Categorie: dagelijks leven

Na een voor mij druk zomerreces was dit de eerste raadsvergadering. Ik had een vol hoofd, met het werk aan het verkiezingsprogramma en de verhuizing. Mijn bijdrage over de sloop van Rijksmonument de Beyerd verliep daardoor niet zo soepel. Het feit dat de spreektijd bij het vragenuur is beperkt tot één minuut en de verantwoordelijk wethouder niet bij de vergadering aanwezig was, maakte het nog warriger. Voor mijn gevoel zakte het onderwerp als een soufflé in elkaar.

Kennelijk vonden anderen dat niet. Na de vergadering kreeg ik complimenten van diverse kanten. Vreemd is dat, als je zelf vind dat iets niet goed gaat, dat je het beter kan. Leg ik zelf de lat nu zo hoog, of maakt het voor veel mensen gewoon niet uit wat je doet in de raad? Ik hoop het eerste, soms vrees ik ook een beetje het laatste.

Gelukkig sloten we de raadsvergadering af met een overwinning. Collega-raadslid Rian Remie had al een jaar of wat geleden een voorstel ingediend voor de invoering van een burgerinitiatief. Dat voorstel zou vandaag unaniem door de raad aangenomen worden. Althans, dat dachten we.

Unaniem werd het niet: raadslid Hanneke van Maanen van de VVD vond het nodig om een afwijkend standpunt in te nemen. Terwijl de VVD voor het burgerinitiatief was, stemde zij tegen. Zij was immers zo goed benaderbaar als raadslid, dat een burgerinitiatief niet nodig was. Een opvallend en wat mij betreft twijfelachtig standpunt. Doorgaans hoor ik van mensen juist dat de grote partijen zo moeilijk benaderbaar zijn. “behalve Hanneke van Maanen dan”, voegen ze daar nooit aan toe.

Met alle verhuisperikelen heb ik het diverse malen moeten uitstellen. Maar ondertussen moest er toch ook echt gewerkt worden aan het verkiezingsprogramma van GroenLinks. De gemeenteraadsverkiezingen van 7 maart staan immers al weer voor de deur. Nou ja, een half jaar nog, maar in de politiek is dat een korte tijd.

Dus was ik woensdag voornamelijk bezig met opzoek- en schrijfwerk. Saai, maar productief.

Hoe de leveranciers van Auping ooit het bed naar binnen hebben gekregen, was me een compleet raadsel. Ondertussen zat ik met de vraag hoe ik het bed in ’s hemelsnaam weer buiten kreeg.

Het trapgat bleek na veel geprobeer in ieder geval geen optie. Hoewel ik me vrij zeker leek te herinneren dat de heren van Auping destijds vrij soepel met het ding naar boven liepen, werd het me na diverse pogingen samen met moeder en broer vrij duidelijk dat ik niet zou slagen in het verrichten van de omgekeerde handeling.

Uiteindelijk bleef alleen het raam over. Met katrollen heb ik het bed in twee onderdelen in de voortuin gekregen. Met de bus van Joris werd het ding naar de nieuwe woning getransporteerd en wonder boven wonder ging het gevaarte daar wel met gemak door het smallere, maar tevens veel rechtere trapgat. Hetzelfde trapgat overigens waar een enkele dagen eerder aangeschafte tweezitsbank niet doorheen kon. Hoef ik tenminste ook nooit op de bank te slapen.

Eén van de dingen die je bij een verhuizing ruim van te voren moet regelen is de aansluiting van de internetverbinding. En dus had ik via kabelmaatschappij Casema anderhalve week geleden al een aanvraag gedaan voor ‘internet via de kabel’. Via een nette bevestigings-email kreeg ik te horen dat een bezorger deze maandagmiddag het modem zou bezorgen.

Hierbij raad ik iedereen die via Casema wil internetten aan een andere provider te kiezen. De hele maandagmiddag ben ik in de nieuwe woning zitten wachten op het modem. Ondertussen vermaakte ik me met enkele klusjes. Maar aan het halen van spullen en het nodige gereedschap, kwam ik niet toe.

De frustratie was dan ook groot toen ik voor niets gewacht bleek te hebben. De bezorger met het beloofde pakje was om 18.00 uur nog niet gekomen. Diezelfde avond heb ik nog ADSL van KPN aangevraagd.

Enkele dagen later belde een medewerker van Casema me plotseling op. Er waren onduidelijkheden over het adres. Ik heb haar vriendelijk verteld dat ik inmiddels al naar de KPN was overgestapt. “Maar betekent dat dat ik Uw aanvraag kan annuleren?”, vroeg ze enigszins naïef. Dat betekende het inderdaad. Een hele middag voor Jan Lul zitten wachten, daar ben ik niet van gediend.

Wie verhuist, gaat eerst de dozen inpakken om daarna met hulp van vrienden of een verhuisbedrijf in één ruk alle spullen over te brengen. Ik was eigenwijs en ongeduldig. Nadat ik een autovracht met spullen had ingepakt, wilde ik ze meteen naar het nieuwe adres brengen. Het heeft me onnodig veel tijd gekost.

Deze wat aparte verhuismethode had slechts één voordeel: elke verhuisde doos werd meteen uitgepakt en de inhoud kreeg meteen een plaats. De mega-kast van Joris (zie web-log vr 16 sept. 2005) was daarbij een uitkomst.

De verhuisfilosofie was: de zwaarste spullen eerst, zodat het sjouwen steeds minder zwaar zou worden. En dus had ik de gigantische LP-verzameling als eerste ingepakt. De boeken bleken bij nader inzien nog zwaarder: filosofie mislukt. Voordeel was wèl dat ik in de nieuwe woning al wel meteen een plaatje kon opzetten. En dat maakt het werken ook al een stuk lichter.

Nu het werk bij de NPS even definitief is geëindigd, kreeg ik eindelijk wat tijd om serieus bezig te zijn met de verhuizing. Ik heb daarbij een paar waardevolle lessen geleerd.

Het kwasten van de woning was, met de gewaardeerde hulp van vrienden, al gebeurd (zie web-log 3 sept. 2005), maar nu de verhuizing zelf nog.

Eerste vereiste voor een succesvolle verhuizing, zo hadden ervaringsdeskundigen mij verzekerd, is het hebben van voldoende bergruimte. Zonder genoeg kastruimte is het namelijk zeker dat een boel ingepakte dozen nooit meer uitgepakt zullen worden. En niets is frustrerender dan bij een volgende verhuizing onuitgepakte dozen tegen te komen. Vooral als blijkt dat je de inhoud toch liever niet wil weggooien (een typische eigenschap die onderwerp zou moeten zijn van uitvoerige psychologische studie).

Nu heb ik het geluk dat vriend Joris (u kent hem wellicht van Joris Timmer- en Klusbedrijf, een weinig originele maar ten zeerste de lading dekkende naam) mij wel wilde helpen. In opdracht, maar tegen gereduceerd tarief. Vooral als ik hem bij het hele proces zou assisteren.

En dus gingen we de hele vrijdag frezen, zagen, kloppen, timmeren en sjouwen. Met als resultaat een alleraardigste grenen kast die precies voldeed aan de eisen die ik eraan gesteld had: stevig, efficiënt qua ruimte en, het allerbelangrijkste, over de gehele lengte van de muur. Opbergruimte kun je immers niet genoeg hebben; daar moet niet op bezuinigd worden.

Het weekeinde was gereserveerd voor GroenLinks. Nijmegen was de thuishaven voor een spetterend festival van onze partij. Onder de noemer ‘Linkse Lente’ was door het partijbureau een weekeinde vol workshops, debatten, lezingen, optredens en spontane ontmoetingen gepland. Het CDA had in hetzelfde weekeind een bijeenkomst in De Efteling. CDA-coryfee Dries van Agt was echter bij ons in Nijmegen.

De vrijdag was gereserveerd voor de GroenLinks-jongeren. Ik was gevraagd die avond te debatteren met een voorstander van een sociale dienstplicht. Dat kwam goed uit, want ik ben zelf faliekant tegen zo’n sociale dienstplicht. Mijn argumenten daartegen: 1) het opleggen van verregaande verplichtingen werkt vaak averechts; 2) wie gaat straks bepalen welke activiteiten wel en welke niet in aanmerking komen voor de sociale dienstplicht, als dat dit kabinet wordt, heb ik daar weinig vertrouwen in, en 3) het risico is groot dat jongeren in het kader van de sociale dienstplicht worden ingezet voor werk waar de politiek weigert voldoende geld voor te reserveren, zoals de zorg: de jongeren als voetveeg om bezuinigingen weg te poetsen.

Naast het gesprek tussen Femke Halsema en Geert Mak was de lezing van Dries van Agt één van de hoogtepunten van het weekeinde. Dries van Agt was 25 jaar geleden de eerste lijsttrekker van het CDA en stond toen bekend om zijn conservatieve en volgens sommigen zelfs reactionaire ideeën. Nu ontpopt hij zich steeds meer als een sociaal-christelijke politicus. En hij zet zich actief in voor de rechten van de onderdrukte Palestijnse bevolking in Israël, iets wat een kwart eeuw geleden ondenkbaar was. Op tal van vlakken neemt Van Agt afstand van het rechtse beleid van het huidige CDA, vooral op het punt van de Israëlisch-Palestijnse kwestie. Zijn lezing was sprankelend, bevlogen en vol humor. De man heeft in de laatste jaren steeds meer krediet bij mij opgebouwd, maar met zijn optreden tijdens de Linkse Lente heeft hij daadwerkelijk mijn hart gestolen. Wat een geweldige man.

Het GroenLinks-festival was een inspirerende bijeenkomst van een vrolijke partij die politiek leuk en spannend maakt, zonder concessies te doen aan de inhoud en de haalbaarheid van haar ideeën. Het was dan ook niet voor niets dat de laatste groep mensen pas op zondagavond laat afscheid van elkaar wilde nemen. Als notoir plakker hoorde ik daar natuurlijk bij. Wat mij betreft wordt het inderdaad een linkse lente, te beginnen bij de raadsverkiezingen in maart 2006.

Het was net iets meer dan een maand geleden, toen ik gevraagd om me in te zetten voor de Red-de-NPS-actie. Tot treurens toe heb ik verteld hoe dat mijn vakantieplannen dwarsboomde en hoe druk mijn agenda, tegen alle bedoelingen in, in de mooiste maand van het jaar ineens werd. De dag na de grote actie: een lege agenda en een leeg gevoel. Heerlijk.

Hoe het me de rest van de week verging, weet ik niet meer zo goed. Behalve dan dat ik dinsdag alleen maar heb zitten niksen, woensdag in mijn nieuwe woning ben bezig geweest, ik donderdag naar Hilversum ging om de laatste dingen over te dragen en ik diezelfde avond bij de commissievergadering was om te zien hoe het voorstel van Rian, het burgerinitiatief, door de rest van de raad zou worden omarmd.

Die echt allerlaatste werkdag in Hilversum was nog best een beetje aanpezen. De collegae hadden een afscheidsborrel georganiseerd, waardoor ik mijn laatste overdrachten en voorbereidingen voor andere mensen al om vier uur af moest hebben. Dat is op het nippertje gelukt.