Meet the press – ma 20 sept. 2004

Demonstratie in Rotterdam, maar deze jongen kon helaas niet mee. Dat terwijl ik tot nu toe nog geen enkele gelegenheid aan me voorbij heb laten gaan om te laten merken hoe ik over de afgelopen twee kabinetten Balkenende denk. Ik vond dat ik het voor één keer wel kon laten zitten.

De nieuwe lokale TV-zender TV en Co wilde die middag een interviewtje. Over… de plannen van dit kabinet. En hoewel die officiëel pas op Prinsjesdag bekendgemaakt worden, ligt de hele miljoenennota al lang op straat. Niet pas sinds afgelopen donderdag, toen RTL4 een geheime versie van de miljoenennota te pakken heeft weten te krijgen, maar al veel eerder, omdat alle ministers hun plannen zelf aan de media vertelden. Dit kabinet is zo incontinent als een verzorgingstehuis, waar ze en passant trouwens ook op bezuinigen.

Maar goed, kwam een kwartiertje te laat (kon er echt weinig aan doen) bij de afgesproken plek aan (slechte kennismaking met het nieuwe medium, ik weet het). Desondanks kreeg ik meteen promotie, in het beeld werd bij mijn naam vermeld dat ik ‘fractievoorzitter’ van GroenLinks Breda was. Terwijl ik ‘slechts’ een gewoon raadslid ben. Dat ik hard gefietst had, was volgens mij ook goed te merken: het leek alsof ik nog steeds haast had, want ik praatte veel te snel.

’s Avonds fractievergadering. Beetje naar onze navel zitten staren. Dat was naar aanleiding van een column over de commissie Algemene Zaken vorige week, toen de veiligheid in Breda aan de orde kwam. Collega-raadslid Rian Remie maakte in die vergadering de opmerking dat sommige mensen wel heel snel last hadden van bijvoorbeeld jongeren. En dus kwam in de krant dat GroenLinks vond dat er helemaal geen criminaliteit is en dat iedereen nu onderhand ‘ns moet ophouden met zeuren. Maar dat bedoelde Rian helemaal niet.

Nu ben ik van mening dat de pers over het algemeen beter kan beoordelen hoe onze ideeën overkomen dan wijzelf. Ik houd er niet zo van om te klagen ‘dat we altijd verkeerd begrepen worden’. Daarnaast valt het volgens mij ook wel mee. Rian dacht daar anders over en heeft op haar web-log even lekker van zich afgebeten. En tijdens de fractievergadering hebben we het er dus ook over gehad. Conclusie: fractievoorzitter Piet Hein zou willen dat de krant wat meer diepgravende onderzoeksjournalistiek zou plegen, Rian wil niet meer verkeerd begrepen worden en ik haal mijn schouders op. Want stiekem, stiekem moest ik eigenlijk wel heel erg lachen om het gewraakte stukje van journalist Willem Reijn.

Bestorming van het Bastion – zo 19 sept. 2004

Het Bastion is het enige gelegaliseerde kraakpand in Breda. Het is een oude melkfabriek van Campina en biedt tot op de dag van vandaag woonruimte voor voornamelijk jongeren.

Gertje woont daar ook en die vierde in de tuin van dit complex zijn verjaardag, zoals overigens zo’n beetje elk jaar. De verjaardagen van Gert lopen volgens een strak stramien: er staat een dj-boot in de tuin waar gedurende de middag, avond en nacht verschillende mensen geheel vrijblijvend een set draaien. De maaltijd is doorgaans vet en weinig voedzaam en tegen de schemering wordt het kampvuur opgestookt. En er is natuurlijk bier in overvloed.

Dat laatste zorgde dit jaar voor enige discussie: door grove onzorgvuldigheid van het inkoopcomité (Gertje heeft namelijk geen auto) waren dit jaar, tot frustratie van Gertje zelf, zeven kratten Brouwmeester gekocht. In plaats van Grolsch, Dommelsch of desnoods zelfs Heineken. En dus werd dit bier van discutabele kwaliteit al snel omgedoopt tot Brouwmans, genoemd naar het hoofd van het inkoop-comité, ene meneer P. Bouwmans. Hij kon er zelf slechts met moeite om lachen. Had ‘ie maar niet zo dom moeten zijn. :D

Geknipt – vr 17 sept. 2004

Gisteren gebeld met de mededeling dat 33 ID-ers (zeg maar Melkert-banen) in Breda per januari ontslagen zullen worden. En veel van die ID-ers doen belangrijk werk, onder meer in het kader van het Brede Scholen-project (zie web-log wo 15 sept 2004).

Brede Scholen zijn scholen die midden in de wijk staan, die leren combineren met kinderopvang, buitenschoolse activiteiten en buurtwerk. Vooral in de zogenoemde ‘achterstandswijken’ zijn die scholen dus hartstikke belangrijk. Dat vond afgelopen woensdag nota bene de hele commissie Sociale Zaken, toen het Brede Scholen-project op de agenda stond.

En nu dreigt welzijnsorganisatie Vertizontaal (die in Breda veel ID-ers in dienst heeft in opdracht van de gemeente en de scholen) al die ID-ers die zich bezig houden met activiteiten rond de Brede School te ontslaan. Wat ze eigenlijk zeggen: gemeente, als we van jullie niet snel meer geld krijgen, dan trekken we de stekker uit de Brede School. Is het chantage, of kan Vertizontaal echt niet meer betalen? Hoe het ook zit, het is schandalig dat een financiëel conflict nu over de ruggen van de 33 ID-ers en de Brede Scholen wordt uitgevochten.

We hebben er dus vrijdag meteen vragen over gesteld aan het college. En misschien komen we er tijdens de eerstvolgende raadsvergadering ook nog wel op terug. Want zowel voor de Brede School als voor de Melketiers als voor de buurten waar zij werken is het van groot belang dat die banen behouden blijven. Handen af van onze ID-ers!

’s Middags weer eventjes de tondeuse door mijn haar gehaald (moet eens in de twee weken). Ik ga daar niet altijd voor naar de kapper, want ik kan het zelf eigenlijk ook wel. Het is eventjes gedoe met twee spiegels en het kost misschien een half uurtje, maar uiteindelijk is het net een kleurplaat: je moet gewoon binnen de lijntjes blijven.

’s Avonds naar de uitreiking van de Johan Diepstraten Award (een kunstprijs met een geldbedrag van €2.500,-), jaarlijks in een andere discipline. Dit jaar de dance. De jury kon uit de vijf kandidaat-dj’s echter geen winnaar kiezen: dus werden er maar liefst twee winnaars gekozen en werd ook nog eens een troostprijs uitgedeeld. Ik heb altijd een beetje moeite met jury’s die geen uitspraak doen over wie de beste is. Daar hebben de deelnemers van een wedstrijd gewoon recht op.

Nog een glaasje wijn gedronken bij chef Kunst René van de Velde van BN/DeStem, tevens lid van de stichting die de Diepstraten-Award jaarlijks toekent.

wieseksueel – do 16 sept. 2004

Gisteren na de vergadering nog een staartje van de koorrepetitie meegepakt en daarna naar de kroeg. We zaten een beetje te geinen, want ook binnen strijdliederenkoor Tegen de Wind Mee is er sprake van seksuele diversiteit.

‘Zal ik maar lesbisch worden?’, vroeg de volgens mij verder gelukkige dirigente zich quasi-nonchalant af. Partner Adrie zat tegenover haar. ‘Doe maar niet’, antwoordde ik. ‘Dan snappen we elkaar helemaal niet meer’.

Daar zit een theorietje achter. Homo’s kan ik begrijpen. Ik val ook op mannen dus we hebben een gemeenschappelijk referentiekader. Dat even los van het feit dat er een substantiële groep homo’s is met een wanstaltige smaak (snorren en leren petjes moeten ècht verboden worden). Hetero-vrouwen kan ik ook prima begrijpen. Ik kan er als het moet zelf uren mee mee-zwijmelen als er weer eens een leuke vent voorbij loopt. Hetero-mannen: ook geen probleem. Goed, ik volg ze niet helemaal (die vrouwen, hè?), maar daar kunnen ze zelf ook niets aan doen. Is een hormonale kwestie, dat mag je ze niet kwalijk nemen. Daarnaast zijn mannen in het algemeen leuk, dus dan slik je veel (niet meteen dubbelzinnig opvatten!)

Maar lesbo’s… Dat kan ik niet volgen. Hoe kun je nu tegen je eigen natuur in toch nog op vrouwen vallen. Het totale gebrek aan inlevingsvermogen maakt een zinnig gesprek tussen een homo en een lesbo volstrekt onmogelijk.

Ter geruststelling: dit theorietje deugt voor geen meter, want sommige van de beste en leukste gesprekken na afloop van de repetities heb ik met één van de lesbo’s binnen ons koor. Daarnaast klinkt de hele theorie nogal vrouwonvriendelijk. Ik meen het allemaal niet echt.

Er blijft slechts één categorie vreemde wezens over: biseksuelen. Ik weet wel dat ik me in een vlaag van politieke correctheid op mijn zestiende ook ooit bi verklaard heb (een vergissing waar ik snel op terug ben gekomen), maar dat deed ik meer vanuit het idee dat ik niet wilde discrimineren tussen vrouwen en mannen. Hoe zit dat toch met die bi’s. Ik ken er volgens mij ook maar twee. Eén die in de jaren 70 bi was om politiek/anarchistische redenen. Ik kan maar moeilijk beoordelen of ‘ie het nu ook echt is.

De tweede is iets jonger dan ik. Is het een modeverschijnsel? Het lijkt de laatste tijd (zeker in vrijzinnig-progressieve cult en popart-kringen) weer vreselijk in om bi te zijn. Ik kom er maar niet uit. En daarnaast: als je een relatie met zo iemand zou hebben… is ‘ie dan ook helemaal van jou, of moet je zoiemand delen met een persoon van het andere geslacht? Wat zijn de regeltjes? Vreemde wezens, die bi’s. Of is het biën. Hier… zelfs het meervoud deugt van geen kanten. :-D

Brede School – wo 15 sept. 2004

Soms zijn er commissies waarbij iedereen het een beetje met elkaar eens is. Dat gebeurt niet vaak bij de commissie Sociale Zaken, maar bij uitzondering deze keer wel. Het belangrijkste punt was het toekomstplan Brede Scholen.

Brede Scholen zijn basisscholen (ik mag ze al een tijdje geen lagere school meer noemen), waar naast leren veel aandacht besteed wordt aan buitenschoolse opvang, extra activiteiten en bijzondere projecten. In Breda zijn er drie Brede Scholen, allemaal in de minder rijke wijken (zeg maar de achterstandswijken, alhoewel dat toch een beetje een vervelend woord is). Door verbanden aan te gaan met instellingen, verenigingen en clubs in de buurt wordt de school veel meer dan alleen maar een leerinstelling. De school krijgt een belangrijke sociale functie en functioneert als bindmiddel in de wijk.

O jee… als ik dat zo lees klinkt dat allemaal heel geitenwollensokkerig. Maar toch werkt het. Leerprestaties verbeteren, kinderen hebben meer plezier en zelfvertrouwen en ouders voelen zich meer verbonden aan de buurt. Prima zaak dus. Ik had maar één kleine kanttekening: ik mistte de sportclubs een beetje in het hele verhaal. Juist in ‘achterstandswijken’ is het volgens mij hartstikke belangrijk om jonge kinderen in contact te brengen met sportverenigingen, ook in het kader van de gezondheid. De wethouder peinsde even… niet alle sportclubs schijnen even enthousiast te zijn. Maar ze zou ernaar kijken. Laat wethouder Marja Heerkens nu iemand zijn die ik ook geloof, als ze dat zegt.

Allochtonen – ma 13 sept. 2004

De veiligheidsmonitor van de gemeente Breda is uit. Met daarin cijfers over tasjesroven, auto-inbraken, huis-inbraken en onveiligheidsgevoelens. Er werd zelfs ingegaan op overlast en criminaliteit die door jongeren werd veroorzaakt.

Ik miste een categorie. Ik wilde namelijk ook best weten welk aandeel allochtonen in de criminaliteit hebben en wat voor soort criminaliteit dat dan wel niet is. Ik had net zo goed een bom in de fractiekamer kunnen laten afgaan. Ik had kennelijk iets heel vreemds gezegd.

Volgens mij is het heel simpel: het is nu eenmaal zo dat allochtonen relatief oververtegenwoordigd zijn in de gevangenis en dus ook meer dan gemiddeld betrokken zijn bij (vaak kleine maar veel overlast veroorzakende) criminaliteit. Net zoals blanke Nederlanders ver oververtegenwoordigd zijn bij de categorie witteboordencriminaliteit (of zullen we het gewoon miljoenenfraude en miljardenoplichterij noemen). Om één of andere reden ga je daar in Nederland trouwens niet de cel voor in, maar dat ter zijde. En als bepaalde groepen zijn oververtegenwoordigd, dan wil ik daar cijfers van zien. Want dan kun je er gefundeerd over praten en misschien zelfs wel oplossingen voor aandragen.

De sfeer in de fractie werd al weer milder. Ik bleek bij nader inzien toch niet plotsklaps een rechtse bal geworden te zijn. Toch bleef iedereen het wat ongemakkelijk vinden, om ineens als eerste te vragen om criminaliteitscijfers onder allochtonen. Politieke correctheid vocht hier tegen de realiteit. En in tegenstelling tot veel andere politici heb ik geen behoefte om politiek correct te zijn. Ik wil de waarheid weten en daar open over kunnen praten.

Een deelraadslid uit Rotterdam riep tijdens een bijeenkomst enkele maanden geleden wanhopig wanneer GroenLinks nu eindelijk van de Rotterdamse problematiek zou leren. Ik heb me die oproep toen ter hart genomen: geen gelul, maar de realiteit onder ogen zien. En daar dan weer een fatsoenlijk, sociaal en effectief beleid tegenover zetten. Dat is veel linkser dan je ogen sluiten.

Het heeft allemaal weer een extra impuls gegeven aan de integratienota waar ik aan bezig was. Volgende week is ‘ie af. Ben benieuwd hoe die valt…

Feestje – za 11 sept. 2004

De studentenfeestjes van verdieping K zijn inmiddels een jaarlijkse traditie. Het zijn themafeestjes waarvoor de huiskamer helemaal wordt overgeschilderd met toepasselijke afbeeldingen en wordt opgesierd met tal van decorstukken. Van de genodigden wordt verwacht ook een beetje bij te dragen aan het thema. Drie jaar geleden, toen Jaap daar net kwam wonen, was het thema ‘Wild Wild K’ en was ik verkleed als (hoe kan het ook anders) Indiaan (gehuurde tooi zwaar beschadigd en dientengevolge 200 gulden borg kwijt). Twee jaar terug viel het feestje samen met Haloween en had ik een zwarte cape en opzettanden. Vorig jaar werd het motto ‘hemelsblauw’ aan het feestje gekoppeld en had ik veruit het origineelste kostuum aan, bestaande uit alleen maar een korte blauwe broek (ook geen schoenen) en had ik mijn hele lichaam blauw geschilderd. Dit jaar was het thema ‘Kaboem’ en was ik gekleed als militair (want die blazen graag dingen op).

Ik kwam dus pas vrijdagnacht om twee uur aan, moe van het stagemanagen tijdens het festival Breda by Night. Desondanks heb ik het tot een uurtje of zeven uitgehouden en was ik de laatste die naar bed ging (de rest lag al knock toen ik nog bezig was met het opblazen van mijn luchtbed). De volgende middag wakker geworden van het kabaal dat de andere zes logés van Jaap maakten bij hun vertrek (shut the fuck up!).

Behalve het feestje is het inmiddels ook een beetje traditie dat ik de dag erna meehelp met schoonmaken. Hoewel nog steeds erg brak, heb ik ook dit jaar weer gedweild en geveegd. Daarna gedoucht (ineens minder brak), met Jaap gekookt voor de aanwezigen en ’s avonds nog een uurtje gewandeld alvorens ik terugkeerde naar Breda. Volgend jaar vast weer.

Feestje – vr 10 sept. 2004

Het moest een feestje worden: Breda by Night, het eerste Urban muziekfestival in Breda. Het was de afsluiter van een campagne tegen horecadiscriminatie, die verder, zo vrees ik, niet zo succesvol is geweest.

En dus was er eens een keertje geen (vrijwel altijd blanke) punk- of metalband geboekt, maar stonden er hiphoppers, rappers, dj’s, streetmusic, dance-acts, soul en funk geprogrammeerd. Het werkte, want op de doorgaans op vrijdagavond zo blanke Havermarkt (het podium waar ik de stage-manager was) stonden voor de verandering eens behoorlijk wat allochtonen. Helaas waarschijnlijk alleen voor deze ene avond.

Van twaalf uur ’s middags tot zo’n één uur ’s nachts in touw geweest (lang leve de tonic!) en daarna naar Delft gereden voor het jaarlijkse huisfeest van verdieping K van het studentenhuis op het Bagynhof. Thema dit jaar: ‘Kaboem’. Ik ben als soldaat die kant opgegaan.

Karakter – do 9 sept. 2004

Commissie MSO: op de agenda het opknappen van het Brabantplein (prima), de benoeming van een clubje dat de nieuwe accountant gaat kiezen (ook prima, onder meer omdat VVD-raadslid Frank van Overveld mede dankzij GroenLinks bij die werkgroep is gekomen. Zijn zuivere opvattingen over financiën sluiten altijd perfect aan bij die van GroenLinks), de systematiek inzet middelen (iets minder prima) en de campagne Stad met Karakter (nog iets minder prima).

Laat ik het vooral niet over de ‘systematiek inzet middelen’ hebben, want dat is voor velen totaal niet interessant. Om een klein tipje van de sluier op te lichten: als er geld overblijft, wie mag dan bepalen waar dat naar toe gaat. Tot voorkort deden de wethouders nogal eens zelf, meestal om elders tekorten op te lossen. Maar eigenlijk moeten de raadsleden daarover beslissen. Want misschien vinden die wel dat er andere, belangrijkere dingen zijn waar dat geld aan besteed kan worden en dat de wethouder dat tekort maar op een andere manier moet dichten. Het gaat in Breda nu langzaam die laatste kant op. Maar… er zijn wat uitzonderingen. En ik houd niet van uitzonderingen: in de politiek wil ik alleen maar zekerheden. Want de wethouder kan wel beloven dat hij altijd netjes aan de raad zal vragen wat hij met extra geld gaat doen, als het hem goed uitkomt zal hij zich niet aan die belofte houden.

Het leukste onderwerp was de gemeentecampagne Stad met Karakter. Er gaat 112.000 euro naar toe. Daarvan wordt een groot gedeelte gebruikt om evenementen te sponsoren (prima) en ongeveer éénderde om vlaggen en posters van te drukken. Aangezien ik zelf het idee heb dat promotiecampagnes nooit zoveel zin hebben, kan wat mij betreft die laatste 37.000 euro ook in evenementen gestoken worden. Ik hoef namelijk geen Breda-Stad-met-Karakter-vlaggetjes, speldjes, stickers, noteblokjes, pennen, pennebakjes, tassen, posters, flash-stickers, boeken, folders en god weet wat allemaal nog meer.