selcuk.nl

De langste dag is al jarenlang een reden voor een feestje met Barbecue. Dit jaar was de achtertuin van het voormalig bejaardentehuis Raffy, waar vriend Guus enige tijd als anti-kraker woont, de locatie.

Nu is een woensdag niet de meest ideale dag om tot diep in de nacht het korte aspect van die nacht te vieren, zeker niet met een wekker die de volgende ochtend om half zeven afgaat. Het nieuwe ritme dat ik moet ontwikkelen nu ik vier dagen in de week in Den Haag werk, vraagt nog enig geduld alvorens ik eraan gewend zal zijn.

De zomer is het beste wat mij kan overkomen. Opstaan gaat een stuk makkelijker dan in de winter, de jas kan, met een beetje geluk, aan de kapstok blijven hangen en de terrassen nodigen uit tot midzomernachtsoverdenkingen. Helaas is het keerpunt al weer bereikt. De dagen worden al weer korter. Hopelijk de voorbode van een gigantische nazomer.

Ik ben geen voetbalhater, echt niet. Ik geef er zelf weliswaar niets om, maar wie ben ik om een ander dan zijn potje voetbal te misgunnen. En zelfs de smakeloze en bij vlagen wanstaltige versieringsdrang, waaronder alles wordt getransformeerd in een welhaast misselijkmakende kleur oranje, kan ik billijken. Wuppies, vlaggen en, novum, de sosjaal van McDonalds, ik kan er zelfs hartelijk lachen. Maar met de oranje vloei van Mascotte ligt de grens. Het ziet er smerig uit en het kan ook niet goed zijn voor de gezondheid, al die oranje kleurstoffen die je inademt bij het opsteken van zo’n sigaret.

Het was een ietwat chaotische fractievergadering na een toch al drukke werkdag, met een overvolle agenda. De bespreking van de reacties van de andere fracties op de kadernota 2007 (kunt U het thuis nog volgen?). Ondertussen overleg met andere fracties, standpuntbepaling, moties en alles wat er bij komt kijken.

Toen ik rond één uur ’s nachts thuis kwam, ging ik meteen naar bed. Morgen zou weer een drukke dag worden, omdat ik tussen de bedrijven door nog aan mijn inbreng voor de raadsvergadering van de volgende avond moest gaan schaven. Ik had mijn slaap dus wel nodig.

Was het de spanning of de werkdruk of misschien slechts de gedachte dat ik snel in slaap moest vallen? Het lukte in ieder geval niet. Wellicht had het niets met politiek te maken, maar was het simpelweg het weerzinwekkende beeld van die oranje peuk die me de halve nacht wakker hield.

De reacties van de andere fracties op de Kadernota was binnen. En ik had nog twee ongelezen NRC’s. Gelukkig scheen de zon, zodat ik voor de eerst keer uitgebreid kon genieten van mijn dakterras.

Na enkele uren in de zon te hebben doorgebracht, de kranten en de reacties aandachtig doorgelezen te hebben, werd het tijd om naar mijn moeder te gaan. We genieten samen altijd erg van de aspergetijd, die helaas al weer bijna ten einde is. Dus was ik van harte uitgenodigd voor asperges en, als toetje, aardbijen, van de koude Traaise grond.

En dan wreekt zich de langzaam vorderende leeftijd. Mijn in de zon gekleurde buik vertoonde een akelig witte streep. Precies op die plek waar, als ik zit, de buikhuid plooit en vouwt om het surplus aan buik een plek te kunnen geven, als gevolg van een nooit aan de vorderende leeftijd aangepast drink- of eetpatroon. 28 jaar en een buikje, het zal toch niet hè?

‘Ga je mee naar Mundial?’, vroeg de stem aan de andere kant van de telefoon. Tuurlijk, ik ben dol op biologische koffie.

Muziek uit alle windstreken, een bijna subtropische zomerzon en bier. Wat wil een mens nog meer. Badend in luxe en weelde zag ik het door het ministerie van Buitenlandse Zaken gesponsorde Ministeriepodium, waar de millennium-doelstellingen tegen armoede en honger op grote doeken leesbaar waren.

En daar kan ik me kwaad om maken. Want terwijl het kabinet goede sier probeert te maken met doelstellingen waarvoor ze geen cent uitgeeft, handhaven Nederland en Europa hun landbouwsubsidies, hun tariefmuren en hun impostbeperkingen. En zolang er geen sprake is van eerlijke vrijhandel, zullen ontwikkelingslanden nooit de kans krijgen hun economie een impuls te geven. Want dat zou pas structurele hulp zijn: onze door de eeuwen heen eenzijdig opgebouwde en met wapentuig en oorlog beschermde voorrechtspositie verruilen voor een open economie waar elk land de vruchten van plukt. Wedden dat we daar te egoïstisch voor zijn?

De discussie over het trouwen binnen de gemeente Breda kon toch moeilijk lang duren, zo was aanvankelijk mijn veronderstelling. Niets bleek minder waar. De burgemeester en ik hadden een principiëel meningsverschil. Het postmoderne hedonisme tegenover het kostwinnesmodel.

Het voorstel was om het aantal locaties waar in Breda een huwelijk gesloten mag worden, uit te breiden tot tien. En verder om de burgemeester de bevoegdheid te geven daarnaast ook nog tijdelijke een locatie aan te kunnen wijzen. De kosteloze huwelijksvoltrekking kon voortaan aan de balie van het stadskantoor plaatsvinden, en wel op maandagmorgen tussen 9.00 en 10.00 uur. Tussen 10.00 en 11.00 uur kan voor vijf tientjes getrouwd worden in het stadhuis, mar dan wel zonder ceremonie.

Op zich een vooruitgang. En dus riep ik de burgemeester op om coulant te zijn met het aanwijzen van tijdelijke locaties. Dus als mensen om hen moverende redenen op de middenstip van NAC willen trouwen, dan moet dat wat mij betreft gewoon kunnen. De burgemeester was iets terughoudender: de door hem aan te wijzen locaties moeten natuurlijk wel stijlvol zijn, zo redeneerde hij.

En toen was ‘ie me kwijt. Want ik houd niet van overheden die bepalen wat stijl is of goede smaak. Ik houd niet van een staat die voor zijn inwoners nadenkt, in plaats van met hen. Als twee mensen willen trouwen op een ongebruikelijke of zelfs obscure locatie, zullen ze daar zo hun redenen wel voor hebben. De gemeente heeft dat maar te accepteren.

De burgemeester beloofde zijn nieuw verworven bevoegdheid ‘niet star te hanteren’. Maar daarmee waren we er nog niet. Want mijn tweede bezwaar ging over het gratis huwelijk, wat volgens dit voorstel alleen maar maandagmorgen kan. Wat mij betreft wordt het huwelijk aan de balie ingevoerd. Trouwen moet net zo simpel zijn als het ophalen van een uittreksel uit de Gemeentelijke Basisadministratie of het opgeven van een pasgeboren kind. En dus moet dat wat mij betreft elke ochtend en middag kunnen, en op koopavonden zelfs tot 21.00 uur. Maar dat was voor de burgervader toch echt een stap te ver: het huwelijk is iets bijzonders, dat moet je niet aan een balie willen afhandelen.

Ik vind dat mensen zelf wel kunnen bepalen of het huwelijk iets bijzonders is. Voor veel mensen is het een administratieve handeling bij de geboorte van een kind, of een belastingvoordeel. Maar het conservatief-burgerlijke kostwinnersdenken, daar kan zelfs een bevlogen en vrijzinnige homo zoals ik, niet tegenop.

Eén van de meest opvallende zaken van een kantoorbaan, en zo noem ik bij wijze van uitzondering voor het gemak maar even alles dat plaats heeft aan een vergadertafel of een bureau, is de neiging om collectief te lunchen. Minstens even interessant is dat dat altijd aan het begin van de lunchtijd is en nooit om, pak ‘m beet, half twee. Om drie minuten over twaalf is er altijd wel iemand die meent het woord ‘lunch’ keihard over de gang te moeten schreeuwen. Met succes, iedereen reageert.

Het woord ‘lunch’ zit ongetwijfeld opgeslagen in dezelfde hersenkwab als het woord ‘hypotheekrenteaftrek’. Ook dat woord roept in Den Haag direct en instinctief altijd maar weer dezelfde reactie op. Pavlov zou een feestje hebben: je roept een woord en je krijgt een standaard reactie. Bij het woord ‘lunch’ is dat het plotselinge gevoel dat je honger hebt. Een gevoel wat frappant genoeg dertig seconden voor het noemen van het desbetreffende L-woord nog volledig non-existent was.

De ingewikkelde gangenstructuur van de vele samengevoegde panden die bij elkaar het Tweede kamergebouw vormen, staat garant voor de nodige calorieën. Dat maakt het schuldgevoel kleiner bij het bestellen van de dagspecialiteit. Ik kon me niet inhouden, toen ik quasi-lollig verzuchtte “hè hè, de week is weer doormidden”.

Om half zeven ging de wekker. Enigszins onwennig vanwege het voor mij wat vroege tijdtip sprong ik uit bed en dook ik onder de douche, smeerde mijn boterhammetjes op en liep ik naar de trein. Die ik uiteraard net miste.

Mijn eerste werkdag kenschetste zich door de afwezigheid van mijn directe leidinggevende, wiens vrouw voortekenen vertoonde van bevalligheid. Een groot deel van de dag was ik bezig met het laten maken van een Tweede Kamerpas, het aanmaken van een restaurantrekening, een zeer korte rondleiding en het aanvragen van een computer, printer en überhaupt het vinden van een werkplek.

’s Avonds was er een vergadering van het partijbestuur van GroenLinks in Utrecht. De trein had een flinke vertraging die gedurende de rit allengs langer werd. Uiteindelijk was ik rond twaalven thuis, in de wetenschap dat over zeseneenhalf uur de wekker weer zou gaan.