Ik heb mijn blog maar weer eens bijgewerkt. Een hele klus, nu web-log.nl de interface heeft gewijzigd en ik ongewild tot één van de eersten behoorde die daarvan mocht profiteren. Aangezien er tegenwoordig nog maar tien nieuwe berichten op de voorpagina staan, en ik er deze nacht zo’n twintig heb gesplaatst, kunnen de mensen met een dwangneurose alles lezen via deze link. Maar dat geldt natuurlijk ook voor de mensen die oprecht geïnteresseerd zijn.
Verjaardag – za 29 apr. 2006
De koningin vierde de verjaardag van haar inmiddels overleden moeder. Een dag te vroeg, maar dat schijnt te maken te hebben met de zondagsrust. En laten we eerlijk zijn, aangezien ik Juliana’s verjaardag altijd vier in combinatie met grote hoeveelheden bier, kan ook ik die zondagsrust prima gebruiken.
Het feest eindigde in de Boulevard, waar dj Zaxxon samen met enkele collega-plaatjesdraaiers een vette avond heeft neergezet. Inclusief VJ-battle. Waarbij mijn beamer dan weer prima van pas kwam. En terwijl de koningin in Flevoland werd geteisterd door hagel en virtuele koekhappers (nu vraag ik je…), hadden wij in Breda wèl een leuke dag. Op Juul, moge ze rusten in vrede.
Feestje – vr 28 apr. 2006
De Rotterdamse afdeling van GroenLinks had een klein feestje voor alle campagnevrijwilligers. Ik ben even langs geweest om te kijken hoe ze dat aanpakten. Ze hadden lekkere hapjes. Daarna teruggereisd naar Breda om afscheid te kunnen nemen van Liesbeth en Joris. Zij gaan voor een maand naar Singapore, Thailand en Maleisië. Bon voyage!
Lente-schoonmaak – do 27 apr. 2006
Met de onderhandelingen achter de rug werd het tijd om grote schoonmaak op de fractie te houden. En dat heb ik rigoureus aangepakt. Niet alleen heb ik fysiek het één en ander aan troep weggegooid, ook digitaal ben ik aan een schoonmaak begonnen.
De fractie is ontdaan van alle oude computers die er stonden. Ze werden toch niet meer gebruikt en, laten we nu eens eerlijk zijn, wie wil er nog op een oude 486 werken. De enige nog enigszins actuele pc is ook ontdaan van alle rotzooi: Windows is verwijderd. Vanaf nu werkt onze fractie geheel en volledig ‘open source’, dankzij een wonderbaarlijk stabiele Linux-installatie van Fedora Red Hat.
Daarnaast heb ik het papieren archief maar eens onder handen genomen. En dat was ook wel nodig, aangezien er de afgelopen tijd eigenlijk niet meer fatsoenlijk werd gearchiveerd. Voordeel van zo’n archiefrevisie is dat er ook weer een hoop kastruimte ontstaan. Ik heb uiteindelijk meer dan een halve kliko oud-papier afgevoerd. Yep, spring is in the air.
In de zon – wo 26 apr. 2006
In het kader van de foto’s ‘uit den ouden doosch’ was ik jullie nog een plaatje van mijn zonnebrandwonden verschuldigd. Het was het resultaat van een raft-trip in Uganda in combinatie met mijn uitgesproken hekel aan zonnebrandcrème.
Ik moet zeggen dat het niet het meest spectaculaire foto denkbaar is. Hij is dan ook genomen vijf dagen na dat ik de volgens sommige mensen tweedegraads brandwonden had opgelopen, toen de wonden op beide benen al weer aardig aan het genezen waren. Eerlijk is eerlijk, als je deze foto ziet, zou je denken dat mijn verhalen schromelijk overdreven zijn. Waarom ook niet eigenlijk. Zo’n reis naar oost-Afrika is al duur genoeg. En dan moet je toch ook met een paar sterke verhalen terugkomen.
In het diepe – di 25 apr. 2006
Eén van die dingen waarover ik eerder op mijn weblog al over heb lopen opscheppen, maar waar ik tot nu toe nooit het fotografische bewijsmateriaal bij heb kunnen leveren, was mijn bungee-sprong in de witte Nijl in Uganda. Bij deze wil ik dat rechtzetten.
In mijn Kenya-verslag omschreef ik dat als volgt:
De Bungee-toren stond aan een vrij hoog en stijl stuk oever van de Nijl. Op zich al hoog genoeg om flink bang van te worden. Met de toren erbij was het een sprong van 44 meter. Voor Bungee-begrippen misschien vrij bescheiden, maar hoog genoeg om me werkelijk de stuipen op het lijf te jaren. Drie springers gingen mij voor en al die tijd voelde ik de spanning in mijn lijf toenemen en toenemen. Eindelijk was ik aan de beurt: de handdoeken gingen om de enkels (wow, those are some wicked second degree sunburns, man), het touw werd daar zorgvuldig omheen gebonden en zo schuifelde ik langzaam naar de rand van de springtoren.
De uitleg was simpel. Tenen net over de rand, terwijl je je nog even vasthoudt aan een balk boven je hoofd. Daarna de balk loslaten, je armen spreiden als een adelaar, en als ik roep “één, twee, drie, Bungee”, dan spring je. Niet twijfelen, gewoon springen. Oja, en niet naar beneden kijken. Te laat, dat had ik dus al gedaan. Mijn verstand wist dat er allemaal niet zoveel kon gebeuren. Desondanks verzette werkelijk elke vezel in mijn lijf zich tegen deze sprong. Mijn hele lichaam, mijn instinct, mijn overlevingsdrang en mijn gevoel zei “Selçuk, doe dit niet”. Maar bij het woord ‘bungee’ sprong ik toch. Zonder schreeuw of gil, maar, zo zeiden de collega-springers later, wel een enigszins reddeloos klinkende uitroep van de woorden ‘Ooh, fuck’. Letterlijk springen trouwens, want ik ben niet zo goed in duiken. Ik ging dus ‘feet first’ naar beneden, om daarna, bij het straktrekken van het koord, om te klappen.
Het was een overwinning: niet het vallen is eng, maar het springen des te meer. Het willens en wetens loslaten van de vaste bodem onder je voeten: dat zouden politici vaker moeten doen. Na nog enkele malen op en neer gebungeld te hebben, lieten ze me zakken op een bootje. De losse sigaret met aansteker in mijn broekzak (ik was goed voorbereid) kwam te voorschijn. Waarschijnlijk één van de lekkerste peuken ooit.
Lente – ma 24 apr. 2006
Goed, het was misschien nog net niet warm genoeg om de ramen open te zetten, maar langzaam begint het er op te lijken dat de lente ons land binnentreedt. Dat vult mijn hart met blijdschap, en daar wil ik verder dan ook geen woorden aan vuil maken. Mijn dag was verder toch niet interessant genoeg om over uit te wijden.
Platen Posse – zo 23 apr. 2006
Ondr het mom van een feestje gaf vriend en kunstenaar Peter Bouwmans een expositie. Of was het nu andersom? Peter heeft een rijke collectie lp’s met al dan niet foute jaren ’70-dames op de hoes. Hij had er de muren van zijn tot expositieruimte omgebouwde woonkamer mee volgehangen.
Peter’s Platen Posse was een viering van het vrouwelijk schoon, maar meer nog een eerbetoon aan het wanstaltige modebeeld van de jaren ’70. Camp met een grote c, alhoewel het hele idee van camp al weer net zo retro is als de lp-hoezen die Poeter op zijn muren had vastgespeld.
De middag eindigde met een huiskameroptreden van de Bredase band Fairplay Committee en vijftig euro friet voor de mede-organisatoren. Een typisch voorbeeld van niet zomaar een zondag.
Feestmaal – za 22 apr. 2006
De verrassing was er eigenlijk al een beetje vanaf. Dat kwam omdat niet al mijn vrienden even goed zijn in het bewaren van geheimen. Maar vandaag kreeg ik, een kleine twee maanden na dato, mijn laatste verjaardagscadeau overhandigd. Een barbeque. Met bijbehorend geestmaal.
Ondanks mijn onlangs helemaal eigenhandig opnieuw betegelde dakterras, hebben we de grote backpack vol vlees en aanverwanten toch maar binnen genuttigd. Het weer en het late tijdstip waren gezamenlijk verantwoordelijk voor een temperatuur die iets te laag was voor een uitgebreid buiten zijn. Jaap en Gie namen de verantwoordelijkheid voor het gaar worden van het vlees op zich. De overige acht gasten zorgden, samen met mij, voor het oppeuzelen van al deze spijzen. Het barbeque-seizoen is geopend. Nu de zomerse temperaturen nog.
Buiten de boot – vr 21 apr. 2006
Hein en Linda zijn vandaag getrouwd. Het was een bruiloft volgens het boekje: met een stralende bruid en een openingsdans, waarna de gasten één voor één de dansvloer op werden getrokken. Ik heb me afzijdig gehouden. Ik houd niet van dansen op bruiloften. Ik ben namelijk homo.
Ik heb nooit helemaal begrepen waarom mensen vandaag de dag nog willen trouwen. Het huwelijk is eigenlijk niets meer dan een conservatief kleinburgerlijk instituut dat voornamelijk door de kerk in stand is gehouden. Daarnaast is de beloofde eeuwige trouw al lang niet meer zo eeuwig als dat deze ooit, toen het huwelijk werd uitgevonden, is bedoeld. Maar ja, we zijn er inmiddels ook achter dat de mens veel minder monogaam is als dat de paus ons wil doen geloven. Dat ligt er op zijn beurt natuurlijk weer aan dat de paus nu eenmaal niet zo veel ervaring heeft op sexueel gebied, maar da’s weer een heel ander verhaal.
Ik snap ook niet helemaal waarom sommige homo’s zo nodig willen trouwen. Waarom meedoen aan een conservatief christelijk instituut, het bolwerk van de normatieve hetero-cultuur? En ik dacht altijd dat homo’s zich van nature juist verzetten tegen dergelijk truttig huisje-boompje-beestje-gedrag. Net als met kinderen: het grote voorrecht van homo-zijn is juist de afwezigheid van voortplantingsdrang. Maar hele volksstammen staan klaar om kinderen te adopteren. let’s face it: de hollandse homo begint zo langzamerhand al aardig op een hetero te lijken.
Maar, geloof het of niet, ik gun iedereen zijn of haar schijnzekerheid. Dat meen ik echt. Dus trouw maar en adopteer maar. Mijn zegen heb je. En mocht er ooit één of andere intolerante conservatief op het idee komen om het homo-huwelijk af te schaffen, zal ik vooraan staan bij de barricaden. Om het recht van homo’s te verdedigen hun leven net zo truttig in te richten als de rest. Dat is dan misschien een beetje tegen mijn natuur in. Maar ja, dat is mijn hele seksleven eigenlijk ook al.