Categorie: dagelijks leven

Het was zover. Weken intensieve voorbereiding hadden geleid tot een prachtig programma. Op twee podia en een scherm liet de NPS zien waar het voor staat, wat voor programma’s het maakt en vooral, wat er verloren zou gaan als de NPS wordt opgeheven. Een programma vol muziek, kunst en cultuur. Met de New Cool Collective, het voormalige Radio Symfonieorkest, Relax, de Big band uit het Metropole, Raymzter, Jesse van Ruller en Michiel Borstlap. En ik weet zeker dat Steve Vai ook gekomen zou zijn om de NPS te steunen, als hij niet op tournee was geweest. Middelpunt van de belangstelling bleek echter Pino.

Pino zou de handtekeningen tegen de opheffing van de NPS overhandigen aan de vaste kamercommissie Cultuur. Dat de voorzitter van die commissie weinig populairs kon meedelen op het NPS-podium, viel natuurlijk te verwachten. Dus werd er niet veel meer gezegd dan dat nog moest worden uitgediscussiëerd waar Pino zou komen te landen na het opheffen van de NPS. Waarop de driejarige vogel gevat opmerkte dat hij nog niet eens kon vliegen.

Het was prachtig om te zien hoe de media zich stortten op de blauwe vogel (KRO-verslaggever: “Pino, heb je ook een alternatief plan?”. Pino: “alternatief, wat is dat nu weer voor raar woord.”). Waarmee andermaal was bewezen dat iedere Nederlander houd van Sesamstraat.

Het aantal mensen dat je op zo’n dag ontmoet, is overweldigend. Van de ontwapenende cabaretier Vincent Bijlo tot de vreselijk sympathieke Jesse van Ruller of de prettig gestoorde Loes Luca. Stuk voor stuk waren ze er voor de NPS, de omroep waar ze ooit programma’s voor hadden gemaakt, de omroep die ze vooruit geholpen heeft in hun carrière, of simpelweg de omroep die aandacht besteedt aan hun muziek. Soms leek het bijna familie.

Het was een mooie dag, met mooi weer. Het was ook een beetje mijn laatste dag bij de NPS. Hoewel ik later in de week nog één keer naar Hilversum zou rijden om de laatste zaken over te dragen, was deze dag in Den Haag toch wel de climax waar we weken aan hadden gewerkt. Einde contract, maar wel een geweldig afscheidsfeestje.

De weerzinwekkende drukte rond de NPS-actie viel, ik heb daar al vaak genoeg mijn beklag over gedaan, precies samen met mijn geplande vakantie en een verhuizing. Van schilderen, timmeren en schoonmaken kwam dus maar weinig terecht. Behalve dan op deze vrije zaterda. Met hulp van vrienden en familie waren de diverse kamers in no-time geverfd en gelatexed.

De klus kwam weliswaar niet helemaal af, maar de laatste beetjes kon ik in mijn eentje ook prima klaren. Dus konden we om een uur of acht tevreden enkele pizza’s bestellen om onze hongerige magen te stillen. Behalve enkele mokken en een koffiezetapparaat was er namelijk in het nieuwe huis nog weinig culinairs te vinden. Pizza’s kun je gelukkig zonder bestek eten en aangezien ook de nieuwe vloerbedekking er nog niet lag, was het geen enkel probleem dat de vloer tevens dienst deed als asbak.

De red-de-NPS-actie kende twee hoogtepunten. De geplande actie op 5 september in Den Haag en een speciaal NPS-podium op de Uitmarkt. In de tussenliggende week was ik vooral bezig met het maken van draaiboeken voor de grote actie in Den Haag.

Het was de meest stressvolle week van het jaar met weinig ruimte voor rust en ontspanning. Zondag was ik de hele dag in touw bij het podium op de Uitmarkt en was ik pas rond twee uur ’s nachts terug in Breda. Maandag werkte ik in Rotterdam en moest ik ’s avonds in Utrecht zijn voor een vergadering van het GroenLinks Partijbestuur. Dinsdag opnieuw een dagje Rotterdam, met ’s avonds een commissievergadering. De rest van de week had ik ’s avonds niet veel te doen en ging ik telkens vroeg naar bed, om de volgende dag nog enigszins fris en fruitig op te kunne staan. Dus als je vindt dat dit een saai logje is, heb je groot gelijk. Het was simpelweg stevig aanpoten deze week en daar kun je gewoon geen leuker verhaal van maken.

Toen ik de memory-stick in de USB-poort van de iMac stopte, sprong het scherm op zwart. Het apparaat reageerde nergens meer op. Op mijn gezicht verscheen een brede grijns. Alle opmerkingen van Mac-fanaten ten spijt, bleken die machines net zo kwetsbaar als een PC. Ondertussen wisten de collegae niet hoe ze het apparaat weer aan de praat moesten krijgen.

Aangezien ik voor de Red-de-NPS-actie gedetacheerd was bij productiebedrijf Men at Work, bewaarde ik zo’n beetje al mijn werk op een memory-stick. Wat mij betreft één van de meest briljante uitvindingen op PCV-gebied sinds het moment dat de floppy-disc de pondskaart verving.

Het bleek overigens toch geen bug te zijn, die de iMac deed vastlopen. Het was de voedingskabel die niet goed vastzat in de machine, waardoor deze losschoot bij het insteken van de memorystick. Deed een beetje denken aan die oude Macintosh-reclame: “of je stopt de stekker erin”.

Eerder meldde ik al dat ik het de laatste weken erg druk heb met een bijzondere opdracht, namelijk het mede organiseren van een manifestatie om de NPS te redden. Ik heb er mijn vakantie voor opgeschort en ben er zo’n beetje full-time mee bezig. Toen vorige week tijdens de reis naar mijn werk het lampje van de accu ging branden, kon dat dan ook niet op slechter moment gebeuren.

Nog vier dagen kon ik zonder problemen mijn motor starten. Toen bleek echter dat het accu-lampje gelijk had. De dynamo die de accu tijdens het rijden moet opladen was inderdaad stuk en ik kon mijn auto deze week dan ook niet meer starten. En laat mijn eigen garage nu net dicht zijn. Daarnaast kon ik het me helemaal niet permitteren juist op dit moment geen vervoer te hebben.

Dus moest ik de afgelopen dagen mijn auto telkens starten met behulp van startkabels en aardige buren of collegae. Niet bepaald handig. Een collega in Hilversum bood uitkomst: garage Vierkens, vijf minuten lopen van het NPS-gebouw, kon de reparatie vaak binnen een dag doen. En dus maakte ik een afspraak voor vandaag, de dag dat ik niet vanuit Rotterdam, maar vanuit Hilversum zou werken.

Dat bleek op het laatste moment onjuist. Ik werd toch in Rotterdam verwacht, samen met mijn Hilversumse collega Annelieke. Het plan was als volgt: ik zou heel vroeg naar Hilversum rijden, mijn wagen achterlaten bij de garage en met mijn collega meerijden naar Rotterdam.

Ik stond dus extra vroeg op, startte de motor wederom met behulp van startkabels en reed de A27 naar Hilversum op. Op dat moment liet de wet van Murphy zich gelden: ik kreeg een klapband. En dus parkeerde ik mijn auto bij de eerste de beste benzinepomp en verwisselde met draaiende motor mijn rechter-achterwiel. De motor uitzetten zou immers betekenen dat ik niet meer zou kunnen starten. Het kostte me ongeveer twintig minuten.

Bij de afrit Hilversum viel de motor uit. Gelukkig kon ik door de snelheid die ik had de motor weer aan de praat krijgen. Toen tijdens een stilstaande file in Hilversum hetzelfde gebeurde, had ik dat geluk niet. Ik duwde mijn auto de stoep op en vroeg Annelieke of ze naar mij kon rijden om mijn auto opnieuw te starten. Gezamenlijk reden we naar de garage en daarna in haar auto door naar Rotterdam, waar we ondanks alles slechts een kwartier te laat aankwamen.

Op de terugweg naar Hilversum, aan het eind van de middag, bleek de weg één grote file. Dat ik niet voor sluitingstijd bij de garage zou zijn om de inmiddels gerepareerde auto op te halen, werd al snel duidelijk. De enige optie: vragen of een collega in Hilversum dit wilde doen. De eerste vijf gegadigden bleken allen geen rijbewijs te hebben of niet aanwezig te zijn. Pas bij nummer zes, Saskia, had ik meer geluk. Het enige probleem was dat ze de reparatiekosten niet kon betalen. Voor het eerst had ik geluk die dag: twee dagen eerder had ik per ongeluk mijn portemonnee op mijn bureau in Hilversum laten liggen. Gewapend met mijn pinpas en pincode haalde Saskia mijn auto op. Zij werd spontaan benoemd tot held van de dag.

Er is een ware verhuisdrift losgeslagen binnen mijn vriendengroep. Een soort verhuisketen, want de oude woning van de één wordt de nieuwe van de ander, lijkt het wel.

Het begon enige tijd geleden met Emiel en Soraya, vrienden die juist waren getrouwd en besloten te gaan verkassen. Hun oude verdieping aan de Baronielaan werd zo het nieuwe adres van Gert-Jan. Ok vriend Guus gaat verhuizen, van de woning van een tante naar een anti-kraakpand in de Boschstraat, het voormalige verzorgingstehuis Raffy.

Liesbeth en Joris verruilen de Ceresstraat voor het huis van Joris’ ouders, die de komende twee jaar in Singapore wonen vanwege hun werk, en voor het gemak ook hun volledige interieur per zeecontainer naar deze politiestaat hebben verscheept. En de verdieping die Joris en Liesbeth achterlaten, wordt over twee weken mijn nieuwe stekje.

Vandaag was de verhuis van Liesbeth en Joris en traditiegetrouw werd het vriendengroepje bij elkaar getrommeld om mee te helpen. Dat ze in Teteringen wonen heeft als nadeel de grotere afstand tot het centrum. Groot voordeel is echter de nabijheid van friettent Joosse, één van de laatsten der Mohikanen als het om zelfgesneden frieten gaat. Dat dat stiekem toch wel veel lekkerder is dan al die prefab-friet, hebben we proefondervindelijk kunnen vaststellen.

De nieuwe paus brengt een bezoek aan de katholieke jongerendagen in Keulen. Het is het eerste buitenlandse bezoek van de nieuwe paus. Toch kent hij het land goed. Benedictus heette enkele maanden geleden nog Ratzinger en woonde er toen zelf nog. Als een popster werd Benedictus ontvangen. Er zijn opvallend veel gelijkenissen tussen de paus en een poster. Een top vijf.

5. Net als popsterren laat de paus zich graag een exclusieve, eigen outfit aanmeten.

4. Beide hebben een trouwe aanhang van ja-knikkers en enkele critici aan de zijlijn.

3. Beide hanteren een artiestennaam;

2. Net als veel popsterren blijft de paus maar doorgaan tot ver na zijn hoogtepunt;

1. Net als sommige katholieken hebben ook sommige popsterren een zwak voor kleine jongetjes.

De uitruiming van de Gazastrook is een lastig en pijnlijk proces. De Israëlische overheid moet immers de ‘eigen burgers’ repatriëren. En die hebben daar helemaal geen trek in. De vergelijkingen met de Tweede Wereldoorlog werden dan ook al snel gemaakt.

Fanatieke Oranje-geklede kolonisten verzetten zich met hand en tand tegen de gedwongen verhuizing. De rest van de wereld was plotseling hun vijand geworden. En als andere kolonisten wel gehoor gaven aan de oproep te vertrekken, werden deze door hun fanatieke buren tegengehouden en teruggestuurd. Ook zij waren ineens verraders en tegenstanders geworden. Het waren dan ook deze fanatieke, met pijpenkrullen en keppeltjes getooide kolonisten die de nazi-vergelijking van stal haalden. Sharon was nog erger dan Hitler.

Ik kan me hun woede nog best wel voorstellen. Jarenlang heeft de Israëlische overheid goedgekeurd en zelfs aangemoedigd dat joodse inwoners van Israël dorpen stichtten in Palestijns gebied. Elk ander land zou zich schamen voor zo’n annexatiedrift, maar in Israël waren ze er trots op. Gelukkig veranderde het standpunt van de Israëlieten langzaam. Als kolonist voel je je dan best belazerd, denk ik zo.

Maar hoe oneerlijk de kolonisten het ook allemaal vinden, de Gazastrook is Palestijns gebied en behoort dus aan de Palestijnen. Hetzelfde geldt voor de Westelijke Jordaanover en Oost-Jeruzalem. Het feit dat de grote groep fanatiekelingen onder de kolonisten dit weigert te erkennen, geeft aan dat zij de zaken niet in perspectief zien. Zij denken werkelijk dat de Joden meer rechten hebben op dat land dan de Palestijnen.

Laat ik ook even een parallel trekken met de Tweede Wereldoorlog. Toen was er ook iemand die vond dat hij het land van anderen moest annexeren. Lebensraum had hij nodig. En dat er al andere mensen in dat land woonden, vond ‘ie niet zo belangrijk. Zijn eigen volk was immers het belangrijkste op aarde. Hij dacht ook recht op dat land te hebben en baseerde dat op dubieuze theorieën. De kolonisten vinden zichzelf het belangrijkste, uitverkoren volk op aarde en baseren hun claim op de Palestijnse grond op de TNCH, zeg maar de Joodse variant van het Oude Testament. Ook niet bepaald de meest objectieve en wetenschappelijke bron om een juridische claim op te baseren. Wie vergelijkingen met Hitler wil maken, kan maar beter uitkijken dat zijn eigen ideeën niet ook op zijn minst discutabel zijn.

Al eerder klaagde ik over het gegeven dat ik mijn vakantie voor onbepaalde tijd heb moeten opschorten. Hoewel het wel erg vergezocht lijkt, is het niet ver naast de waarheid als ik ook daarvan de schuld aan dit kabinet geef.

Eigenlijk wilde ik vanaf de tweede week van augustus vrij zijn en op vakantie gaan. Mijn part-time contract liep weliswaar nog door tot 1 september, maar ik had voldoende extra dagen vooruit gewerkt om toch weg te kunnen. Totdat dit kabinet echter besloot dat het een goed idee was de NPS op te heffen. (zie web-log wo 27 juli 2005) en 11 aug. 2005) Aangezien het gros van de collegea al met vakantie was, en het handjevol overblijvers het te druk had met het werk wat al die zonnebadende collegae achterlieten, werd iedereen die er tijd voor kon vrijmaken, opgetrommeld in het kantoor van de chef klassieke radio. Zo ook ik.

Zodoende kwam ik ik het kleine clubje mensen dat een actie moest gaan voorbereiden die als doel had de NPS te redden. Of liever gezegd: er moest op de dag van de hoorzitting (5 september) over de omroepplannen van Medy van der Laan een podium komen tegenover het Binnenhof, waarop de hele dag te zien moest zijn wat voor soort dingen de NPS allemaal doet. En dus ook wat er allemaal zou verdwijnen op de Nederlandse radio en televisie, als de NPS er niet meer zou zijn.

Vandaag de eerste bijeenkomst bij productiebedrijf Men at Work. Zij maken diverse programma’s voor de NPS en hadden aangeboden hun kennis en ervaring in te zetten om ons te helpen met het voorbereiden van deze manifestatie. Ook de doorgewinterde festivalorganisator Ducos, een andere partner van de NPS, was bereid mee te werken.

Tijdens de bijeenkomst kregen alle wilde ideeën die eerder al in brainstormsessies waren bedacht, langzaam vorm. En een veelzijdige omroep als de NPS wil nu eenmaal veel verschillende dingen laten zien op dat podium. Langzaam werd duidelijk dat dat nog een moeilijke klus zou worden. Ook werd me duidelijk dat dat voor mij concreet betekende dat ik er tijdelijk een full-time baantje bij zou krijgen.

Het is soms moeilijk toe te geven dat dit kabinet van intellectuele proleten ook wel eens goede beslissingen neemt. Toch heeft minister Bot een moedige daad verricht die enkel kabinet voor hem durfde te nemen. Nu is onze minister van Buitenlandse Zaken, in tegenstelling tot wat zijn naam doet vermoeden, ook een genuanceerd en goedmoedig mens.

Minister Bot heeft min of meer erkent dat Indonesië, de voormalige Nederlandse kroonkolonie, in 1945 de onafhankelijkheid heeft uitgeroepen. Daarmee zegt hij impliciet dat de oorlog, die wij in onze vaderlandse geschiedenisboekjes eufemistisch de ‘politionele acties’ noemen, een onrechtmatige, een uiterst kwalijke en eigenlijk ook misdadige aangelegenheid was. Hij durft dat echter niet hardop te zeggen, omdat hij dan het inmiddels ietwat uitgedunde leger Indië-gangers over zich heen krijgt, die de oorlog in Indonesië nog steeds beschouwen als de meest heroïsche maoorlogse Nederlandse daad.

Ik heb nooit helemaal begrepen waarom deze soldaten het zo moeilijk vinden om te erkennen dat Nederland geen enkel recht had Indonesië te bezitten, laat staan het recht had om na de oorlog dit land te heroveren op de Japanners. Het is immers in eerste instantie helemaal niet hun schuld dat de toenmalige Nederlandse politiek er een zo abject standpunt op nahield. Wel vind ik het verwerpelijk dat een aantal van deze oud-strijders blijven vasthouden aan de legitimiteit van hun opdracht. Zeg toch gewoon dat de overheid er een fout standpunt op nahield.

Dat de bekendste Nederlandse deserteur, Poncke Princen, nooit meer voet op Nederlandse bodem heeft mogen zetten is in deze context natuurlijk diep en diep triest. Eigenlijk was hij één van de weinigen die zo duidelijk stelling nam tegen de foute beslissing van Den Haag. Hij deserteerde, vocht mee met de onafhankelijkheidsstrijders van Soekarno en had het daarmee bij het rechte eind. Wie oprecht strijd tegen verwerpelijke beslissingen van zijn eigen overheid, kan geen landverrader zijn.

Nog een paar jaar, dan erkent Nederland dat de ‘politionele acties’ een misdaad tegen de Indonesische bevolking waren en moeten onze geschiedenisboeken worden herschreven. We hebben onze Nederlandse rijkdom en welvaart voor een groot deel te danken aan de plundering van Indonesië. En na de soevereiniteitsoverdracht hebben we ook nog eens de Molukkers in de kou laten staan. Er is weinig goeds uit de Nederlandse bezetting voortgekomen. Behalve misschien dan een stuk top-literatuur van de hand van Eduard Douwes Dekker.