Categorie: dagelijks leven

Als leden van de commissie SAW zitten Piet Hein en ik beide in een voorbereidingsgroep die een GroenLinks-avond over het sociale beleid in Breda moeten organiseren. Meest voor de hand liggende onderwerp om het over te hebben is dan de aankomende Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO). In het kort komt die wet erop neer dat met die wet gemeenten de verantwoordelijkheid krijgen voor het organiseren van zorg voor mensen die erop gericht is zelfstandig te blijven leven. Één van de argumenten daarvoor is dat de gemeente dichter bij de burger staat en dus makkelijker en goedkoper de benodigde zorg kan aanbieden. De huidige Welzijnswet en de Wet Voorzieningen Gehandicapten (WVG) komen te vervallen en worden geregeld in de WMO. Dat klinkt mooi, maar is het in de praktijk waarschijnlijk helemaal niet. Laat ik simpelweg wat citaatjes oplepelen van de site van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport.

Het doel van de WMO is dat iedereen mee kan doen in de maatschappij. Veel mensen hebben daar geen probleem mee, maar andere hebben een zetje nodig. Bijvoorbeeld van familie, vrienden, hun werk, hun buurt of hun geloofsgemeenschap. Het kabinet wil de eigen verantwoordelijkheid en de inzet van burgers en organisaties stimuleren. Wanneer mensen er zelf niet meer uitkomen en als ondersteuning door vrijwilligersorganisaties en naasten ook geen uitkomst biedt, is ondersteuning van de gemeente een logische stap.

Met andere woorden: de overheid wil weer terug naar een situatie waarin mensen zijn aangewezen op de goedertierenheid van derden wanneer zij zorg en ondersteuning hebben. De charitas wordt weer ingevoerd. Zorg is geen recht meer, maar iets waarvoor je afhankelijk bent van je omgeving. Ja, zelfs van je geloofsgemeenschap: dit kabinet wil de zorg gaan uitbesteden aan de kerk. Voor de liefhebbers van boude statements: daarmee is Hamas in Palestina groot geworden.

“De WMO is geen wet die regelt dat mensen in bepaalde omstandigheden automatisch recht hebben op voorzieningen van de overheid. Als mensen in staat zijn om zelf huishoudelijke verzorging te regelen na bijvoorbeeld een ziekenhuisopname, moeten ze dat doen. “

Ja dames en heren. Zoek het zelf maar uit. En als je van ellende echt niet meer weet waar je naar toe moet, dan pas hoeft de gemeente zich in te spannen. En omdat elke gemeente dingen weer op een andere manier aanpakt, loop je dus het risico dat je in plaats A betere ondersteuning krijgt dan in plaats B. Het recht op zorg verdwijnt. Willekeur komt ervoor in de plaats.

“Het is natuurlijk niet zo dat burgers het allemaal maar zelf moeten uitzoeken. De gemeente biedt ondersteuning aan mensen die het niet zelfstandig kunnen redden. Zo stimuleert de gemeente mantelzorg en vrijwilligerswerk en organiseert de gemeente onder meer opvoedingsondersteuning en het lokaal vervoer voor gehandicapten en ouderen.”

Ofwel: het mag weer eens niets kosten. Mensen hebben behoefte aan hulp en zorg om zelfstandig te kunnen blijven leven en de gemeente gaat onbetaald vrijwilligerswerk en onbetaalde mantelzorg stimuleren. Maar wie heeft er nog tijd voor onbetaald vrijwilligerswerk of mantelzorg, nu diezelfde gemeente iedereen een keiharde sollicitatie en werkplicht oplegt, maardoor niemand tijd heeft voor zorgtaken.

De grootste vrees blijft, net als bij de decentralisatie van het uitkeringenbeleid (Wet Werk en Bijstand) en de decentralisatie van de verantwoordelijkheid rond de onderwijshuisvesting, dat de gemeente voortaan wel de taken van het rijk mag gaan uitvoeren, maar daar niet de benodigde zak met geld bij krijgt. En dan wordt het dus never nooit wat. Bedankt Jan Peter!

Vanavond geen fractievergadering, maar een ingelaste commissie SOV over de Havenplannen. Ik zit zelf niet in die commissie, maar vond dit onderwerp natuurlijk razend interessant. Ik zat weer eens een keer op de publieke tribune.

Al ruim een jaar geleden heeft de gemeenteraad ingestemd met het ontwerp ‘de getemde rivier’, van het college. GroenLinks was toen tegen de havenplannen, om twee redenen. De eerste: het gaat om vrij veel geld en de economische omstandigheden zijn onuidelijk. Liever even pas op de plaats dus. Als tweede: de ‘getemde rivier’ had beter de ‘uitgeklede rivier’ kunnen heten omdat er geen sprake is van een echte rivier, maar van een betonnen bakje (volgens de wethouder: U-constructie, dat klinkt namelijk mooier, maar is dus eigenlijk precies hetzelfde als een bakje, maar dan zonder twee van de vier zijkanten) van 1,20 meter diep. Zo ondiep dus, dat het water alleen maar kan stromen met hulp van een pompje. Niet voor niets werd het al gauw door velen een ‘efteling-rivier’ genoemd. Leuk om naar te kijken, maar allemaal hartstikke nep. Terwijl een echte rivier een aantal practische voordelen zou hebben, op het gebied van waterbeheer en ecologie.

Nu heeft Eloï Koreman, ooit bedenker van het Havenplan ‘de nieuwe rivier’, dat daarna door de gemeente vernacheld is, weer iets nieuws bedacht. We kunnen in de toekomst alsnog de diepte in, als we het ontwerp van de huidige plannen zo aanpassen dat ze later makkelijk aan te passen zijn voor een diepe rivier, zonder veel kosten. Met de getemde rivier zou zoiets de komende paar decennia niet kunnen. En een nepriviertje waar je de komende halve eeuw mee opgescheept zit, roept bij veel Bredanaars erg veel negatieve emoties op.

Donderdag, tijdens de raadsvergadering, zal blijken hoe de verschillende partijen erover denken. De opstelling van het CDA is daarbij van belang. Deze partij twijfelt op dit moment het meest en voelt er in het hart wel wat voor om een diepe variant mogelijk te maken. Het enige dat in de weg staat is dat vermaledijde programakkoord. Kom op CDA, jullie kunnen het. Wees eens echt dualistisch en doe nu eens echt iets waar de hele stad je dankbaar om zal zijn. Jullie kunnen het!

De Sloggi’s waren in de aanbieding. Soms lacht het leven je toe.

Gewoon een dag in NRC Handelsblad: ‘Meer armslag bij euthanasie’. De adviescommissie Dijkhuis zegt dat ouderen zelf moeten kunnen beslissen of ze nog verder willen leven. Lijden aan het leven, ofwel levensmoe zijn, is een reden voor euthanasie.

Hoera, dacht ik. Ik ben namelijk van mening dat iedereen helemaal zelf mag doen met zijn eigen lijf wat ‘ie goeddunkt en dat anderen geen ene fuck te zeggen hebben over het lichaam van een ander. Iemand is wat mij betreft net zo vrij om een tattoo te nemen als om zichzelf te doden. En bij allebei heb je hulp nodig van een professional. Ik heb nu eenmaal een radicaal-libertaire opvatting over het individuele zelfbeschikkingsrecht.

Abortus vind ik om diezelfde reden een stuk lastiger. Want de stelling ‘baas in eigen buik’ is mij te kort door de bocht. Ik ben helemaal niet zo’n voorstander van het ‘weghalen van kinderen’, om maar even het eufemisme van het jaar te gebruiken. Inderdaad heeft de vrouw zelfbeschikkingsrecht, maar in de periode van de zwangerschap deelt de vrouw nu eenmaal het lichaam samen met dat kind. Sorry, maar het is nu eenmaal niet anders. En het lastige van abortus is dat je als aborteur de mening van de aborté (het kind dus) niet kan peilen. Ofwel, het zelfbeschikkingsrecht van het kind staat diametraal tegenover dat van de vrouw. En hoewel ik op geen enkele manier kerkelijk ben, is het leven voor mij toch iets ‘heiligs’, het leven en lichaam van een ander, ook al zit die ander nog in de buik vast aan de navelstreng, daar moet je met je gore poten eigenlijk gewoon vanaf blijven.

Ik kan me de andere kant van het verhaal echter ook wel voorstellen: abortus na verkrachting, abortus omdat een bevalling levensgevaarlijk voor de moeder zou zijn, daar heb ik geen bezwaar tegen. Maar ‘ik kies voor abortus want ik heb al twee kinderen’, ‘het komt me nu even niet goed uit’, ik wil niet dat het kind tijdens mijn zomervakantie geboren wordt’ (en nee, ik verzin dit niet ter plekke), vind ik toch echt een aantal stappen te ver gaan. Zwangerschap is geen verkoudheid.

Maar verreweg de meest walgelijke, misselijkmakende vorm van abortus is de volgende: na een vruchtwaterpunctie is gebleken dat het ongeboren kind het syndroom van Down heeft. Die uitslag is bekend binnen de periode van 24 weken (6 maanden!!!) waarbinnen abortus is toegestaan. En mongooltjes, die willen we niet. Dus laten we het kind weghalen, omdat het een mongooltje is. Dit soort praktijken vind ik, en ik maak deze vergelijking niet licht, meer passen in het Derde Rijk, dan in Nederland. Beschamend is het!

Wellicht dat mijn stage-begeleider Marc Wielaert zich een hoedje schrikt als hij dit leest. Telkens als hij een opmerking maakt, voegt hij daar namelijk standaard de opmerking ‘Niet voor je weblog’ aan toe. Maar dit stukje gaat niet over hem, dus hij kan gerust zijn.

Op de fractie hebben we namelijk ook twee stagiairs en één van hen, Martijn, heeft mij als begeleider toegewezen gekregen. Dat is wat lastig, want omdat ik tegelijkertijd zelf ook stage loop, ben ik overdag weinig beschikbaar om hem daadwerkelijk te begeleiden. Gelukkig spreken we doorgaans aan het begin van de avond wat af. Op deze bewuste woensdagmorgen kwam echter de stagecoördinatrice van de opleiding van Martijn langs en die moest ik natuurlijk netjes ontvangen. Mijn dag begon dus niet in de auto, maar op het stadhuis.

We hadden een goed gesprek. Toch gek, achteraf, dat ik me er een beetje zenuwachtig over had gemaakt. Een politieke partij kan namelijk niet altijd dezelfde intensieve begeleiding bieden als bedrijven of instellingen waar tijdens kantooruren altijd mensen werken. Aangezien gemeenteraadsleden er doorgaans een baan of andere activiteiten naast hebben, is de politiek gedoemd om plaats te vinden op onchristelijke avonduren of voorheen vrije weekeinden. En ik dacht aanvankelijk dat de stagecoördinatrice daar wat moeilijk over zou kunnen doen. Maar dat viel dus reuze mee. Ik denk dat het een overblijfsel is van de middelbare school, waar ik natuurlijk altijd netjes luisterde naar alle docenten en een ongelooflijk ontzag voor deze beroepsgroep heb opgebouwd. Yeah, right! Zouden ze dat zelf ook geloven?

Ik zat te laat in de auto om nog op tijd te zijn voor mijn net-niet-wekelijkse zwemafspraak met Joris. Daarnaast was de arme jongen geveld door spierpijn als gevolg van het leggen van een parketvloer. We hebben het dus maar gehouden op een biertje of drie en de webradio over de hifi-installatie voor muzikaal vermaak.

Als het maandagavond is weet ik altijd weer zeker dat de week is begonnen. Op maandag is er namelijk altijd te veel te doen. Wie ooit bedacht heeft dat 24 uur voor een maandag wel voldoende moet zijn, zouden ze eigenlijk postuum moeten lynchen.

De dag begon voor mij met het thuis afmonteren van de radio-uitzending van 4fm van die avond. Het was een special rond Amàlia Rodrigues, de fado-koningin die ruim vijf jaar geleden is overleden. De uitzending bevatte enkele door Rodrigues zelf gezongen nummers, en voor de rest voornamelijk covers van door haar geschreven nummers. Voor het sfeerverhogende effect werd een en ander afgewisseld door typische fado-geluiden, zoals een eenzame flamenco …euhm… ik bedoel flamingo of een frisse bergwind. Je kunt je voorstellen dat ik na een paar uur geen fado (of kabbelende bergbeekjes) meer kon horen.

Hoewel ik pas ’s middags met de uitzendband op de passagiersstoel naar Hilversum reed (een uitzendband is tegenwoordig eigenlijk gewoon een cd’tje, maar goed) kwam ik op wonderbaarlijke wijze in de file te staan. Dat is waarschijnlijk één van de redenen waarom ik voor meer, beter en sneller openbaar vervoer ben waar dan ook meer mensen gebruik van maken: dan kan ik ten minste doorrijden. Jammer dat de treinverbinding met Hilversum barslecht en peperduur is. Je moet ongeveer twee uur in de file staan en een auto hebben die 1 op 5 rijdt om dat eruit te halen.

’s Avonds fractievergadering. Daarna moest ik nog een nieuwsbrief voor GroenLinks opmaken. Ik was in het weekeinde niet aan de lay-out toegekomen. Ja, ik weet het zeker: het was weer maandag.