Het was een weerzien van oude bekenden. De reünie van oud PARA-medewerkers in Poppodium MeZZ. Het is al vier jaar geleden dat dit illustere donkerzwarte punkhol zijn deuren sloot. En de laatste jaren was het ooit zo bruisende centrum van alternatieve jeugdcultuur een beetje verworden tot een sleets en richtingloos podium waar op sommige avonden zelfs de zelfkant van de samenleving de neus voor ophaalden. Opkomst en ondergang van een jeugdhonk.
Van de twintig jaar dat PARA open was, heb ik er zelf ongeveer vijf jaar als vrijwilliger gewerkt. Eerst als verkoper van muntjes en ophanger van jassen, later ook als webmaster, barman en eindverantwoordelijke. En hoewel PARA tot in de zomer van 2002 open bleef, was er al sinds de vroege jaren ’90 sprake van een ‘nieuwe PARA’, die meer ruimte moest bieden aan de pop- en rockcultuur.
Toen zo rond de millenniumwisseling steeds duidelijker werd dat dit nieuwe podium er dan eindelijk ook echt zou komen, was PARA al over zijn hoogtepunt heen. Nieuwe formules voor de zaterdagavond mislukten stuk voor stuk en het vaste publiek, een mengelmoes van punkers, langharigen en een enkele verdwaalde hippie, liet, als reactie op de steeds minder alternatieve formules, de PARA links liggen.
Toen PARA ergens diep in de nacht van vrijdag 25 op zaterdag 26 mei 2002 definitief de deuren sloot, was het al lang voorbij de officiële sluitingstijd van twee uur ‘s nachts. Het zal zo tegen vieren geweest zijn toen voor de laatste maal de traditionele afsluiter ‘Sealed with a Kiss’ in een punkuitvoering van Betty Ford Clinic door de ruimte galmde. Helaas bleven de reünisten verstoken van deze vaste seizoensafsluiter uitd e PARA-tijd. Er is in MeZZ vrijwel niemand meer die het nummer nog kent.
