selcuk.nl

Na een auto-ongeluk ziet de planning er de volgende dag vaak anders uit dan in eerste instantie de bedoeling. Joris, een goede vriend, had eerder ook een kop-staartje veroorzaakt en had besloten de reparatie van zijn auto maar zelf ter hand te nemen. Ik hielp hem daarbij.

Tussendoor moest ik ook nog even naar de fractie, waar we vooral bezig waren met het achterhalen van de adressen voor de verzending van de nieuwsbrief (ja, dat heeft telkens weer meer voeten in de aarde dan je zou verwachten). Om Joris niet te lang alleen te laten probeerde ik het een beetje kort te houden.

’s Avonds kwamen veel van mijn vrienden langs om mijn verjaardag te vieren. Leuk, erg gezellig en de laatsten gingen dan ook pas iets voor zevenen weg. Zoals het hoort als het ergens gezellig is. Het nadeel van zo’n feestje: je hebt eigenlijk geen tijd om met iedereen te praten, maar het leuke is dat een hoop leuke mensen tegelijk op visite komen. Mijn grootste vrees op dit soort gelegenheden: onvoldoende drank, kwam ook dit jaar niet uit. Maar ik koop dan ook nooit conservatief in. Dat past niet bij mijn Bourgondische mentaliteit.

Ondanks de vacantieweek ging het project Studentenradio, waar ik voor werk, gewoon door. De Academie was speciaal voor de gelegenheid open en rond tien uur (in mijn geval wat later door de gladheid) kwam iedereen aan op een voor de rest uitgestorven schoolgebouw..

Na een drukke dag reed ik huiswaarts en zat ik even niet goed op te letten, wat, zo bleek, catastrofale gevolgen kan hebben. Ik reed tegen mijn voorganger. Tsja, het kan verkeren. Gelukkig was er alleen maar blikschade en reden alle auto’s nog. Maar het zal wel weer een dure reparatie worden.

Ondanks aswoensdag en ondanks mijn verjaardag, beide geen wereldschokkende aangelegenheden, ging de werkbespreking van de fractie op woensdag-ochtend gewoon door. Een prettige en vruchtbare bijeenkomst met weer ‘ns cake bij de koffie die ik voor de gelegenheid maar had meegenomen.

Thuis stond er ook nog een berg werk op me te wachten: de GroenLinks-nieuwsbrief moest nog opgemaakt worden om daarna naar de drukker gebracht te kunnen worden. En ’s avonds kwamen er ook nog enkele studenten langs voor een drankje. Nadat ze weg waren, rond een uur of halftwaalf, heb ik nog tot bijna vijf uur gewerkt aan de nieuwsbrief. Maar daarna was ‘ie ook af. En best aardig geworden, al zeg ik het zelf.

Een weekeinde geen carnaval. Thuis gebleven, rustig aan gedaan en gewerkt aan een aantal zaken die heel lang zijn blijven liggen.

Eigenlijk gaat het allemaal prima bij ons in de fractie en we kunnen ook goed met elkaar opschieten. Toch hadden we een teambuildingsdag gepland. In een kleine fractie (3 raadszetels) moet de samenwerking immers optimaal zijn. De teambuilding was voornamelijk een evaluatie, met daaraan gekoppeld enkele nieuwe afspraken om efficiënter te kunnen vergaderen. We sloten de teambuilding op gepaste wijze af met een biertje in Café de Beyerd, waar het carnavalspubliek langzaam binnenstroomde. Hoewel ik niet zo’n carnavalsvierder ben, heb ik het toch nog uitgehouden tot een uur of elf.

Donderdag is voor mij toch altijd al een drukke dag, maar in combinatie met een raadsvergadering lijkt het wel een militaire operatie. Werken tot 17.30, eten op de school, column voor Omroep Brabant schrijven en deze om 18.45 uur live oplezen vanuit de Fontys-studio in Tilburg. Dan snel in de auto om om 19.30 uur in hartje Breda te zijn, voor de raadsvergadering. Meestal houdt ik precies genoeg tijd over om nog een kopje koffie voor mezelf in te schenken.

Er stonden 18 (!) punten op de agenda, dus het werd een lange raad. Allereerst de vragen voor het vragenuur, die ik gisteren had voorbereid (zie web-log wo 18 febr. 2004). Wat betreft de vragen omtrent de gesubsidieerde arbied: in maart gaan we de problematiek alsnog integraal bespreken op basis van een inventarisatie van het college. Over de procedure rond de uitzetting van 48 asielzoekers: de wethouder was voorzichtig in haar antwoorden, want ze wil geen valse hoop opwekken. Toch concludeerde ik dat ook voor haar de zaak nog niet af is. Totdat de uitzetprocedure helemaal duidelijk is, werkt ze niet mee en in de tussentijd zal ze kijken of er bij sommige gevallen ruimte is om alsnog iets te proberen te bereiken.

Over twee andere punten moest ik het woord voeren: het definitieve ontwerp van het Museum voor Grafische Vormgeving (zie web-log wo 4 febr. 2004). De argumenten tegen de bouw van dit museum werden door Cees Schoenmakers van Breda ’97 al uitvoerig toegelicht. Het is te duur in deze tijd van economische tegenwind en de sloop van grote delen van Rijksmonument De Beyerd is een verlies voor de stad dat ontoelaatbaar is. Aan de ene kant is het jammer om een spreker als Cees voor je te hebben, immers na zijn gloedvolle betoog kon ik wel inpakken. Aan de andere kant gaf het me de gelegenheid om met de PvdA in discussie te gaan. Dat de wethouder pal achter het museum staat, is inmiddels wel duidelijk. Maar waarom coalitiepartij PvdA, die eigenlijk helemaal niet voor het Museum is, zo trouw blijft aan het programaccoord en het museum. Immers, of op het gebied van Sociale Zaken het CDA en de VVD zich ook aan het programaccoord gaan houden is maar zeer de vraag.

Helemaal op het eind van de agenda stond de aanpassing van de integratienota. Die discussie was al uitgebreid in de commissie (zie web-log wo 11 febr. 2004) gevoerd, dus dat hoefde niet nog eens over. Hooguit de opmerking dat dit debat vraagt om nuance, niet om geschreeuw en raaskallerij. Ik hoop dat de boodschap aankwam bij Leefbaar.

Ik had me schromelijk verslapen. Om tien uur werd ik wakker, om tien uur had ik tevens op de fractie moeten zitten. Maar ik had wèl lekker geslapen en ik had er zin an.

Er moesten vragen worden voorbereid voor het vragenuur in de raad. Twee onderwerpen: (nogmaals) de pardonregeling voor asielzoekers en nog wat vragen over de gesubsidiëerde arbeid (zie web-log ma 17 nov. 2003). Nu de regelgeving is veranderd, dreigen verschillende organisaties, onder meer culturele instellingen, met acute problemen. De wethouder Sociale Zaken (SAW) heeft voor het komende jaar zoveel mogelijk gesubsidiëerde arbeidsplaatsen zeker gesteld, maar zij heeft niet genoeg geld om alle extra kosten voor haar rekening te nemen.

Aangezien gesubsidiëerde banen bij bijvoorbeeld kleine culturele instellingen (om maar bij dit voorbeeld te blijven) ook het culturele leven in de stad ten goede komen, heeft de commissie SAW afgesproken dat het tekort zou moeten worden opgevangen door de subsidie aan dergelijke instellingen te verhogen. Het geld komt dan uit de cultuur-pot. Maar in de commissie cultuur worden we weer terugverwezen naar SAW, dus dat schiet niet op. Mijn vraag aan het college: kunnen jullie een notitie opstellen zodat we zo snel mogelijk deze problematiek kunnen bespreken?

Over de asielzoekers hadden we al eerder een discussie gevoerd in de commissie SAW (zie web-log wo 11 febr. 2004). De wethouder had, tot mijn grote spijt, al aangekondigd zich niet te verzetten tegen het regeringsbeleid en mee te werken aan het uitzetten van 48 uitgeprocedeerde Bredase asielzoekers, waaronder een gezin dat hier al 15 jaar woont. De vragen gingen erom in hoeverre de wethouder nog bereid is om alsnog te proberen een pardon te verkrijgen voor de schrijnende gevallen onder de 48 die geen pardon hebben gekregen.

De hele dag liep qua agenda nogal in de soep en ik heb mijn studenten daardoor een beetje in de steek moeten laten. Om drie uur kwam Jaap alweer langs om te blijven eten en nog wat demootjes voor popfestival Breda Barst te luisteren. Die avond kwam de jury bijeen om te beslissen welke 15 inzenders door mogen naar de voorronden. Uit die vijftien bandjes worden er uiteindelijk vier voor het festival zelf geboekt.

Het was al zo’n drukke dag. ’s Avonds laat doorgewerkt (maar ’s ochtends dus weer lnager op bed gebleven, dus per saldo is de winst 0), de volgende ochtend nog wat kleine administratieve dingetjes, naar m’n werk in Tilbrug en daarna rap naar huis om daar weer wat zaken af te maken. Gaat ondertussen de telefoon: ‘uw drukwerk is klaar’. Uw, dat betekende hier het nieuwe nieuwsbriefpapier van GroenLinks. We kunnen er de komende 3 jaar weer mee vooruit.

’s Avonds fractie en daarna tot sluit in De Beyerd. Druk, maar wel gezellig

De telefoon gaat. Joris is nog in Teteringen. Hij zat even niet op te letten. En twee auto’s verder zat er een bestuurder nogal sukkelig te rijden. En dus moest de auto voor Joris plotseling remmen. En Joris dus eigenlijk ook… Of ik hem even wilde slepen.

De trekhaak van de auto had de radiator van Joris danig vermorzeld. De meegespoten bumper van de aardige en niet moeilijke bestuurder voor Joris wordt natuurlijk vergoed door de verzekering. Maar de schade aan zijn eigen diesel, dat zal de arme jongen zelf moeten ophoesten. Gelukkig is Joris nogal handig. Eind deze week gaat ‘ie proberen het zelf te repareren. En ik geef hem een goede kans dat het nog gaat lukken ook.