Voor sommige dingen draai ik mijn handen niet om. Spreken in het openbaar, bijvoorbeeld, gaat me prima af, ook zonder gebeld te worden in een volle trein. Voor mijn vertolking van Judas in de Superstar-sing-a-long was ik dit jaar aanmerkelijk zenuwachtiger.
Vorig jaar moest ik twee maal onder het mes om een poliep te laten verwijderen. Sinds die tijd is mijn stem zuiverder en heb ik een groter bereik. Maar aangezien ik ook al weer een tijdje niet meer in een koor zing, heb ik nooit meer geoefend op hoe die stem te gebruiken bij het zingen.
Ik was dan ook stikzenuwachtig. Allereerst bij de repetities, want in een klein, intiem oefenhok hoort iedereen wat je goed, en vooral fout doet. Maar zeker ook bij de uitvoering in, opnieuw, een uitverkocht poppodium Mezz, waar ik naast de vertolking van Judas’ Death dit jaar ook de presentatie op me moest nemen.
Met excuses voor de onzuivere inzet. Anderzijds, ik wilde altijd al eens voor een keertje een valse nicht zijn. Missie geslaagd.
