. Misschien maar meteen een vooroordeel uit de wereld helpen: wie denkt dat Femke Halsema nooit kan lachen, heeft het mis. Zij bleek tijdens deze vergadering een onvervalste grappenmaakster.

Na het Strategisch Beraad met de trein naar Utrecht voor de vergadering van het partijbestuur. Daaropvolgend nog met enkele mensen naar de kroeg, waar ik met de directeur van ons Wetenschappelijk Bureau nog een heel gesprek heb gehad over oude linkse dogma’s die soms moderne antwoorden op sociaal terrein in de weg staan. Een probleem wat we soms in onze eigen partij nog schrikbarend vaak tegenkomen.

De laatste trein naar huis heb ik gemist. Gelukkig woont alto-Joris in Utrecht en kon ik bij hem blijven pitten. En aangezien ik hem al een tijdje niet gesproken had, konden we meteen even bijkletsen.

De zondagmiddag stond in het teken van de wijzigingsvoorstellen die waren ingediend op ons verkiezingsprogramma. De programcommissie kwam zondagmiddag bij me langs om de amendementen te rangschikken en van een pré-advies te voorzien. Een hele klus.

Het aantal van 40 lag een stuk lager dan vier jaar geleden, toen het verkiezingsprogramma goed was voor maar liefst 139 amendementen. Desondanks waren we er tot in de avond mee bezig. Dat zegt volgens mij in positieve zin iets over de kwaliteiten van de programcommissie. Elk wijzigingsvoorstel is uitgebreid bediscussiëerd.

Ik was van plan vanavond nog naar de finale van Dokrock te gaan. Toen het eenmaal zover was, besloot ik maar thuis te blijven. Ik kon er de energie even niet meer voor opbrengen.

Guido vierde zijn 34e verjaardag in Dok19. Het bier vloeide welig. Uit de luidsprekers klonk de ene na de andere hit uit de jaren tachtig en negentig. We worden oud. De muziek waar we mee opgroeide, is inmiddels verworden tot een curiosum voor een nieuwe generatie zestienjarigen. SNAP is camp geworden.

Aan het einde van de avond ontstond het idee om naar de Graanbeurs te gaan. Ik heb me sterk gehouden en heb dit Sodom en Gomorra van het Bredase uitgaansleven links laten liggen. Een nog diepere generatiekloof zou ik die avond niet meer trekken.