Categorie: dagelijks leven

Het zal misschien wel aan mij gelegen hebben, maar de fractievergadering schoot maar niet op. Eerder had ik al een vergadering met PvdA, SP en JS achter de rug, want net als vorig jaar willen onze clubs weer samen de 1 Mei-viering (Dag van de Arbeid, je weet wel) organiseren. De daaropvolgende fractievergadering wilde echter maar niet opschieten en ik geloof dat ik ‘m grotendeels met mijn hoofd schuddend tegen de vergadertafel heb doorgebracht. Soms voel je de energie uit je lijf geluld worden. Gisteren was dus zo’n dag.

Toch hebben we aan het einde nog iets zinvols besloten. Onze fractie gaat een oud plan opnieuw ten uitvoer brengen: we gaan de wijken in (goh, al weer?). Geen uitstapjes met de hele raad, waarbij gelikte power-pointpresentaties worden afgewisseld met toespraken van de plaatselijke buurt-bobo, nee, gewoon in een buurthuis zitten en praten met de mensen die daar hun koffie of pilsje drinken, al dan niet in combinatie met een (illegale) sigaret (leve het rookbeleid!). Het plan moet nog even uitgewerkt worden, maar we gaan voortaan één keer per maand minder vergaderen en daarvoor in de plaats als fractie de wijken in. We hebben er zelfs al een naam voor: ‘GroenLinks komt Buurten’. Oké, volgens mij hebben we die naam gejat van GroenLinks Utrecht, maar beter goed gejat dan slecht bedacht, denk ik dan.

De PON, één of ander provinciaal onderzoeksinstituut, is een jaar of wat geleden begonnen met een onderzoek naar allochtone raadsleden. En verhip, ze kwamen ook bij mij uit. Want volgens de CBS-statistieken ben ik een allochtoon. Geboren en getogen in Breda weliswaar en Nederlands is ‘gewoon’ mijn eerste taal (heus!), maar ik heb nu eenmaal een Turkse vader en of je het nu wilt of niet, dan ben je allochtoon. Ik mocht dus allemaal vragen beantwoorden en ook mijn fractievoorzitter werd naar zijn mening gevraagd over mijn functioneren als ‘allochtoon’ in de raad.

Enkele weken geleden viel ineens de uitnodiging in de bus om aanwezig te zijn op een afsluitingsbijeenkomst van het onderzoek. En dus ging ik op mijn vrije zaterdagmiddag naar het PON in Tilburg om daar te praten over het allochtoon zijn in de raad. Slechts vijf (!) andere allochtonen uit het Brabantse hadden diezelfde moeite genomen.

Er werd lang gepraat over barrières voor allochtonen om in de politiek te gaan, over de problemen die je als allochtoon tegenkomt en hoe we de vertegenwoordiging van allochtonen op peil kunnen brengen (want eerlijk is eerlijk, ‘we’ zijn een beetje ondervertegenwoordigd). Maar eerlijk is eerlijk: al die problemen die werden genoemd, herken ik helemaal niet. Volgens mij word ik niet aangekeken als allochtoon en volgens mij is er geen barrière. De taal misschien, voor sommige anderen, maar ja, die zul je toch echt moeten beheersen wil je volksvertegenwoordiger worden.

Mijn eigen conclusie: het komt van zelf goed. Je moet gewoon meer jongeren werven (over ondervertegenwoordiging gesproken). Want de eerste generatie buitenlanders krijg je nu echt de politiek niet meer in. En jongeren willen de politiek niet meer in, omdat het saai lijkt (en soms ook inderdaad vreselijk saai is). En als je nieuwe, jonge mensen weet te werven, weet ik zeker dat de verdeling tussen allochtonen en autochtonen veel evenwichtiger is. En als je meer jonge mensen werft, dan zal daarvan ook zo’n beetje de helft vrouw zijn. Want die komen we in de politiek ook nogal wat te kort.

Kortom, van de oudjes (sorry, ik bedoel het niet oneerbiedig) hoef je op dit vlak niet te veel te verwachten. Maar als het lukt de jongeren weer wat meer bij de politiek te betrekken, dan zie ik een vreselijk evenredig vertegenwoordigde raadzaal voor me. Tsja, hoe zal ik dat ‘ns formuleren… I had a dream, of zoiets.

Een jaar of tien geleden heeft de fractie een notitie opgesteld met daarin een opsomming van fietsonveilige en fietsonvriendelijke situaties in Breda. Tijd voor een update, zo vond niet alleen de fractie, maar vooral toenmalig raadslid en initiatiefnemer Frans Maas. Was het destijds voor hem grotendeels een eenmansactie, nu moet daar uitgebreid over vergaderd worden. Wie doet wat en wanneer moet het af zijn? Maar de eerste afspraken zijn gemaakt.

Schande! Ik heb mijn web-log al weer een tijdje niet bijgehouden. Nu waren er de afgelopen week ook niet zo heel veel politiek belangrijke bijeenkomsten, maar dat betekent doorgaans niet dat ik me niet met de politiek bezig houdt. Ik houdt immers niet van politici die trouw hun vergaderingetjes aflopen en verder nooit met iets van enig belang bezig zijn. Naast de algemene agenda heb je als raadslid ook een eigen agenda. De wijken in of zo, alhoewel dat voornemen altijd weer weerbarstiger blijkt te zijn dan je denkt.

Nee, ik was in de weinige beschikbare uren (druk met werk) vooral bezig met het schrijven van het fractie-jaarverslag (te lezen op www.groenlinksbreda.nl). Nou ja, schrijven, voor een deel was het ook redigeren van wat andere fractiegenoten hebben aangeleverd, maar dat gaat meestal niet veel sneller. Zo’n jaarverslag is vooral bedoeld voor de leden van de afdeling die nu ook wel eens willen weten wat je het afgelopen jaar allemaal hebt gedaan en, want daar moeten ze straks natuurlijk weer over oordelen, of je het wel waard bent nog een keer op de lijst te komen te staan. En aangezien de fractie van GroenLinks inmiddels een traditie heeft opgebouwd van rommelige, aan elkaar geniete vodden in verschillende lettertypes, wilden we ons dit jaar van onze beste kant laten zien. Het was bijna gelukt: het verslag is slechts een dag te laat ingeleverd bij de kopiëerwinkel. Voor een uitgebreide spellingscontrôle was geen tijd meer.

Leuk he, ziek zijn in je weekeinde. Kan beter door de week, dan krijg je namelijk doorbetaald. Nu kost het me vrije dagen. En volgens mij ben ik morgen, maandag, gewoon weer helemaal fit.

Ik mag niet klagen. Ik wil het wel heel graag, maar ik mag niet. Nee, zonder gekheid, ik voel me al weer een stukje beter.

Ik kwam al een beetje sniffie uit bed, en hoewel ik er tot twee jaar geleden nog prat op kon gaan dat ik daadwerkelijk nooit ziek werd, vreesde ik voor de tweede keer sinds twee jaar het ergste. Zo’n anderhalf jaar terug werd ik ook al getroffen door een griepje, maar dapper probeerde ik er toen niet aan toe te geven door gewoon naar mijn werk te gaan (tot grote ergernis van sommige collegae, die meteen dachten aan al die bacillen die door de klimaatbeheersing door het hele gebouw verspreid zouden worden). Gewapend met twee pakken zakdoeken ging ik desondanks naar Tilburg.

Ondanks drie lagen kleding en weinig roken, werd de toestand er niet beter op. Maar ik haalde de avond, ik kreeg zelfs een column voor Omroep Brabant uit mijn steeds heser wordende stem geperst en ging met een halve rol wc-papier (mijn zakdoeken waren op), maar zonder avondeten, door naar Breda, voor de commissie MSO.

Nu zou je denken dat het rioolplan niet zo heel veel tijd in beslag zou nemen. Ik was er zelf redelijk positief over en dan heb je meestal niet zoveel woorden nodig. Dus ik dacht dat ik het met het halve pak zakdoeken dat ik op het fractiekantoor nog had gevonden, wel zou redden. Maar niets bleek minder waar. Aan het eind van een negen minuten durende dvd-presentatie over het Bredase riool (jaah, de wethouder had uitgepakt), was ik al door mijn halve voorraad heen.

Nog verrassender was de houding van de PvdA over het tweede agendapunt: krediet voor de laatste (noodzakelijke) aanpassingen aan het Stadskantoor, dit alles in verband met de bouw van een nieuw extra stadskantoor ernaast. In dat nieuwe kantoor komen de ambtenaren van de Sociale Dienst, die voorheen in een ander gebouw zaten. En aangezien ook die ambtenaren af en toe moeten vergaderen, lunchen en dergelijke, zal in het oude kantoor een extra vergaderzaal moeten komen en de kantine wat moeten worden uitgebreid.

Echter, de PvdA vroeg zich af of ze het in deze moeilijke tijden van bezuinigingen, wel kon maken om vier miljoen aan aanpassingen aan het stadskantoor uit te geven. Op zich een logische gedachte, maar de uitgaven zijn min of meer noodzakelijk. Je kunt ze wel uitstellen, maar dan wordt het later alleen maar duurder. En trouwens: waarom stelt de PvdA zo’n vraag wel bij dit soort uitgaven, maar niet bij de 13 miljoen euro die het Museum voor Grafische Vormgeving gaat kosten en ook niet bij de 30 miljoen die het heropenen van de haven kost? Nee, lekker consequent zijn ze daar bij de PvdA.

Zonder zakdoeken eindigde de avond voor mij ‘ns een keer niet in de kroeg, maar nog redelijk vroeg (half twaalf) in mijn eigen warme bed.

Na de efficiënte vergadering van maandag (zie web-log ma 1 mrt. 2004) hadden we ook een plan voor de woensdag. De laatste tijd verdoen we een deel van onze tijd met kletsen (we vinden elkaar allemaal zo aardig) en komen we niet meer aan werken toe. Dat doen we dus anders: eerst werken, dan kletsen. En ook dit wierp zijn vruchten af. Allereerst ging er een brief uit naar de landelijke fractie van GroenLinks. Zij moeten dit najaar het kunstenplan 2005-2008 vaststellen en er staan twee Bredase initiatieven in dit plan die voor rijkssubsidie in aanmerking komen: het Museum voor Grafische Vormgeving (zie web-log wo 4 febr. 2004) en Danstheater De Stilte. Wij plijten al jaren voor een rijkssubsidie voor dit professionele dansgezelschap en wilden dit graag als overweging aan de Tweede Kamerfractie meegeven. Juist omdat dat andere project, het Museum, bij ons op veel minder steun kan rekenen.

Ook hebben we vragen gesteld over de tariefsverhoging van de zwemlessen in het Van Sonsbeeck-zwembad in Breda. In twee etappes gaan de prijzen daar maar liefst 25% omhoog. Belachelijk, vinden we, aangezien zwemlessen hartstikke belangrijk zijn.