Categorie: dagelijks leven

Het kwik daalt en half Nederland begint zich al weer af te vragen of er dit jaar misschien een elf stedentocht komt. Ik geef voorlopig echter nog niet toe en blijf stug in veel te dunne t-shirts rondlopen. Ik houd namelijk niet zo van de winter en nog minder van de herfst. Liever heb ik hete, eindeloze zomers. Het moge duidelijk zijn: ik ben zit jaar niet echt aan mijn trekken gekomen.

Zolang mijn adem binnenshuis nog geen zichtbare vormen aanneemt hoeft de kachel nog niet aan. Eenmaal aan gaat ‘ie namelijk ook niet meer uit. Hetzelfde geld voor dikke kleding. Eenmaal gewend aan een dikke trui blijf je daar maanden in rondlopen. En zolang je in een dikke trui rondloopt, heb je ook niet in de gaten dat het buiten stiekem al weer wat warmer aan het worden is. Er gaan zelfs winters voorbij waarin mijn winterjas niet uit de kast komt. Ik weet niet eens of het gevoerde spijkerjack (wat volgens kenners eigenlijk niet eens een winterjas is) nog past.

Maar zelfs al houd ik het nog lang vol in t-shirts rond te lopen zonder ronkende cv, zelfs al wordt het midden-oktober nog even zonnig, zelfs al lukt het me ook dit jaar om mijn winterdip zonder noemenswaardige tegenslag door te komen, er is één ding waar ik nu al weer moeite mee begin te krijgen: wakker worden.

—

Werd vandaag opgebeld door B&W om te praten over de toetreding van Turkije in de E.U. Ben echter toch maar niet uitgenodigd. Er waren kennelijk leukere mensen te vinden. Komt enerzijds wel goed uit. Heb vanavond namelijk ook een afspraak in Delft en een feestje in Utrecht. Kosmopolitisch, hè?

Sinds enkele dagen ben ik mijn agenda kwijt. De laatste keer dat me dat overkwam was, geloof ik, in 1999. Nu dus weer en ik ben bang dat ik ‘m niet meer terug ga vinden. Gelukkig had ik nog heel wat afspraken die ik me kon herinneren, en die heb ik maar snel op een A4-tje geschreven. Wat ik me echter niet meer zo goed wist te herinneren, was dat ik me had opgegeven voor een rondleiding met collega-raadsleden ambtenaren langs enkele grote projecten. Een soort excursie, zeg maar.

Iets over enen ging de telefoon. Of ze nog lang moesten wachten en of ik überhaupt nog van plan was te komen. De excursie begon helemaal niet aan het eind van de middag, zoals ik dacht. Ik heb maar gezegd dat ze zonder mij moesten vertrekken. Want om ze nu nog een kwartier te laten wachten in de kou…

Het was erg rustig vanavond bij de rekeningcommissie. Van de tien fracties in Breda waren er slechts vier aanwezig. Waarvan geen enkele van de coalitie, met uitzondering van technisch-voorzitter-met-stemrecht Henk Snier (PvdA). CDA en VVD, de partijen die zich doorgaans toch erg bekommeren om financiën, blonken door afwezigheid. De oppositie was zwaar in de merderheid: naast ondergetekende van GroenLinks waren daar Cees Schoenmakers van Breda ’97 en Boy Boer van Leefbaar.

Was de bestuursrapportage dan zo onbelangrijk? Verre van dat. Sterker nog, het is de eerste keer dat de raadsleden in Breda de kans hadden om het financiële beleid van de wethouders tussentijds te toetsen. Vroeger deden we dat altijd alleen maar achteraf, sinds kort doen we dat twee keer per jaar ook tussentijds.

Waarom we dat doen? Zodat we niet pas achteraf geconfronteerd worden met eventuele tekorten en voor een voldongen feit komen te staan, maar meteen kunnen bijsturen. Maar ook zodat we eventuele bezuinigingen die het college tussentijds heeft doorgevoerd, kunnen controleren. Immers, het zou best kunnen dat de raad liever op andere dingen zou bezuinigen om te zorgen dat aan het eind van het jaar de gemeente niet in de rode cijfers terecht komt.

Daarnaast was het nog eens extra belangrijk omdat dit de allereerste tussentijdse rapportage was. We moesten dus ook nog eens bepalen of wij blij waren met de informatie die in het rapport stond.

Nee dus. Want wat ons betreft stonden er overbodige dingen in, terwijl wij andere belangrijke cijfers weer misten. Nu is dat de wethouder van financiën niet kwalijk te nemen, want voor hem was het ook de eerste bestuursrapportage ooit en dus wist hij ook niet zo goed wat hij moest opschrijven. En daar zijn we nu dus uit. Want doordat er zo weinig mensen waren, konden we de materie uitgebreid bediscussiëren.

Wat dat betreft mag de coalitie wel wat vaker wegblijven: kennelijk komt het de besluitvorming ten goede. En dan mag best iedereen weten dat we ook nog eens tot twee maal toe vertrouwen hebben uitgesproken in wethouder Janus Oomen (CDA). Maar, en dat zeg ik er expliciet bij, toen ging het niet over al het beleid van dit college.

Ik heb niet zo veel moeite met de koningin, maar eigenlijk ben ik republikein. Zolang de koningin slechts een ceremoniële functie heeft, soit. Dat de koningin slechts een ceremoniële functie heeft, blijkt wel uit het feit dat ze gisteren de troonrede gewoon heeft voorgelezen. Van de koningin is bekend dat ze best progressief is en waarschijnlijk heeft ze het conservatieve beleid van JP en Kornuiten dan ook tandenknarsend voorgelezen. Althans, ze struikelde af en toe over de zinnen en dat kan bij een vrouw met zoveel ervaring alleen maar komen door knarsende tanden.

Ik geef er allemaal niet zo veel om, het gaat mij immers om de inhoud, maar als we Prinsjesdag op deze manier in stand willen houden, pleit ik voor de Engelse ceremonie. Ook daar houd de koningin aan het begin van het parlementaire seizoen, ergens in oktober of november, een rede in het bijzijn van leden van het Lagerhuis (Tweede Kamer) en de Senaat. En ook daar komt de koningin met een prachtige stoet (veel mooier dan in Nederland) aan bij the Lords, de Britse Eerste Kamer.

De Koningin mag in Engeland nooit het Lagerhuis binnen. Dus op het moment dat de koningin de House of Lords betreedt, worden de parlementariërs uitgenodigd door een dienaar van de koningin, om in the House of Lords naar de toespraak van de koningin te luisteren. Op het moment dat de dienaar bij het Lagerhuis aankomt, wordt demonstratief de deur voor z’n neus dichtgesmeten (serieus!) om aan te tonen dat het Parlement onafhankelijk is. De dienaar klopt dan drie keer met zijn staf tegen de deur, een bode vraagt aan de leden van het Hogerhuis of deze asjeblieft mag binnenkomen en de leden van het Hogerhuis accepteren ten slotte de uitnodiging met tegenzin. Ze lopen daarna treuzelend en verveeld naar het Lagerhuis.

Deze hele ceremonie geeft aan dat The Commons (de Tweede Kamerleden) geen verantwoording verschuldigd zijn aan de koningin en gewoon doen waar ze zelf zin in hebben. Een stuk leuker en symbolischer dan de brave vertoning hier in Nederland. Wie zou het hier in z’n hoofd halen om de deur dicht te smijten als de koningin langs komt.

Demonstratie in Rotterdam, maar deze jongen kon helaas niet mee. Dat terwijl ik tot nu toe nog geen enkele gelegenheid aan me voorbij heb laten gaan om te laten merken hoe ik over de afgelopen twee kabinetten Balkenende denk. Ik vond dat ik het voor één keer wel kon laten zitten.

De nieuwe lokale TV-zender TV en Co wilde die middag een interviewtje. Over… de plannen van dit kabinet. En hoewel die officiëel pas op Prinsjesdag bekendgemaakt worden, ligt de hele miljoenennota al lang op straat. Niet pas sinds afgelopen donderdag, toen RTL4 een geheime versie van de miljoenennota te pakken heeft weten te krijgen, maar al veel eerder, omdat alle ministers hun plannen zelf aan de media vertelden. Dit kabinet is zo incontinent als een verzorgingstehuis, waar ze en passant trouwens ook op bezuinigen.

Maar goed, kwam een kwartiertje te laat (kon er echt weinig aan doen) bij de afgesproken plek aan (slechte kennismaking met het nieuwe medium, ik weet het). Desondanks kreeg ik meteen promotie, in het beeld werd bij mijn naam vermeld dat ik ‘fractievoorzitter’ van GroenLinks Breda was. Terwijl ik ‘slechts’ een gewoon raadslid ben. Dat ik hard gefietst had, was volgens mij ook goed te merken: het leek alsof ik nog steeds haast had, want ik praatte veel te snel.

’s Avonds fractievergadering. Beetje naar onze navel zitten staren. Dat was naar aanleiding van een column over de commissie Algemene Zaken vorige week, toen de veiligheid in Breda aan de orde kwam. Collega-raadslid Rian Remie maakte in die vergadering de opmerking dat sommige mensen wel heel snel last hadden van bijvoorbeeld jongeren. En dus kwam in de krant dat GroenLinks vond dat er helemaal geen criminaliteit is en dat iedereen nu onderhand ‘ns moet ophouden met zeuren. Maar dat bedoelde Rian helemaal niet.

Nu ben ik van mening dat de pers over het algemeen beter kan beoordelen hoe onze ideeën overkomen dan wijzelf. Ik houd er niet zo van om te klagen ‘dat we altijd verkeerd begrepen worden’. Daarnaast valt het volgens mij ook wel mee. Rian dacht daar anders over en heeft op haar web-log even lekker van zich afgebeten. En tijdens de fractievergadering hebben we het er dus ook over gehad. Conclusie: fractievoorzitter Piet Hein zou willen dat de krant wat meer diepgravende onderzoeksjournalistiek zou plegen, Rian wil niet meer verkeerd begrepen worden en ik haal mijn schouders op. Want stiekem, stiekem moest ik eigenlijk wel heel erg lachen om het gewraakte stukje van journalist Willem Reijn.

Het Bastion is het enige gelegaliseerde kraakpand in Breda. Het is een oude melkfabriek van Campina en biedt tot op de dag van vandaag woonruimte voor voornamelijk jongeren.

Gertje woont daar ook en die vierde in de tuin van dit complex zijn verjaardag, zoals overigens zo’n beetje elk jaar. De verjaardagen van Gert lopen volgens een strak stramien: er staat een dj-boot in de tuin waar gedurende de middag, avond en nacht verschillende mensen geheel vrijblijvend een set draaien. De maaltijd is doorgaans vet en weinig voedzaam en tegen de schemering wordt het kampvuur opgestookt. En er is natuurlijk bier in overvloed.

Dat laatste zorgde dit jaar voor enige discussie: door grove onzorgvuldigheid van het inkoopcomité (Gertje heeft namelijk geen auto) waren dit jaar, tot frustratie van Gertje zelf, zeven kratten Brouwmeester gekocht. In plaats van Grolsch, Dommelsch of desnoods zelfs Heineken. En dus werd dit bier van discutabele kwaliteit al snel omgedoopt tot Brouwmans, genoemd naar het hoofd van het inkoop-comité, ene meneer P. Bouwmans. Hij kon er zelf slechts met moeite om lachen. Had ‘ie maar niet zo dom moeten zijn. :D

Bad day. Of eigenlijk ‘bed-day’. Heb de hele dag in bed gelegen. Voelde me niet helemaal geweldig en heb dus ook niets gedaan. Jammer dat dat nu altijd in het weekeinde gebeurt. :-S

Gisteren na de vergadering nog een staartje van de koorrepetitie meegepakt en daarna naar de kroeg. We zaten een beetje te geinen, want ook binnen strijdliederenkoor Tegen de Wind Mee is er sprake van seksuele diversiteit.

‘Zal ik maar lesbisch worden?’, vroeg de volgens mij verder gelukkige dirigente zich quasi-nonchalant af. Partner Adrie zat tegenover haar. ‘Doe maar niet’, antwoordde ik. ‘Dan snappen we elkaar helemaal niet meer’.

Daar zit een theorietje achter. Homo’s kan ik begrijpen. Ik val ook op mannen dus we hebben een gemeenschappelijk referentiekader. Dat even los van het feit dat er een substantiële groep homo’s is met een wanstaltige smaak (snorren en leren petjes moeten ècht verboden worden). Hetero-vrouwen kan ik ook prima begrijpen. Ik kan er als het moet zelf uren mee mee-zwijmelen als er weer eens een leuke vent voorbij loopt. Hetero-mannen: ook geen probleem. Goed, ik volg ze niet helemaal (die vrouwen, hè?), maar daar kunnen ze zelf ook niets aan doen. Is een hormonale kwestie, dat mag je ze niet kwalijk nemen. Daarnaast zijn mannen in het algemeen leuk, dus dan slik je veel (niet meteen dubbelzinnig opvatten!)

Maar lesbo’s… Dat kan ik niet volgen. Hoe kun je nu tegen je eigen natuur in toch nog op vrouwen vallen. Het totale gebrek aan inlevingsvermogen maakt een zinnig gesprek tussen een homo en een lesbo volstrekt onmogelijk.

Ter geruststelling: dit theorietje deugt voor geen meter, want sommige van de beste en leukste gesprekken na afloop van de repetities heb ik met één van de lesbo’s binnen ons koor. Daarnaast klinkt de hele theorie nogal vrouwonvriendelijk. Ik meen het allemaal niet echt.

Er blijft slechts één categorie vreemde wezens over: biseksuelen. Ik weet wel dat ik me in een vlaag van politieke correctheid op mijn zestiende ook ooit bi verklaard heb (een vergissing waar ik snel op terug ben gekomen), maar dat deed ik meer vanuit het idee dat ik niet wilde discrimineren tussen vrouwen en mannen. Hoe zit dat toch met die bi’s. Ik ken er volgens mij ook maar twee. Eén die in de jaren 70 bi was om politiek/anarchistische redenen. Ik kan maar moeilijk beoordelen of ‘ie het nu ook echt is.

De tweede is iets jonger dan ik. Is het een modeverschijnsel? Het lijkt de laatste tijd (zeker in vrijzinnig-progressieve cult en popart-kringen) weer vreselijk in om bi te zijn. Ik kom er maar niet uit. En daarnaast: als je een relatie met zo iemand zou hebben… is ‘ie dan ook helemaal van jou, of moet je zoiemand delen met een persoon van het andere geslacht? Wat zijn de regeltjes? Vreemde wezens, die bi’s. Of is het biën. Hier… zelfs het meervoud deugt van geen kanten. :-D