Categorie: dagelijks leven

‘Vreemd dat jij naar de inwerkbijeenkomsten gaat. Je bent de afgelopen periode toch ook al raadslid geweest?’ Shit, ze hadden me door.

Er waren gisteren twee inwerkbijeenkomsten: de eerste over veiligheid, de tweede over de electronische dienstverlening van de gemeente. De eerste bijeenkomst omvatte ook een bezoek aan het onlangs geopende Veiligheidshuis. Omdat ik toentertijd niet bij de opening aanwezig kon zijn, zag ik mijn kans schoon om alsnog het Veiligheidshuis te bezoeken.

Mooi werk doen ze daar, in dat huis. Daar werken het openbaar ministerie, de politie en gemeenteambtenaren samen in een kantoortuin zonder muren. Ofwel: korte lijnen, goede samenwerking en elkaar versterken in plaats van langs elkaar heen werken. Door die samenwerking kunnen dossiers worden samengevoegd.

Bij een probleemjongere bijvoorbeeld, die door de politie wordt opgepakt voor diefstal, kan de aanwezige gemeenteambtenaar meteen een leerplichtambtenaar aan het werk zetten en kan het openbaar ministerie een deal sluiten. Iets in de trant van ‘je gaat nu naar school of een baan zoeken, en als je dat niet doet zetten we je alsnog vast’. En zo’n zelfde soort ketenaanpak geldt ook voor daders van huiselijk geweld, verslaafden, veelplegers enzovoorts. Ook bemiddeld het Veiligheidshuis tussen daders en slachtoffers. Voor dergelijke slachtofferbegeleiding was enkele jaren geleden nog veel te weinig aandacht.

Deze vorm van samenwerking lijkt logisch, maar was er tot voor kort nauwelijks. Totdat iemand ineens op het idee kwam om mensen van verschillende instellingen samen in één gebouw te laten werken. Het mooie is dat het kantoor zo is ingericht dat iedereen op het netwerk van zijn eigen baas werkt. Dus de gemeenteambtenaar zit op het netwerk van de gemeente, terwijl de politieagent die ernaast zit, op het politienetwerk zit aangesloten. Iedereen heeft dus toegang tot z’n eigen dossiers. Door al die informatie over één persoon samen te voegen, kun je heel gericht te werk gaan en voorkomen dat iemand daarna weer de fout ingaat. Alles is dus gericht op preventie, zonder dat een dader zijn straf ontloopt.

De tweede bijeenkomst over electronische dienstverlening was voor mij achteraf wat minder interessant. Maar het was wel een goede gelegenheid om de nieuwe raadsleden en commissieleden te ontmoeten. En ook die missie was geslaagd te noemen.

De waarde van mijn totale aandelenportefeuille is gelijk gebleven. Dat terwijl de omzet van het bedrijf flink is toegenomen. Gelukkig is er altijd nog de dividenduitkering.

Sinds een jaar ben ik de trotse bezitter van één aandeel. Een aandeel in de brouwerij van één van mijn stamkroegen. Gisteren was de tweede jaarlijkse aandeelhoudersvergadering. In De Beyerd. Daar werd tevens bekendgemaakt dat er een nieuwe emissie van 50 aandelen werd gelanceerd. ‘Ons aandeel verwatert’, riepen de aandeelhouder-van-het-eerste-uur verongelijkt.

Het aandeel in de brouwerij is eigenlijk geen ècht aandeel. Want het geeft geen recht op inspraak en is alleen aan de bar van het café terug te verkopen. Het aandeel stijgt nooit in waarde, maar daalt ook niet. Het aandeel vertegenwoordigt eigenlijk alleen de hechte band tussen de Beyerd en zijn vaste klanten. Het dividend wordt dan ook uitbetaald in de vorm van een fles Beyerd-bier, gebotteld met de bottelmachine die met de opbrengst van de aandelen is gekocht.

Het dividend was dit keer een Beyerd Hefe Weisse. Laat het dus maar snel een paar graadjes warmer worden.

Dat ik homo ben is niet bepaald een geheim te noemen. Toch zijn er nog steeds mensen die het niet weten. Gelukkig kan de krant daarbij een handje helpen.

Mijn broer en zijn vrouw gingen op bezoek bij mijn moeder en aangezien het al weer even geleden was dat ik het stel gezien had, besloot ik ook maar even langs te komen. Daar kreeg ik te horen dat mijn ‘geheim’ was uitgelekt.

Ik had mijn vader namelijk nooit vertelt dat ik homo ben. Niet omdat ik me ervoor schaam, maar simpelweg omdat ik daar geen zin in had. De relatie met mijn vader is sowieso al flinterdun – we hebben elkaar de afgelopen 20 maanden niet gesproken – en een verregaande portie eerlijkheid van mijn kant zou nu niet bepaald een productieve uitwerking hebben. Aangezien mijn vader geen krant leest, zou het nog jaren kunnen duren voordat hij erachter kwam, zeker aangezien we beiden te koppig zijn om onze gewapende vrede te beëindigen. Glasnost is in onze relatie vooralsnog geen optie.

De twee weken terug huis-aan-huis bezorgde verkiezingskrant van BN/DeStem bleek een doorbraak. Zelfs mijn vader had ‘m gelezen. Als ik de verhalen mag geloven met weinig genoegen. Het was de hierboven afgedrukte beschrijving van mijn persoontje die het ‘m deed.

Ik ben altijd voorstander geweest van de persvrijheid en na dit verhaal nog meer. Soms heeft de waarheid even een zetje nodig. Fijn als het journaille daarbij kan helpen.

Tussen alle politieke zaken door zou ik bijna vergeten dat het winter is geweest. Ik heb nog twee dagen om ervan te genieten. Gelukkig had ik deze avond een eter met een goede suggestie: een grote pan stamppot.

Het werd hutspot, maar dan wel een hutspot met een bite. Dus rode ui in plaats van witte, en de toevoeging van knoflook, cayennepeper en piment. Laat het maar aan mij over om ook de Hollandse keuken een exotisch randje te geven. Ter compensatie: de runderrookworst is dan weer gewoon van Unox.

Het heeft wel wat, een ouderwetse stamppot. Ik weet dat je tegenwoordig pakjes hebt die in vijf minuten klaar zijn. En sommigen beweren zelfs dat ze bijna net zo lekker zijn als verse stamppot. Ik geloof daar niet in. Daarnaast houdt ik niet van ‘single serving portions’. Want wat zo’n pakje berekend als ‘voldoende voor twee personen’, blijkt meestal niet veel meer te zijn dan voor één persoon zonder maagverkleining. Eigenlijk is het precies andersom als bij de Chinees. Als je daar een rijsttafel voor één persoon besteld, kun je er meestal zo’n drie dagen van eten.

De raadsvergadering begon om half acht. Om tien voor half zeven moest ik al acte de présence geven, opdat een portretfoto van alle raadsleden genomen kon worden. Het alfabet doemde mij tot deze ongunstige tijd, want het avondeten schoot erdoor bij in. Het tussenuur brachten collega Joep Augenbroe en ik door aan de toog. Je moet toch wat.

De raadsvergadering was een wat formele zitting met beëdiging van de raadsleden en het vaststellen van enkele procedurele zaken. Binnen 35 minuten was het dan ook gebeurd.

We gaan de nieuwe periode in met een record aantal van 15 nieuwe raadsleden. Dat biedt Breda unieke kansen. Want de politieke cultuur in Breda is stoffig, al jaren lang. Dat heeft niets met leeftijd te maken, of met politieke kleur. Het heeft wel te maken met het feit dat nieuwkomers in de raad veel te snel de oude maniertjes aanleren.

Nu de aanwas van zoveel vers bloed een feit is, kan eindelijk gebroken worden met oude maniertjes. Dat wil niet zeggen dat de raad ineens een rebellenclub moet worden. Het betekent wel dat w in Breda misschien eens een minder gedetailleerd programma-accoord moeten maken, waardoor de raad meer ruimte heeft zelf kaders te stellen. En als die nieuwe politici dan ook nog eens gehoor geven aan de oproep van Burgemeester van der Velden dat de politiek vooral ook buiten de muren van het stadhuis moet plaats hebben, dan wordt het een geweldige periode.

De nieuwe raadsleden zullen allemaal goed ingewerkt moeten worden. En misschien is het verstandig als ze ook een mentor krijgen toegewezen, want het raadswerk is soms best gecompliceerd. Maar geef ze asjeblieft ook de ruimte om een eigen manier te vinden om politiek te bedrijven. Met enthousiasme, nieuw elan en vooral alle ruimte om een eigen invulling te geven aan het politiek bedrijf.

Veertien raadsleden nemen afscheid. Althans, eigenlijk dertien, want de immer afwezige Joop de Werd is sinds 2002 eigenlijk nooit meer op het stadhuis gesignaleerd. Van iemand die je nooit meer hebt gezien, kun je ook geen afscheid nemen.

Vele collegae van de afgelopen periode vertrekken uit de politiek. Sommigen deden dat vrijwillig, sommigen moeten de raad verlaten omdat hun partij onvoldoende stemmen kreeg of omdat hun partij ze te laag op de kandidatenlijst had gezet. Sommigen zal ik in de raad niet erg missen, anderen had ik graag nog een tijdje als collega in de raad teruggezien.

Een aparte in dat rijtje is vertrekkend CDA-raadslid en fractievoorzitter Cees Dubbelman. Want hoewel het de afgelopen periode bijna een vast gegeven was dat we het met elkaar oneens waren, er waren er weinig met wie je zo scherp in debat kon. Ik ga zijn vileine interrupties wellicht nog wel missen ook. Ook met Olaf Douwes Dekker verliest de raad een welbespraakt lid. Wellicht politiek niet zo’n uitgesproken figuur, maar altijd zich uitlatend in mooie volzinnen. Niet voor niets familie van die andere Douwes Dekker.

Het vertrek van de raad werd bezegeld met een statiefoto. En een laatste keer bij elkaar in Café Publieke Werken. Overigens – ten overvloede – gewoon op eigen rekening.

Na de afgelopen maanden vooral met lokale politiek bezig geweest te zijn, kon ik me vandaag weer eens een dagje puur en alleen op het landelijk richten. In Den Haag was er ’s middags eerst een strategisch beraad, in Utrecht vergaderde ’s avonds het partijbestuur van GroenLinks.

Wie de Tweede Kamer binnen wil, kan dat niet zonder geldig legitimatiebewijs. Dat was enkele jaren geleden wel anders. Helaas hebben ze de maatregelen in Den Haag flink aangescherpt. Daardoor ben je al gauw zo’n kwartier kwijt alvorens je van de ingang bij je eigen vergaderzaal bent.

Behalve je identiteit wordt ook de inhoud van al je tassen gecontroleerd. Een goedgekeurde tas kan rekenen op een belachelijk stickertje met daarop de tekst ‘gecontroleerd’. Het stickertje is vooral zinloos omdat het vrij makkelijk te verwijderen is, waarna je het op een niet gecontroleerde tas zou kunnen plakken. Ik heb ‘m in mijn agenda geplakt. Maandag 13 maart 2006 staat nu officiëel geboekt als gecontroleerde dag.