Categorie: dagelijks leven

Ik zou niet meer zeuren over files. Maar vandaag was het ècht naatje. Er waren zoveel kleine ongelukken gebeurd dat de ochtendspits van een ongekende lengte was voor een verder prachtige eerste dag van de lengte. Dat bij zware regen- of sneeuwval het verkeer op de weg nodeloos voorzichtig rijdt, kan ik me goed voorstellen. Maar dat een mooie, droge lentedag toch bijna 300 kilometer file met zich meebrengt, dat schoot me toch danig in het verkeerde keelgat.

Dat komt natuurlijk vanwege het gegeven dat zelfs de meest vriendelijke persoon, eenmaal plaatsgenomen achter het stuur van een automobiel, verandert in een egocentrische rotzak die vindt dat de snelweg er alleen maar toe dient hemzelf, en dus niemand anders, van plaats A naar plaats B te leiden. Vandaar de vele middelvingers, knipperende lichten, toeters en asociale manoeuvres die men op de snelweg tegenkomt. Ook ik ben enigszins vatbaar voor de persoonlijkheidsverandering, alhoewel ik me altijd nog binnen de grenzen van het redelijke weet te gedragen. Meestentijds althans.

Voor de psyche is zo’n ongepland lange file een zware belasting. Zeker wanneer je op de terugweg ook weer te maken hebt met zwarte verstoppingen. Ik kwam dan ook zes kwartier te laat bij een middagbijeenkomst over dualisme. Drie kwartier was te wijten aan een file die er niet hoorde te staan, de andere drie kwartier was te wijten aan een uitgelopen redactievergadering in Hilversum. Los daarvan snap ik nog steeds niet waarom zoveel bijeenkomsten van de gemeenteraad ’s middags gepland worden. Sommige mensen hebben namelijk ook een (part-time) baan. Of een studie. Of beide, in mijn geval.

De multi-culti-bijeenkomst van de werkgroep multiculturele samenleving van de groenlinkse jongerenorganisatie was vroeg en slecht bezocht. Door mijn nachtelijke escapade van de dag ervoor in de Rotterdamse gay-bar ZiZo kwam ik bijna een uur te laat, maar behoorde ik desondanks tot de betere helft van de werkgroepleden: ik was ten minste aanwezig. Ik bedoel dat niet cynisch, maar getuige het feit dat ik mijn ogen amper kon open houden, had ik liever thuis gebleven. Drie uur slaap is niet voldoende na twee intensieve weken met toch al niet al te veel slaap. Maar, en dat geef ik als eerste toe, een gedeelte van dat slaapgebrek was te danken aan de kroeg: een voor mij bijna noodzakelijk ontspanningsmoment in een druk bestaan.

Ik lag begrijpelijkerwijs op zondagavond redelijk vroeg op bed. Althans, voor mijn doen. Het was nog altijd na twaalven voordat mijn dekbed zich kon verheugen in mijn gezelschap.

Het GroenLinks-congres werd gehouden in het Nieuwe Luxortheater in Rotterdam. Een mooi theater dat uitermate geschikt bleek voor dit congres. Aan de orde waren onder andere een nieuwe migratievisie (goed onderbouwd en interessant), een nieuwe procedure rond de vaststelling van de kieslijst (belangrijk en uiterst ingewikkeld) en wijzigingen van de statuten en het huishoudelijk reglement (ook belangrijk maar uitermate saai). En natuurlijk de verkiezing van een nieuw partijbestuur, waarvoor ik één van de kandidaten was (zie weblog wo 5 jan. 2005, ma 14 febr. 2005 en vr 18 mrt. 2005).

Aangezien er meer kandidaten waren dan dat er plekken zijn in het Algemeen Bestuur was het tot op het laatste moment onzeker of ik ook gekozen zou worden. Niet dat als dat niet zou gebeuren, dit het einde van de wereld zou betekenen, maar toch. Een aantal kandidaten dat niet door de selectiecommissie was voorgedragen, heeft actief campagne gevoerd voor zichzelf en met succes. Zij hebben alsnog een plek in het bestuur weten te verwerven, ten koste van twee andere kandidaten die wel waren voorgedragen door de selectiecommissie (volgen jullie het nog?). Maar, en dat zeg ik niet zonder enige trots: met ruim 430 stemmen ben ook ik met een ruime meerderheid in het bestuur gekozen. En zoiets is altijd goed voor je ego. De komende twee jaar zal ik dus ook landelijk mijn steentje bijdragen aan het reilen en zeilen van GroenLinks.

Los van de verkiezing genoot ik ook weer van de rest van het congres. Het is altijd enorm leuk om GroenLinksers uit het hele land te treffen. En na het congres gingen we dan ook nog met een grote groep mensen eten in Rotterdam. En daarna nog wat drinken (de voor een tweede termijn herkozen partijvoorzitter Herman Meijer was er ook bij). Het was een meer dan gezellige avond die tot in de kleine uurtjes duurde.

Hoewel ik bij de NPS natuurlijk eigenlijk programmamaker ben, heb ik vandaag de handen uit de mouwen gestoken en een volledig ingerichte montage-studio verplaatst. Samen met een jongen van facilitaire zaken. Waarom?

De redactie van 4fm kampt al enige tijd met een tekort aan werkplekken. In ‘onze’ gang was echter ook een grote ruimte gereserveerd voor een montagestudio en stond er verderop nog een heel klein kantoortje leeg. De grote ruimte zou plaats kunnen bieden aan drie extra werkplekken. De vraag was dus: kan de montageruimte ook in de kleine kamer gepropt worden.

Aan dit soort aanvragen gaan meestal meerdere weken vergaderen, formulieren invullen, handtekeningen zetten, protesten verwerken en plannen vooraf. Tenzij je als redactie de iets minder officiële wegen bewandelt. Het betekende dat de operatie voor omroepland in recordtempo was voltooid: een beslissing die dinsdagmiddag was genomen, was donderdagmiddag al uitgevoerd.

Dit kabinet doet me vaak denken aan een kleuter die jankend een vinger opsteekt om te jammeren over het feit dat iemand net iets lelijks over hem gezegd heeft. Het duo Verdonk en Van Ardennen nam deze keer de honneurs waar door te klagen over asielzoekers die het land dreigen te worden uitgezet en hun zaak via de media aandacht proberen te geven. Dit kabinet is daar kennelijk niet van gediend.

Volgens mij zou Verdonk het liefst elke asielzoeker die op tv verschijnt om alleen die reden al linea recta het land uit sturen. Daar dreigt ze nu ook min of meer mee. Ondertussen zegt Van Ardennen van ontwikkelingssamenwerking dat organisaties als ICCO, Plan Nederland en Novib niet mogen meebetalen aan de mediacampagne van de VARA, waarin een aantal van de 26.000 asielzoekers die uitgezet dreigen te worden, een gezicht krijgt. Het liefst zou ze van die clubs subiet de subsidie intrekken. Maar Van Ardennen toch, die organisaties krijgen naast subsidie ook giften van particulieren. Dus zouden ze die toch ook naar eigen inzicht moeten kunnen besteden?

Het ruikt naar censuur, het klinkt als censuur, volgens mij is het censuur. Maar het ruikt en klinkt nog het meest als een verongelijkte peuter die zijn zin niet krijgt. Wat een in en in trieste vertoning van dit kabinet.

Eens in het jaar houdt ons strijdliederenkoor ‘Tegen de Wind Mee’ een koorfeest, bij wijze van verjaardag. We nodigen een aantal andere koren uit voor een optreden en drinken en dansen daarna tot sluit. Het koorfeest was gisteren, samen met Het Grote Leugen en Het Alkmaars Straat Orkest.

Voor de gelegenheid had ik opnamen gemaakt van de drie koren. Niet erg uitgebreid, dus met één enkele stereomicrofoon. Desondanks was het resultaat nog heel redelijk. Ik heb een groot deel van de zondag besteedt aan het bewerken van die opnamen. Het resultaat mag er wat mij betreft zijn.

Ik hoorde het afgelopen woensdag in de kroeg. Karel van de Pol had gemeend te moeten sterven. De uitvaart was zaterdagmiddag in Café Ome Jan, met veel live muziek. De kist was erbij, omringd door minstens zo’n vijfhonderd mensen.

Karel was jarenlang een trouwe, vrolijke en hardwerkende vrijwilliger voor Breda Barst. Daarnaast was hij superactief voor de Stichting Rhythm&Blues Breda. Ik heb ook een tijdje met hem gewerkt bij BN/DeStem. Dat was in de tijd dat ik daar een centje bijverdiende als samensteller van de Uitgids. Karel werkte toen nog bij de vormgeving en als de inhoud van de gids afwas, moest ik die nog wel eens doornemen met hem. Maar het meest gezellig waren de keren dat we we elkaar tegenkwamen in de kroeg. Dat gebeurde regelmatig, meestal in De Scarabee (zie weblog wo 26 jan. 2005). De avond dat De Scarabee voor het laatst open was, was ook de laatste keer dat ik met hem heb zitten praten.

Hij vertelde toen dat hij ooit in De Bruine Pij, toen nog een berucht motorrijderscafé in Breda, had verloren met pokeren van een stel van die ruige gasten. Het rondje kon hij echter niet betalen en op de lat schrijven was er in de Pij niet bij. Het was barman Rob die hem toen persoonlijk vijfentwintig gulden leende om z’n huid te redden. Toen diezelfde Rob later een eigen café begon, was Karel één van de eerste klanten. En altijd gebleven.

Karel was een fijne vent. Iemand waar je op kon rekenen. Maar zijn laatste actie blijft een klotestreek.

Heb zo’n beetje de hele dag achter de computer gezeten om een paar grote stapels papier weg te werken. Het was eigenlijk de bedoeling om ook mijn web-log bij te werken, maar helaas kwam ik daar nog even niet aan toe. Ondertussen keek ik via de pc in een klein venstertje naar Spiderman en daarna Love and Death on Long Island. Als Windows kan multitasken, kan ik het ook.