Broken face – do 6 juli 2006

Jaap vierde zijn verjaardag op wederom een onnavolgbare wijze: hij nodigde ons uit op een feestje van de faculteit Bouwkunde van de TU in Delft. Joris en ik kwamen tot de conclusie dat ze daar beter bruggen konden bouwen, dan tap-installaties. De hele nacht dronken wij laf, schuimloos en half lauw bier. Dat kon niet goed gaan.

En zo deponeerde Joris in een bui van balorigheid mijn telefoon in een glas bier. En deponeerde ik Joris weer wat later op het asfalt. Dat was trouwens ook per ongeluk. Zijn gezicht was er echter niet minder beschadigd door.

Het verhaal val niet helemaal goed meer te reconstrueren, maar enige navraag leert het volgende: Als het feestje iets van vieren is afgelopen, stapt Joris op de fiets van Jaap en gaat fietsen. Ik ren naast hem een eindje mee. Dat eindje zal niet meer dan vijftien meter geweest zijn, want op dat moment, als gevolg van motorisch onvermogen of een inadequate oog-lichaam coördinatie, botsen Joris en ik tegen elkaar. Wie van ons twee hier het meest van de lijn afweek is vooralsnog niet duidelijk, maar gevolg was dat Joris op de meest ongelukkige manier voorstelbaar met zijn gezicht op het asfalt belandde. Schaafwonden op hand, jukbeen en hand, dikke lippen en neus en een bloedig fietspad waren het gevolg. Waarmee eens te meer bewezen is dat drank soms meer kapot maakt dan je lief is.

Tropenrooster – di 4 juli 2006

Onder tropische temperaturen is in Nederland het kabinet gevallen. Kennelijk was het te warm, want als ik de kranten mag geloven (ik zat tijdens de val op Rock Werchter en heb van de debatten derhalve weinig meegekregen) werd het debat op een gegeven moment nogal oververhit. De motie Halsema, die om aftreden van Verdonk vroeg, is de aanzet van de val geweest, maar de steun van coalitiepartner D’66 voor deze motie was de aanleiding voor de crisis.

Ik was dan ook erg benieuwd hoe de sfeer die dinsdag in de Tweede Kamer zou zijn. Die was opvallend rustig. Iedereen had weliswaar zijn normale bezigheden direct uit zijn of haar handen laten vallen om zich in te kunnen zetten voor de aanstaande verkiezingen, maar niemand wist precies wat ze dan wèl moesten doen. Enigszins vergelijkbaar met wat er gebeurt als je uit een donkere ruimte ineens naar buiten stapt. Je moet eerst even een paar keer knipperen voordat alles je weer helder voor ogen staat.

Het zomerreces heb ik maar vast uit mijn hoofd gezet. Veel vrije dagen zal ik tot het moment van de verkiezingen wel niet kunnen opnemen. En dat doet me dan toch weer een beetje denken aan vorig jaar, toen dit kabinet ook al de oorzaak was van mijn gebrek aan vakantie. Toen waren het de omroepplannen van Medy van der Laan die roet in het eten gooiden (zie blog do 11 aug. 2005).

Net als bij het kabinet werd het ook de Nederlandse Spoorwegen te heet onder de voeten. Om 17.20 zou ik samen met Jan Baanstra van jeugddansgezelschap De Stilte naar Breda rijden om hun situatie te bespreken. Die trein reed niet, dus we besloten ergens wat te drinken en een uur later naar Breda af te reizen. Ook die trein reed niet en dus wilden we, op advies van de stationspeaker, de stoptrein richting Dordrecht nemen. Uit die trein stapte net Piet Hein, die ons juist adviseerde dit niet te doen: hij kwam zojuist vanaf Holland Spoor waar zo’n beetje elke reiziger was gestand. We namen de trein via Utrecht, die ook flink vertraagd was en nog ruim dertig minuten op Den Haag bleef staan.

De snelheid waarmee de trein naar Utrecht reed was minder dan stapvoets en de trein reed ook nog, door een wisselfout, langs Woerden, waardoor deze eerst weer even moest omdraaien. Om 19.34 kwamen wij aan in Utrecht, waar de rest van de reis redelijk voorspoedig verliep. Om 21.16 kwam ik aan in Breda, bijna drie uur later dan de bedoeling was geweest.

Afzien – 29 juni t/m 3 juli 2006

Eerste weekeinde van juli. Dat kan slechts één ding betekenen. Het wordt weer tijd om de hygiënische standaard trapsgewijs te verlagen en vioer dagen af te zien. Oordoppen in en rijden maar.

Te laat voor Matisyahu, te veel muziekliefhebber voor de Deftones, te vergeetachtig voor Kaizers Orchestra, enigszins verbaasd door Death Cab for Cutie, nonchalant kennis genomen van de val van het kabinet tijdens Tool, teleurgesteld door Manu Chau, verveeld door de Red Hot Chili Peppers, frietje gegeten tijdens The Streets en de tas met fotocamera en de hoed van Jaap kwijtgeraakt tijdens de Black Eyed Peas.

Geërgerd aan Skin, aangenaam verpoosd bij A Brand, aangenaam wakker geworden bij The Kooks, aangenaam meegeklapt bij Clap Your Hands Say Yeah, waanzinnig snel naar de festivalmarkt weggevlucht voor Kayne West en aansluitend ver weg gebleven van Sean Paul, Elbow amper meegekregen, intens genoten van Mogwai, kennis genomen van Anouk, toen toch maar gekozen voor Soulwax, gekotst tijdens Muse en weer enigszins bijgekomen tijdens My Generation van The Who.

Bijna omgetoverd in een naïeve hippie door Xavier Rudd, gered door Donavon Frankenteiler, blij geworden van de Arctic Monkeys, maar daardoor amper iets gezien van Absynthe Minded, bewegingsloos uit mijn dak gegaan (te warm) bij de Raconteurs, gesmolten bij Franz Ferdinand, bij een groep zestienjarige homo’s uit België gestaan tijdens Placebo en pas vanaf de tweede helft positief gaan denken over wat alles bij elkaar dan toch best wel weer een aardig concert van dEUS was.

Respect opgebracht voor Danko Jones, gediscussiëerd over de artistieke interpretatie van eels, op afstand genoten van Starsailor (verkeerde weide), enigszins gegrepen door het enthousiasme van Leela James (maar het blijft helaas funk), heel veel herkend bij Robert Plant, weggevlucht voor de reli-shit van Ben Harper maar daardoor dan weer wel terecht gekomen bij Hard-Fi, even mijn oor te luister gelegd bij Hooverphonic, uiteindelijk gekozen voor de Scissor Sisters (geboren homo, niets meer aan doen), en zeer, maar dan ook zeer positief verbaasd over Depeche Mode.

Toen we vervolgens maandag uit onze tent zweetten, en we stonken naar iemand die zich acht dagen niet gewassen had (we waren nog met z’n tweeën over en hadden ons beiden vier dagen niet gewassen) reden we, een beetje iebelig en met de nagalm van de festivalweide, richting Breda. De klapband op de snelweg (vrachtwagen naast en vrachtwagen achter me, thank you) maakte zelfs van de reis terug nog een avontuur. Rock Werchter was weer eens fantastisch

Ontsnapt – wo 28 juni 2006

Terwijl in Den Haag de druk op de ketel kwam te staan, had ik voor deze zomer al een paar vrije dagen genomen. Donderdag en maandag welteverstaan. Dat om ook dit jaar weer getuige te kunnen zijn van Rock Werchter. Kijkend vanaf het balkon van mijn werkplek verheugde ik me op het mooie weer dat het komende weekeinde werd verwacht.

Het debat over Ayaan zou het laatste hoogtepunt voor het reces zijn. Nadat er op donderdag nog enkele stemmingen verricht moeten worden, begint de vakantie van de kamerleden. Die begint bij GroenLinks traditiegetrouw met een stranddag voor de hele fractie. Ik verkoos Rock Werchter, ondanks alle leuke collegae. ’s Avonds heb ik slechts korte flarden van het debat gezien. Ik was in Delft, vanaf waar ik samen met Jaap en de Ford Escort naar het Vlaamse plaatsje Werchter in de gemeente Rotselaar zou vertrekken. Goedemorgen Werchter.

Ayaan – di 27 juni 2006

Er heerste spanning. Ayaan werd geacht haar nationaliteit toch nooit kwijt geweest te zijn. Iets later kwam er een volstrekt onbegrijpelijke verklaring waarin Ayaan verklaarde spijt te hebben van het feit dat ze gelogen heeft over het liegen over haar naam, want achteraf bleek ze toch nooit gelogen heeft. En Rita Verdonk heeft niets verkeerds gedaan.

Voor de duidelijkheid: ik ben geen grote fan van Ayaan en de manier waarop zij polariseert, maar ik kan haar wel waarderen (zie o.a. blogs di 16 mei 2006 en ma 29 nov. 2004). Dat haar nationaliteit zou worden afgenomen vond ik belachelijk. Net zoals ik altijd heb gevonden dat de 26.000 asielzoekers die Verdonk wil uitzetten, ook goeddeels mogen blijven. Overigens, dat gebeurt ook want zo langzamerhand blijken Vedonk’s uitzetcentra totaal leeg te blijven. Grote bek, die heeft ze wel, maar daadkracht?

Ik heb me afgevraagd waarom Ayaan de verklaring getekend heeft. Ze beweert dat ze dat onder druk deed, om snel van het gedoe af te zijn. Ik geloof dat niet. Ayaan zou haar nationaliteit toch wel gehouden hebben, daar was de politieke druk, ook van Verdonks eigen VVD, te groot voor. Ik vermoed dat zij die verklaring onderdrukt heeft, met vooraf al de gedachte om daar een rel mee te creëren. Stel je voor: Rita wil excuses omdat ze anders gaat zitten stangen, jij ondertekent dat en maakt het daarna openbaar. Rita nog erger beschadigd, omdat daarmee eens te meer bewezen is dat Verdonk een uitermate geschikt minister is voor de eerste de beste bananenrepubliek waar je alleen maar iets voor elkaar krijgt als je corrupte leiders jouw loyaliteit aanbiedt.

Het was wellicht de laatste meesterzet van Ayaan in de Nederlandse politiek. Een laatste deukje in het imago van Verdonk. Nog een keer een scherp debat, waarbij Verdonk alleen komt te staan. Femke Halsema vroeg dat debat nog diezelfde middag aan.

Welkom – ma 26 juni 2006

De dag begon in Utrecht met een bijeenkomst met de webmasters van GroenLinks over het oppimpen van de websites van de kamerleden, vervolgde met een aantal afspraken met onze kamerleden over hun persoonlijke websites en eindigde in Breda met een afspraak met de Migrantenraad over een aantal problemen die zij met ons wilden bespreken

Eén van de onderwerpen die aan bod kwam, was de hardnekkige horeca-discriminatie (zie o.a. blogs vr 26 sept 2003, di 7 sept. 2004, di 25 jan. 2005 en di 20 juni 2006). Het is een onderwerp waar ik me al jaren druk om maak en waar ik me komende zomer goed in ga verdiepen.

Ik kan nog altijd ontzettend kwaad en verdrietig worden als ik weer verhalen hoor van mensen die worden gediscrimineerd bij sollicitaties of bij het uitgaan. Hoe vaak ik de verhalen ook hoor,het is één van die dingen waar ik nooit aan kan, nooit aan wil wennen. Ik kan me ook niet voorstellen waarom mensen dat doen: onderscheid maken op basis van kleur of afkomst. Dan moet je toch een ontzettend klein en onwetend mens zijn.

Wat me steeds weer bij blijft is die jongen die op een bijeenkomst vertelde dat hij beschouwd werd een Nederlander te zijn op het moment dat hij op tijd zijn schoolopdrachten moest inleveren, dat hij Nederlander was op het moment dat hij op tijd bij zijn werk moest verschijnen, maar dat hij ineens geen Nederlander meer was als hij op vrijdagmiddag lekker een pilsje met zijn vrienden wilde gaan drinken. Soms leven we in een in en in triest land.

Optredens – zo 25 juni 2006

Het koor Tegen de Wind Mee had een optreden op de jaarlijkse Korenmarkt op het Ginnekenmarktje. Het weer, en ongetwijfeld daarmee verband houdend de opkomst, viel nogal tegen. Gelukkig traden er ook een hoop andere koren op, zodat we toch nog publiek hadden. Eigenlijk zelfbevlekking dus.

Onderweg naar huis fietste ik, min of meer toevallig, langs het plein van muziekschool De Nieuwe Veste. Er waren optredens van workshopbands gaande. Toch maar even gaan kijken. En hoewel de kwaliteit van de verschillende bandjes zoals gebruikelijk zeer wisselend was, werd er met vol enthousiasme gespeeld. Ook toen de regen ineens met bakken uit de hemel viel en in razend tempo alle apparatuur naar binnen verplaatst moest worden om het optreden daar voort te zetten. Geestdrift verregend niet.

Koorkamp – za 24 juni 2006

Het klinkt erger dan het is. Hoop ik. Met het strijdliederenkoor Tegen de Wind Mee gaan we jaarlijks een weekeinde op koorkamp. Nou ja, weekeinde, naarmate de gemiddelde leeftijd van de leden van het 35-jarige koor zich goed en wel rond de midlifecrises aan het bewegen is, is één nachtje kamperen voor de meesten eigenlijk al meer dan genoeg. En dan het liefst in de slaapzaal van de kampeerboerderij en niet, zoals ik met slechts drie medekoorleden, in een tentje op het erf.

Het koorkamp begon op vrijdagavond traditioneel met kampvuur en alcohol. In het verleden begon een deel van de aanwezigen dan zo rond een uur of half drie ’s nachts dan de meest grote onzin uit te brallen. Iets wat volstrekt begrijpelijk is, na voldoende alcohol. Opvallend was dat dat moment dit jaar al zo rond half twaalf was aangebroken. Of ook dat met de vorderende leeftijd van het koor te maken heeft, is onbekend. Wel bekend is dat zo rond het ochtendgloren, een moment waar vroeger massaal naar werd uitgekeken, alleen Inge en ik nog rond het inmiddels bijna gedoofde vuur een serieus gesprek voerden. De rest was naar bed of lag voor pampus.

De volgende middag stond in het teken van een wrokshop expressie die, je zou het niet zeggen, een stuk leuker was dan de naam doet vermoeden. Met oefeningen als ‘schrijf het alfabet in schoonschrift met je heupen’, ‘doe het theater van het intense verdiet na’ en ‘ga met de hele groep in de knoop staan en probeer dan, zonder elkaar los te laten, de boel te ontwarren’.

Aan het einde van de dag keerde iedereen huiswaarts. Het voordeel van het korte weekeinde: ik kon die avond spontaan aansluiten bij de intieme mini-barbecue met vrienden Liesbeth, Joris, Peter, Gert en Bart. Het lijkt wel alsof de zomer is begonnen.

Arrogant – vr 23 juni 2006

Arrogant en neerbuigend. Zo werd ik omschreven in de krant. Het was even slikken. In de politiek moet je op momenten zelfverzekerd zijn, kortaf zijn in de richting van ideeën die je niet bevallen. Maar arrogant? Die kwalificatie ging me niet in de koude kleren zitten.

“Selçuk Akinci gedroeg zich buitengewoon arrogant tegenover Boy Boer, zonder zich van de inhoud van diens betoog te vergewissen, net zoals hij neerbuigend reageerde op Saskia Boelema. Voor GroenLinks is het blijkbaar nog wennen dat noblesse oblige, nu de partij mede aan de macht is.”, dat was de exacte formulering van BN/DeStem. Bij de eerste lezing wekte het woede op, bij een tweede lezing haalde ik laconiek mijn schouders op en bij derde lezing ben ik eens gaan nadenken over de herkomst van deze kwalificatie.

Arrogant tegen Boy Boer, zo zou ik het niet willen noemen. Maar zijn voorstel, om reserves niet aan te vullen om dat geld weer in te zetten voor onderhoud van de stad (ik formuleer het wat bondig), vind ik financiëel buitengewoon onverstandig. Ik wees het in de raadsvergadering resoluut van de hand, maar ik kan me wèl herinneren dat ik met Boer nog gedebatteerd heb over, zoals dat zo mooi heet, verschil van inzicht. Arrogant zou ik dat zelf niet noemen, al bleef ik, ook na uitleg van Boer, zijn voorstel financiëel onbehouwen vinden.

Neerbuigend dan naar Saskia Boelema van D’66? Nee, sterker nog, ik denk dat het kersverse raadslid en tevens meteen fractievoorzitter, een veelbelovende aanwinst is in de raad. Maar, net zoals anderen, vaak ook erg overtuigd van haar eigen gelijk. En dat laat ze merken. Maar een idee van haar om met een groep raadsleden te gaan kijken naar nieuwe vormen van communicatie, werd in essentie wel degelijk positief ontvangen, ook door GroenLinks. We zouden dat ook gesteund hebben, ware het niet dat Boelema zelf besloot haar voorstel weer in te trekken.

De krant heeft gelijk dat het voor ons af en toe nog wat wennen is aan onze nieuwe positie. Van arrogantie wil ik me echter verre houden. Ik heb dus maar besloten de opmerking van de desbetreffende journalist serieus op me te laten inwerken. Schouderophalend negeren zou immers pas echt arrogant en neerbuigend zijn.

Kadernota (slot) – do 22 juni 2006

De behandeling van de kadernota verdiende dit jaar geen schoonheidsprijs. De nieuwe samenstelling van raad en college zal daar voor een deel debet aan geweest zijn, maar uiteindelijk was het vooral de tijdsdruk die de meeste fracties parten heeft gespeeld.

De behandeling van de Kadernota (zie ook blog di 20 juni 2006 is een jaarlijks terugkerend fenomeen in de Bredase politiek. In de nota wordt in hoofdlijnen inzicht gegeven in de keuzes die later dat jaar in de begroting voor 2007 gemaakt gaan worden en dus ook hoe het beleid er in 2007 uit gaat zien. Door de verkiezingen van maart en de installatie van een nieuwe coalitie eind april is de Kadernota dit jaar onder grote tijdsdruk tot stand gekomen. De Kadernota 2007 behelst dan ook niet veel meer dan een herhaling van de afspraken uit het eerder verschenen coalitie-accoord ‘Kiezen voor Elkaar.

Niet alleen de totstandkoming, ook de behandeling van de Kadernota kenmerkte zich dit jaar door een bijna moordend tijdschema. Daags na de verschijning was de hoorzitting met de vertegenwoordigers van de wijk- en dorpsraden al, gevolgd door een week met maar liefst drie commissievergaderingen. Voor het uitvoerig bespreken van de reactie op de Kadernota had geen enkele fractie voldoende tijd. Hetzelfde gold voor de behandeling in twee afzonderlijke vergaderingen, met daartussen slechts één dag voor overleg met de eigen fractieleden en de andere fracties. Het lukte in dat korte tijdsbestek niet om fracties die over eenzelfde onderwerp moties hadden ingediend op één lijn te krijgen. Iets wat op de laatste vergadering tot onnodig chaotische discussies leidde.

Opvallend was een motie van de kant van het CDA over de Ginnekenweg Noord. Een jaar geleden zette GroenLinks dit onderwerp op de agenda met een unaniem aangenomen motie om te komen tot een plan van aanpak. De motie vroeg ook om inzicht te geven in het moment waarop met de broodnodige onderhoudswerkzaamheden begonnen zou worden. Er gebeurde echter bar weinig. Het CDA kwam met een motie waarin zij vroegen om aanpak van de Ginnekenweg, te betalen uit het geld van Verkeer en Vervoer (Wethouder Willems, GroenLinks). Geld dat eigenlijk voornamelijk bedoeld is voor investeringen voor langzaam verkeer. Doorgaans worden herinrichtingsoperaties ook deels uit de budgetten stadsbeheer (Wethouder Oomen, CDA) betaald, maar daar werd in de motie met geen woord over gerept. Voor PvdA en GroenLinks was de financiering van die motie ten koste van het langzaam verkeer dan ook onbespreekbaar. Ik moet erbij zeggen dat ik me niet helemaal aan de indruk kon onttrekken dat het CDA via deze motie wat extra geld voor de eigen wethouder stadsbeheer probeerde binnen te halen.

De VVD kwam met een soortgelijke motie, waarbij de kosten wèl netjes verdeeld werden over de verschillende beleidsterreinen. Het lukte echter niet om deze moties in elkaar te schuiven en een raadsbreed initiatief voor de Ginnekenweg-Noord te nemen. De te korte tijd was daar ten dele debet aan.

Het was echter niet al kommer en kwel. Een motie van GroenLinks om bij de provincie aan te dringen tussen Oosterhout en Breda een pilot voor Gratis OV in te voeren werd breed gesteund en is inmiddels in de Provinciale Staten ook positief ontvangen. Een gezamenlijke, vrijwel raadsbrede motie ten behoeve van het fietsverkeer werd ook aangenomen. Een motie van D’66 over een plan over betere communicatie met de burgers zou aangenomen worden, ware het niet dat D’66, dat zich ten onrechte onvoldoende gesteund voelde, deze motie op het laatste moment terugtrok.

Al met al verdiende de behandeling van de Kadernota geen schoonheidsprijs. Daar waren de partijen het de volgende dag, tijdens een heisessie met de fractievoorzitters van alle partijen, met elkaar over eens. Voor het volgende jaar is afgesproken meer tijd te reserveren voor standpuntbepaling en overleg tussen fracties van coalitie en oppositie. Iets dat ook bij de begrotingsbehandeling gewenst is. Zoals het nu ging, komt het de communicatie tussen de fracties onderling, laat staan tussen de politiek en de inwoners van de stad, niet te goede. Terwijl een betere communicatie zo ongeveer het leitmotiv van de nieuwe coalitie is. Nog drie en een half jaar om het beter te doen.