Categorie: dagelijks leven

Eens in de vijf jaar moet elke lokale omroep opnieuw een zendvergunning aanvragen bij het Commissariaat voor de Media. En het Commissariaat vraagt dan de gemeenteraad om advies. Dat advies gaat over de representativiteit van het Programmabeleidsbepalend Orgaan (een soort adviesraad) van de omroep. Dit PBO moet volgens de mediawet representatief zijn voor de gehele gemeente. En het commissariaat vindt dat de gemeenteraad veel beter kan oordelen over die representativiteit dan het Commissariaat zelf.

Woensdagavond stond de zendvergunningaanvraag van de Bredase lokale omroep, de BRTS, op de agenda. Maar in Breda is er nog een stichting die graag een zendvergunning zou willen hebben. Dat is de BOS. En er is maar één zendvergunning voor Breda. Dus dan moet de raad een keuze maken op basis van de samenstelling van beide PBO’s. In deze situatie had het college die keuze al gemaakt. De wethouder stelde vast dat beide PBO’s voldoende representatief waren, maar omdat de BRTS nu al uitzendt en subsidie krijgt van de gemeente, stelde de wethouder voor te adviseren dat de BRTS dan ook maar de nieuwe zendvergunning zou moeten krijgen. De wethouder was zelfs zo zeker van zijn zaak dat de lijst van de twee PBO’s niet eens aan de raad werden opgestuurd. Zij lagen slechts ’ter inzage’.

Mijn argwaan werd gewekt toen één van de PBO-leden die volgens de lijst de vakbonden FNV en CNV vertegenwoordigde, volgens een FNV-voorzitter nooit was afgevaardigd en zelfs geen lid was. Een telefoontje naar de CNV leerde mij dat ook deze vakbond het desbetreffende PBO-lid nooit had afgevaardigd. Hierna ben ik de hele lijst maar gaan afbellen om te kijken of er nog meer PBO-leden op de lijst stonden die nooit waren afgevaardigd door de organisatie die zij volgens de lijst vertegenwoordigden. Dit bleek voor maar liefst vier van de 14 leden het geval te zijn. Vier andere leden vertegenwoordigden zelfs helemaal geen organisatie en zaten er puur en alleen op persoonlijke titel. Eén lid was vertegenwoordiger van een organisatie in opheffing, een andere was naast lid van het PBO ook raadslid, volgens het Commissariaat voor de Media een absoluut ongewenste combinatie. Van de leden van het PBO van de BRTS bleven vier leden over van wie het lidmaatschap niet discutabel is. Dat terwijl het PBO van de andere kandidaat, de BOS in orde bleek. Vuurwerk voor in de commissie.

Dat laatste bleek geen understatement. Nadat eerst de college-partijen in de commissie één voor één hebben kunnen melden dat wat hun betreft het voorstel van de wethouder om voor de BRTS te kiezen een prima idee was, kwam ik aan de beurt. In een lang verhaal vertelde ik in detail wat ik hierboven slechts kort heb weergegeven. Rumoer onder de commissieleden. Wat nu? Ook de wethouder kon in zijn beantwoording niet overtuigen. Niemand kon met goed fatsoen instemmen met het voorstel de BRTS voor te dragen voor een nieuwe zendvergunning nadat hun PBO aan alle kanten bleek te rammelen. Uiteindelijk werd besloten de beslissing uit te stellen. Zelf had ik het liefst meteen gekozen voor de BOS, omdat ik me als raadslid geschoffeerd voelde door de BRTS die ons met een, laat ik me voorzichtig uitdrukken, incorrecte lijst een rad voor de ogen probeerde te draaien. Maar politiek gezien zat er op dat moment niet meer in dan ik al had bereikt: een uitstel van de beslissing.

Het wrange van de hele zaak is dat uiteindelijk de vrijwilligers van de lokale omroep BRTS de dupe worden van het hoogst knullige gedrag van hun eigen bestuur. Aan de andere kant kon ik in mijn ogen weinig anders dan de misstand die ik heb geconstateerd aan het licht te brengen en daar consequenties aan te verbinden. Uit betrouwbare bronnen heb ik vernomen dat ik onder de vrijwilligers van de BRTS inmiddels de zwarte piet toegespeeld heb gekregen voor het falen van hun eigen bestuur. Emotioneel kan ik me dat goed voorstellen. Maar als raadslid neem ik mijn taak serieus en dat houdt in dat je beslissingen zorgvuldig neemt. Een keuze voor de BRTS zou in dit geval niet alleen onzorgvuldig zijn, maar zelfs uitermate dubieus.

Wordt vervolg…

In de commissie MSO kwam vanavond de nieuwe notitie over de status van de dorps- en wijkraden aan bod. In deze notitie staat kort gezegd dat de dorps- en wijkraden een minder invloed krijgen. Vanaf nu worden ze beschouwd als elke andere belangenvereniging, bijvoorbeeld een straatcomité. En dat vinden de dorps- en wijkraden natuurlijk helemaal niet leuk.

Ik heb dat altijd een moeilijke zaak gevonden. Aan de ene kant denk ik dat dorps- en wijkraden heel belangrijk zijn en vreselijk serieus genomen moeten worden. Aan de andere kant staat zo’n raad natuurlijk vooral voor het belang van de eigen wijk of dorp, en dat komt niet altijd overeen met het algemeen belang van de hele stad. Daarnaast bestaan al deze raden uit goedwillende vrijwilligers, maar zijn ze op geen enkele manier door de wijk gekozen.

Met de nieuwe houding naar de dorps- en wijkraden worden ze echter in onze ogen geschoffeerd, terwijl GroenLinks op bepaalde gebieden juist graag zou zien dat de bewoners van wijken en dorpen in Breda meer invloed krijgen op de zaken die er in hun buurt gebeuren. Nu lijkt eerder het tegenovergestelde te gebeuren. Helaas.

Op de jongerendag van GroenLinks (zie web-log zo 30 nov. 2003) kom je heel wat mensen tegen. En de meeste zie je daarna nauwelijks meer. Met sommigen wissel je nog wat adressen uit, maar ook daarvan kom je lang niet iedereen nogmaals tegen. Zo niet met Jürgen. Hij bleek een fervent MSN-ner (de populaire en easy-to-use Microsoft-versie van IRC) en meteen de volgende dag kwam ik hem virtueel tegen op ‘de chat’. En Jürgen, dat is zo iemand met een heel vaag idee over hoe de wereld verbeterd zou kunnen worden. Zo vaag, dat je eigenlijk denkt, dat wordt niets. But it might work. En dat is nu net het aanstekelijke aan dit soort ideeën.

Zaterdag kwam hij langs. Dus eindeloze discussies (ik geloof tot ver na zessen) over het leven, het universum en alles. En telkens weer dat knagende gevoel van die jongen dat ie wel plannen heeft, maar niet helemaal weet waar hij moet beginnen. De opmerking “zullen we anders al vast het een en ander uitwerken op de computer” zo tegen zessen ’s ochtends, was tekenend. Sommige mensen komen er wel.

Enkele maanden terug brachten de raadsleden een bezoek aan de wijk Haagpoort en aan Princenhage. Vooral het eerste deel was erg leuk, want de Haagpoort (en in ieder geval de buurt Westeinde), is nog zo’n heerlijke volksbuurt.

Het bezoek werd in de commissie SAW besproken. Maar een heleboel zaken die tijdens het wijkbezoek aan de orde kwamen hadden veel meer te maken met ruimtelijke ordening en beheer, en veel minder met welzijn, dat bij de commissie SAW hoort. Dus eigenlijk wist niemand precies waar we het wel en niet over wilde hebben. Ook de voorzitter niet.

Voor mij was in ieder geval het belangrijkste punt dat bewoners zelf moeten kunnen bepalen hoe hun buurt onderhouden wordt. Veel ergernissen hebben te maken met beheerskwesties: losliggende stoeptegels, zwerfvuil en smerige plantsoenen. Gemeentelijk wordt ook per buurt een soort onderhoudsbudget vastgesteld. Waarom zouden bewoners niet zelf mogen aangeven hoe dat geld in hun omgeving wordt besteed.

Een tweede punt waar GroenLinks erg voor is, is de aanstelling van een buurtmeester. Zo iemand zou voor de wijk als aanspreekpunt kunnen dienen en de boel een beetje op sleeptouw nemen. In andere wijken in Breda is al een buurtmeester aangesteld. De wethouder heeft toegezegd dat in ieder geval voor het jaar 2004 te betalen. Wat er daarna gebeurt is nu helaas nog onduidelijk.

Wat de wijk Princenhage betreft, ook daar waren natuurlijk wat opvallende zaken. Maar hoe lullig het ook klinkt voor de mensen daar, dat heeft niet echt prioriteit. Want Princenhage ligt er gewoon prachtig bij. Het enige dat de gemeente moet doen: zorgen dat dat ook zo blijft.

Commissie VSM, Enige agendapunt: het opknappen van Sportcomplex Heksenwiel. Niets mis mee, want dat complex kan best wat extra velden gebruiken. Het geld voor de opknapbeurt kwam vrij omdat in Teteringen de bouw van een nieuw sportcomplex niet doorgaat. Er is nu al een commerciëel centrum dat nagenoeg dezelfde prijzen hanteert als de gemeentelijke centra en dat heeft nog voldoende capaciteit voor de komende tijd. De keuze was dus snel gemaakt.

’s Middags (heerlijke tijd als je ook nog moet werken!) was er een bijeenkomst van de commissie Sociale Zaken, waar ik sinds kort ook in zit, over de invoering van de wet Werk en Bijstand (zie web-log ma 17 nov. 2003). Deze wet vervangt de oude wetten over werkloosheid en bijstand. Darvoor in de plaats komt een strenge wet die mensen min of meer verplicht om te gaan werken. Tegelijk krijgt de gemeente de verantwoordelijkheid om mensen naar werk te begeleiden, maar ook de verantwoordelijkheid om alle (bijstands-)uitkeringen te betalen. De gemeente krijgt daarvoor ook een zak met geld, maar die is onvoldoende om het huidige niveau van uitkeringen in Breda te handhaven. Daar moet kort gezegd dus geld bij.

De komende tijd moet de gemeenteraad allemaal verordeningen vaststellen waarin staat hoe de gemeente de nieuwe Wet Werk en Bijstand gaat toepassen. Dat is dus allemaal best belangrijk, want een heleboel mensen gaan het merken wanneer wij de hand op de knip houden, dan wel gulle gevers zijn. Voor GroenLinks staat in ieder geval als een paal boven water dat de Bredase regeling sociaal moet worden, zonder dat iedereen zomaar bij de gemeente kan aankloppen voor een uitkering. Mensen moeten werken, maar als er geen werk is hoeft iemand die hooggekwalificeerd is echt niet zomaar elke rotbaan aan te nemen, zoals dit kabinet het het liefst zou zien. Daarnaast kan ik me best veel situaties voorstellen waarbij iemand niet persé hoeft te solliciteren. Een alleenstaande ouder van jonge kinderen bijvoorbeeld, of iemand die mantelzorger is. Dat soort dingen moeten we allemaal gaan afspreken de komende tijd en deze middag was dus de eerste bijeenkomst. Geen inhoudelijke discussie, maar vooral procedure-afspraken. Volgende bijeenkomst: 6 januari. Ja, inderdaad, al weer ’s middags. Zouden al die raadsleden ook geen werk hebben of zo?

Normaal hebben we vrijdag altijd een fractievergadering. Deze keer kwam zelfs het nieuwe kandidaat-bestuur van de afdeling zich voorstellen. En we moesten natuurlijk de afgelopen raadsvergadering goed doorspreken. Maar ik had me al weken van te voren afgemeld. De vrijwilligers van Rhythm & Sound Industries, een festival dat deze zomer op de Grote Markt in Breda werd gehouden, hadden namelijk hun vrijwilligersfeestje. En daar hoorde ik ook bij. In poppodium MeZZ gingen we naar een concert van o.a. Krezip en Vals Licht, met in het voorprogramma de Bredase bands Cape Canaveral en Rosemary’s Sons. De opbrengst ging naar de Kankerbestrijding. Desondanks mochten we in de zaak godzijdank gewoon roken. De avond eindigde veel te laat in Café de Speeltuin.

Op zaterdag ging ik er wat vroeger uit dan normaal. Ik had me opgegeven voor het GroenLinks jongerenweekeinde. Een groep van pak ‘m beet honderd jongeren uit het hele land kwam bijeen in Het Woldhuis aan de rand van Apeldoorn. Kennelijk heeft GroenLinks nieuwe merchandising, want bij binnenkomst kregen we, behalve een stemkaart, een naamsticker en de noodzakelijke laatste informatie, ook een GroenLinks-condoom. ‘Voor veilige seks en spannende politiek’, was de slogan op de verpakking. Kennelijk werd er van ons jongeren heel wat verwacht dat weekeinde.

Het is dan ook behoorlijk laat geworden, maar voor zover ik heb kunnen beoordelen is er weinig gesekst. Er is daarentegen vreselijk veel gediscussiëerd. Aanvankelijk in workshops en ‘plenair’ met door de organisatie bedachte stellingen, maar na het eten vooral in kleine groepjes die, genietend van een pilsje de eerder behandelde stellingen nog wat dieper wilden uit discussiëren, dan wel een geheel nieuw onderwerp wilden aanboren. In een andere zaal keek een groep naar de DVD van Finding Nemo (illegaal?). Ik geloof dat we rond half zes ’s ochtends nog bezig waren met het ontwikkelen van een nieuw economisch systeem.

Hoewel ik mijn wekker had gezet voor de boswandeling de volgende ochtend, heb ik deze niet mogen meemaken. Mijn telefoon lag ongetwijfeld ergens onhoorbaar in mijn slaapzak, of ik hem ‘m zonder echt wakker te worden routineus uitgedrukt. Ik werd in ieder geval pas om negen uur wakker, te laat voor de wandeling die toen al twee uur bezig was.

Wel ruim op tijd echter voor de brunch met Tweede Kamerlid Marijke Vos. Een lekker ontbijt met, alweer, een leuke groepsdiscussie. Niet veel later moest van iedereen al weer afscheid genomen worden en werden hier en daar nog wat adressen uitgewisseld. Eigenlijk had dit weekeinde langer moeten duren. Twee avonden in plaats van één. Tijdens de terugrit werd ik vergezeld door Bart, die ik in Oss heb afgezet. Al met al heeft dit weekeinde me vreselijk veel energie opgeleverd, al was ik er op zondagavond echt helemaal doorheen.

Weinig te doen die dag, behalve dat ik de avond ervoor in de kroeg had afgesproken met Stanley, student aan de kunstacademie St. Joost in Breda naar de Open Atelierdagen van de Rijksakademie in Amsterdam te gaan. Leuk om het crême de la crême van de kunst hun soms verbijsterend mooie, soms verbazingwekkend nietszeggende exposities te bekijken.

Aan het einde van de middag was de afscheidsreceptie van Ben de Roos in Café ’t Hijgend Hert. Het was behoorlijk druk bezocht en dat is altijd erg leuk. Met toespraken en veel gelach is Ben, na negen jaar politiek, uitgeluid. Na de receptie gingen we met de fractie en een aantal GroenLinks die-hards uit eten in het aangrenzende restaurant De Beyerd. Een waardig afscheid van een gewaardeerd collega.