Categorie: dagelijks leven

Soms zijn er commissies waarbij iedereen het een beetje met elkaar eens is. Dat gebeurt niet vaak bij de commissie Sociale Zaken, maar bij uitzondering deze keer wel. Het belangrijkste punt was het toekomstplan Brede Scholen.

Brede Scholen zijn basisscholen (ik mag ze al een tijdje geen lagere school meer noemen), waar naast leren veel aandacht besteed wordt aan buitenschoolse opvang, extra activiteiten en bijzondere projecten. In Breda zijn er drie Brede Scholen, allemaal in de minder rijke wijken (zeg maar de achterstandswijken, alhoewel dat toch een beetje een vervelend woord is). Door verbanden aan te gaan met instellingen, verenigingen en clubs in de buurt wordt de school veel meer dan alleen maar een leerinstelling. De school krijgt een belangrijke sociale functie en functioneert als bindmiddel in de wijk.

O jee… als ik dat zo lees klinkt dat allemaal heel geitenwollensokkerig. Maar toch werkt het. Leerprestaties verbeteren, kinderen hebben meer plezier en zelfvertrouwen en ouders voelen zich meer verbonden aan de buurt. Prima zaak dus. Ik had maar één kleine kanttekening: ik mistte de sportclubs een beetje in het hele verhaal. Juist in ‘achterstandswijken’ is het volgens mij hartstikke belangrijk om jonge kinderen in contact te brengen met sportverenigingen, ook in het kader van de gezondheid. De wethouder peinsde even… niet alle sportclubs schijnen even enthousiast te zijn. Maar ze zou ernaar kijken. Laat wethouder Marja Heerkens nu iemand zijn die ik ook geloof, als ze dat zegt.

De veiligheidsmonitor van de gemeente Breda is uit. Met daarin cijfers over tasjesroven, auto-inbraken, huis-inbraken en onveiligheidsgevoelens. Er werd zelfs ingegaan op overlast en criminaliteit die door jongeren werd veroorzaakt.

Ik miste een categorie. Ik wilde namelijk ook best weten welk aandeel allochtonen in de criminaliteit hebben en wat voor soort criminaliteit dat dan wel niet is. Ik had net zo goed een bom in de fractiekamer kunnen laten afgaan. Ik had kennelijk iets heel vreemds gezegd.

Volgens mij is het heel simpel: het is nu eenmaal zo dat allochtonen relatief oververtegenwoordigd zijn in de gevangenis en dus ook meer dan gemiddeld betrokken zijn bij (vaak kleine maar veel overlast veroorzakende) criminaliteit. Net zoals blanke Nederlanders ver oververtegenwoordigd zijn bij de categorie witteboordencriminaliteit (of zullen we het gewoon miljoenenfraude en miljardenoplichterij noemen). Om één of andere reden ga je daar in Nederland trouwens niet de cel voor in, maar dat ter zijde. En als bepaalde groepen zijn oververtegenwoordigd, dan wil ik daar cijfers van zien. Want dan kun je er gefundeerd over praten en misschien zelfs wel oplossingen voor aandragen.

De sfeer in de fractie werd al weer milder. Ik bleek bij nader inzien toch niet plotsklaps een rechtse bal geworden te zijn. Toch bleef iedereen het wat ongemakkelijk vinden, om ineens als eerste te vragen om criminaliteitscijfers onder allochtonen. Politieke correctheid vocht hier tegen de realiteit. En in tegenstelling tot veel andere politici heb ik geen behoefte om politiek correct te zijn. Ik wil de waarheid weten en daar open over kunnen praten.

Een deelraadslid uit Rotterdam riep tijdens een bijeenkomst enkele maanden geleden wanhopig wanneer GroenLinks nu eindelijk van de Rotterdamse problematiek zou leren. Ik heb me die oproep toen ter hart genomen: geen gelul, maar de realiteit onder ogen zien. En daar dan weer een fatsoenlijk, sociaal en effectief beleid tegenover zetten. Dat is veel linkser dan je ogen sluiten.

Het heeft allemaal weer een extra impuls gegeven aan de integratienota waar ik aan bezig was. Volgende week is ‘ie af. Ben benieuwd hoe die valt…

De studentenfeestjes van verdieping K zijn inmiddels een jaarlijkse traditie. Het zijn themafeestjes waarvoor de huiskamer helemaal wordt overgeschilderd met toepasselijke afbeeldingen en wordt opgesierd met tal van decorstukken. Van de genodigden wordt verwacht ook een beetje bij te dragen aan het thema. Drie jaar geleden, toen Jaap daar net kwam wonen, was het thema ‘Wild Wild K’ en was ik verkleed als (hoe kan het ook anders) Indiaan (gehuurde tooi zwaar beschadigd en dientengevolge 200 gulden borg kwijt). Twee jaar terug viel het feestje samen met Haloween en had ik een zwarte cape en opzettanden. Vorig jaar werd het motto ‘hemelsblauw’ aan het feestje gekoppeld en had ik veruit het origineelste kostuum aan, bestaande uit alleen maar een korte blauwe broek (ook geen schoenen) en had ik mijn hele lichaam blauw geschilderd. Dit jaar was het thema ‘Kaboem’ en was ik gekleed als militair (want die blazen graag dingen op).

Ik kwam dus pas vrijdagnacht om twee uur aan, moe van het stagemanagen tijdens het festival Breda by Night. Desondanks heb ik het tot een uurtje of zeven uitgehouden en was ik de laatste die naar bed ging (de rest lag al knock toen ik nog bezig was met het opblazen van mijn luchtbed). De volgende middag wakker geworden van het kabaal dat de andere zes logés van Jaap maakten bij hun vertrek (shut the fuck up!).

Behalve het feestje is het inmiddels ook een beetje traditie dat ik de dag erna meehelp met schoonmaken. Hoewel nog steeds erg brak, heb ik ook dit jaar weer gedweild en geveegd. Daarna gedoucht (ineens minder brak), met Jaap gekookt voor de aanwezigen en ’s avonds nog een uurtje gewandeld alvorens ik terugkeerde naar Breda. Volgend jaar vast weer.

Het moest een feestje worden: Breda by Night, het eerste Urban muziekfestival in Breda. Het was de afsluiter van een campagne tegen horecadiscriminatie, die verder, zo vrees ik, niet zo succesvol is geweest.

En dus was er eens een keertje geen (vrijwel altijd blanke) punk- of metalband geboekt, maar stonden er hiphoppers, rappers, dj’s, streetmusic, dance-acts, soul en funk geprogrammeerd. Het werkte, want op de doorgaans op vrijdagavond zo blanke Havermarkt (het podium waar ik de stage-manager was) stonden voor de verandering eens behoorlijk wat allochtonen. Helaas waarschijnlijk alleen voor deze ene avond.

Van twaalf uur ’s middags tot zo’n één uur ’s nachts in touw geweest (lang leve de tonic!) en daarna naar Delft gereden voor het jaarlijkse huisfeest van verdieping K van het studentenhuis op het Bagynhof. Thema dit jaar: ‘Kaboem’. Ik ben als soldaat die kant opgegaan.

Commissie MSO: op de agenda het opknappen van het Brabantplein (prima), de benoeming van een clubje dat de nieuwe accountant gaat kiezen (ook prima, onder meer omdat VVD-raadslid Frank van Overveld mede dankzij GroenLinks bij die werkgroep is gekomen. Zijn zuivere opvattingen over financiën sluiten altijd perfect aan bij die van GroenLinks), de systematiek inzet middelen (iets minder prima) en de campagne Stad met Karakter (nog iets minder prima).

Laat ik het vooral niet over de ‘systematiek inzet middelen’ hebben, want dat is voor velen totaal niet interessant. Om een klein tipje van de sluier op te lichten: als er geld overblijft, wie mag dan bepalen waar dat naar toe gaat. Tot voorkort deden de wethouders nogal eens zelf, meestal om elders tekorten op te lossen. Maar eigenlijk moeten de raadsleden daarover beslissen. Want misschien vinden die wel dat er andere, belangrijkere dingen zijn waar dat geld aan besteed kan worden en dat de wethouder dat tekort maar op een andere manier moet dichten. Het gaat in Breda nu langzaam die laatste kant op. Maar… er zijn wat uitzonderingen. En ik houd niet van uitzonderingen: in de politiek wil ik alleen maar zekerheden. Want de wethouder kan wel beloven dat hij altijd netjes aan de raad zal vragen wat hij met extra geld gaat doen, als het hem goed uitkomt zal hij zich niet aan die belofte houden.

Het leukste onderwerp was de gemeentecampagne Stad met Karakter. Er gaat 112.000 euro naar toe. Daarvan wordt een groot gedeelte gebruikt om evenementen te sponsoren (prima) en ongeveer éénderde om vlaggen en posters van te drukken. Aangezien ik zelf het idee heb dat promotiecampagnes nooit zoveel zin hebben, kan wat mij betreft die laatste 37.000 euro ook in evenementen gestoken worden. Ik hoef namelijk geen Breda-Stad-met-Karakter-vlaggetjes, speldjes, stickers, noteblokjes, pennen, pennebakjes, tassen, posters, flash-stickers, boeken, folders en god weet wat allemaal nog meer.

Ik heb vandaag op twee plaatsen afscheid genomen. Het eerste afscheid was vrijwillig, het tweede niet.

Het afgelopen half jaar ben ik bij de Fontys Hogeschool voor Journalistiek werkzaam geweest als begeleider van een project waarbij radiostudenten voor ‘het echtje’ radio maken. Dus geen opdrachten die alleen door een docent en een enkele medestudent worden afgeluisterd, maar een wekelijks radioprogramma voor studenten, uitgezonden door de regionale omroep.

Het was een uitdaging om met een club enthousiaste studenten een sprankelend programma in elkaar te zetten. Na een half jaar was mijn enthousiasme echter aanmerkelijk minder. Het beeld dat ik aanvankelijk voor ogen had, strookte niet met het resultaat na een half jaar. Het programma klonk niet zoals ik vind dat het moest klinken. Ik twijfelde er ook erg aan of dat nog zou gaan lukken. En ik wil niet werken aan iets waar ik niet helemaal achter sta. Ik had tijdens de vacantie al min of meer besloten te stoppen.

Waarom is het niet gelukt om een sprankelend programma te maken. Dat heeft deels te maken met onduidelijke en gesplitste verantwoordelijkheden. Ten eerste mocht het programma van Omroep Brabant geen eilandje worden. Omroep Brabant verzorgde dus de nogal brave muzieksamenstelling en werd door de omroep ook een eigen presentatrice gelanceerd. Dat was iemand die een wat ander beeld heeft van hoe een dergelijk programma moet klinken als ikzelf heb.

Daarnaast was er het probleem van onduidelijke verantwoordelijkheden: het is mij nooit duidelijk geworden wie er nu eindverantwoordelijke van de uitzending was. Mijn chef bij Fontys, Omroep Brabant of ikzelf. Tot slot hadden de studenten van mij achteraf intensievere begeleiding gehad willen hebben. Jammer alleen, dat ze dat nooit eerder kenbaar hebben gemaakt.

Twee dagen voor de eerste uitzending belde mijn chef me op met de vraag waar ik toch bleef. Ik vond dat de omgekeerde wereld: een chef hoort volgens mij zelf te bellen op het moment dat hij wil dat iemand weer aan de slag gaat. Mijn contract was uitgediend en als ik geacht werd weer aan de slag te gaan, zou daarvoor in ieder geval een nieuw contract opgesteld moeten worden.

Tijdens het gesprek een dag later werd duidelijk hoe de zaken ervoor stonden. Mijn chef hield mij impliciet verantwoordelijk voor de belegen klank van het radio-programma en had ondertussen de Omroep Brabant-presentatrice in dienst genomen om een deel van de begeleiding van de studenten op zich te nemen. Het was een inkoppertje: dan zie ik voor mij geen rol meer weggelegd. Of, om het nautisch uit te drukken: “ik heb geen zin om tweede stuurman te zijn op een schip dat een andere kant opgaat dan ik wil”.

Dan het tweede afscheid: John heeft besloten weg te gaan bij het strijdliederenkoor (foto). John is gitarist en accordeonist en was één van de mensen binnen het koor waar ik het liefst mee optrok. Hij zat sinds 1988 bij het koor en had deze zomer een kleine aanvaring met het bestuur over de actiebereidheid van het koor. Het geheel is kennelijk een beetje uit de hand gelopen want John heeft het (strijd-) bijltje erbij neergelegd. Het ligt allemaal wat gevoelig, want toen ik er tijdens de repetitie over begon, vatte de dirigente mijn teleurstelling over het vertrek van John op als een persoonlijke aanval. Geheel tegen de gewoonte in ging er na de repetitie niemand naar de kroeg…

Ik had het een paar maanden geleden al geschreven (zie web-log zo 13 jun. 2004). Om één of andere reden heeft de digitale telefoongids van de KPN mijn mobiele nummer bij de gegevens van de gemeente Breda gezet. Nu was ik nog nooit door iemand gebeld op dat nummer, behalve dan door een journalist van BN/DeStem die het wel erg bijzonder vond dat de gemeente een mobiel nummer had. Hij was dan ook teleurgesteld dat hij ‘slechts’ een raadslid aan de lijn kreeg.

Woensdagmiddag werd ik ineens gebeld door een advocatenkantoor. Het was al na vijven en op het stadskantoor stond het antwoordapparaat aan. Er was die avond een vergadering van de beroeps- en bezwarencommissie maar hun advocaat kon niet op tijd aanwezig zijn. Of ik dat door kon geven. Helaas kon ik dat niet, want ik had geen nummer van de beroeps- en bezwarencommissie bij me. Ik ben gewoon niet het mobiele nummer van de gemeente.

Vorige week belde Leo van Lieshout mij. Leo is drumleraar op de muziekschool in Breda, maar daarnaast vooral bekend als festivalorganisator. Menig Bredaas pop- of rockfestival staat op zijn naam.

Dit keer was hij benaderd door het Steunpunt Discriminatie. Zij wilden hun campagne tegen horeca-discriminatie eindigen met een muziekfestival. En Leo draait er zijn hand niet voor om snel een leuk festival op poten te zetten.

Een festival op poten zetten is één ding, maar uiteindelijk heb je vrijwilligers nodig om op de dag zelf alle taken te verrichten. En Leo weet dat er een aantal mensen is dat hij vrijwel overal voor kan inzetten. Die belt hij dan een paar weken voor het festival. Ik ben om wat voor reden dan ook één van die mensen in zijn mini-rolodex. Dinsdagavond werd de gang van zaken besproken. Vrijdag staat iedereen paraat.

Waarom we toch altijd weer ja zeggen tegen een verzoek van Leo om mee te helpen aan zijn festivals, vroegen wij onszelf af. Ten eerste is het leuk om te doen. Maar de doorslaggevende reden is waarschijnlijk dat Leo voor de vrijwilligers een paar weken na het festival altijd nog een klein feestje organiseert. En dat zijn altijd heel leuke bijeenkomsten.

Het nieuwe bestuur van GroenLinks kwam langs bij de fractie om kennis te maken en te praten over de toekomst. Want over ruim anderhalf jaar zijn er weer gemeenteraadsverkiezingen en de voorbereidingen daarvoor beginnen al ver daarvoor. Voor die tijd moet er een verkiezingsprogramma geschreven worden, een kandidatenlijst samengesteld worden en moet een campagne worden opgezet.

Mensen zeggen wel eens ze de politieke partijen alleen zien tijdens verkiezingstijd. Dat is ook wel een beetje zo. Als raadslid wil ik voor iedereen zoveel als mogelijk aanspreekbaar zijn. Maar in de verkiezingstijd moet daar nog een schepje bovenop. Dan ben je vaak echt elke avond op pad. Dat is harstikke leuk, maar het zijn ook tropenjaren. Over een maand of 15, dan zal de campagne beginnen. Stiekum verheug ik me er al op.

Pfff, hij is af. Het heeft wat bloed, zweet en tranen gekost en ook heel wat nachtelijke uurtjes, maar ik heb eindelijk weer een echte website. Hij (of zij?) moet waarschijnlijk nog wel een beetje getweakt worden, maar dat komt wel.

Betekent dat nu dat dit weblog verdwijnt. Nou, nee, voorlopig zeker niet. Ik heb het log echter wel een beetje geïntegreerd in de site, dus voor optimaal kijkgenot, ga naar www.selcuk.nl. Missing links? Rubrieken waar ik nog niet aan gedacht heb? Laat het maar weten.

Ik ben in ieder geval blij dat mijn log niet meer twee weken achterloopt door de vacantieverhalen die ik allemaal nog moest optekenen. Bedankt, Peer.

Groetjes,
Selçuk