selcuk.nl

Schwarzkopf verdient goed aan mij. Zaterdag was ik nog even naar de kapper gegaan, maar die ging al om vier uur dicht en had dus geen tijd meer om mijn haar te blonderen. Dus dacht ik (over hoogmoed gesproken): “dat doe ik zelf wel even”. Bij de drogist kocht ik een pak ontkleurder.

Ik was blij dat ik voor die avond niets had afgesproken: de gevolgen waren desastreus. Nou, laat ik niet overdrijven, maar ik ben erachter dat blond niet echt mijn kleur is. Althans, niet als alle haren op mijn hoofd zo licht zijn. Daarnaast, zelfs na drie behandelingen, was het eigenlijk niet eens blond, maar een vaal soort Oranje, een kleur die ik vanwege de heersende oranjegekte liever niet op mijn hoofd heb.

Dus vandaag opnieuw naar de drogist gegaan, dit keer voor een pak ‘Purple Whisper’. Het zit op dit moment in te trekken. Vanwege mijn inmiddels zeer lichte haar zal het wel een knallend kleurtje worden. Niet gek, zo net voor de zomer. Ondertussen heeft de firma Schwarzkopf, los van mijn maandelijkse vaste lasten aan gel, nu ook 22 euro aan kleurtjes aan mij verdient. Ik hoop dat het daar voorlopig even bij blijft. Naast mijn portemonnee is het vooral mijn hoofdhuid die verdere aantasting niet meer aankan.

foto’s volgen

Ik ga me niet wagen aan analyses, heb ik besloten. En ik ga ook niemand de schuld geven. Ik weet alleen dat Praag een mooiere hoofdstad is dan Amsterdam.

Waar ik wel vreselijk om kon lachen is dat Portugal heeft gewonnen van Spanje. Ik gunde het de dappere Portugezen meer dan de arrogante Spanjaarden, die dachten dat ze vanwege hun grotere oppervlakte en hun grotere bewonersaantal Portugal wel even konden verslaan. Mooi niet dus! Wellicht is dat ook wel een verklaring voor het verlies van Oranje: de hoogmoed. Die komt immers meestal voor de val.

Het nadeel van je te laat aanmelden voor workshops, is dat je berichten van verplaatsing niet krijgt toegezonden. Zo stond ik vanochtend, samen met fractievoorzitter Piet Hein, voor de gesloten deur van de bibliotheek van de letterenfaculteit van de Rijksuniversiteit Utrecht aan de Drift 21. Gelukkig hadden we de tegenwoordigheid van geest om voor de zekerheid ook maar even langs het partijbureau van GroenLinks te gaan. Daar waren inderdaad twee workshops al zo’n half uur eerder begonnen. Gelukkig maar, anders was ik voor niets om acht uur uit mijn nest gekropen na een veel te korte nachtrust.

Na eerst ook nog bij de verkeerde workshop binnen te zijn gelopen en daar bijna een stapel koffiekopjes omver te hebben gegooid, ruilden Piet Hein en ik van vergaderruimte en kon gesteld worden dat de afwezigheid van Breda ruimschoots, zij het enigszins storend, was goedgemaakt.

‘Mijn’ workshop ging over transparante lokale financiën. Ik zal jullie niet lastig vallen met de saaie details daarvan, het was allemaal nogal technisch. Wel aardig is dat Kees Vendrik, Tweede Kamerlid van GroenLinks en een uitstekend financiëel deskundige, bereid is lokale fracties van GroenLinks te ondersteunen in de taaie wereld van begrotingen, jaarrekeningen en wat dies meer zij.

Los van de leerzame inhoud en de afspraken om elkaar te helpen hebben dergelijke workshops nog een derde voordeel: het is heel fijn om af en toe ervaringen uit te wisselen met raadsleden uit andere steden. En dat gebeurde, inderdaad, voornamelijk tijdens de rookpauze.

Na overdag vooral bezig geweest te zijn met decor voor Breda Barst (ja, ik weet het, het begint saai te worden om dat steeds maar weer te noemen op mijn weblog), ging ik ’s avonds naar Sofie. Sofie is namelijk geslaagd (cum laude nog wel) voor haar VWO-examen.

De laatste keer dat ik op een eindexamenfeest geweest ben, was twee jaar geleden. Ik werkte toen nog bij Omroep Brabant en de uitnodiging voor het feest in een boerenschuur in Effen heeft toen in ieder geval geleid tot een onortodoxe radio-reportage van een tweener-bachanaal. Nog een jaar eerder, ik werkte toen nog bij BN/DeStem, heeft een ander eindexamenfeest geresulteerd in een column voor die krant. Het eindexamenfeest waar ik vrijdag was, was wat ingetogener en heeft ook niet geleid tot een journalistieke productie. En aangezien je radio niet kunt laten horen op een beeldscherm, is hier onder de column van het eindexamenfeest van Thomas maar te lezen, gepubliceerd op donderdag 21 juni 2001.

Het is een drukke tijd voor de scholieren die net de resultaten van het eindexamen hebben gekregen. De sociale agenda staat vol eindexamenfeestjes. Voor het eerst sinds jaren ben ik weer bij een dergelijke gelegenheid aanwezig. Bij de voordeur hing een plakkaat met daarop de mededeling dat de buren lief zijn en er dus niet in hun tuin gekotst diende te worden. Binnen stond de muziek, of wat daarvoor door moest gaan, hard genoeg om de buren aan beide zijden ongewild mee te doen laten deinen. Er werden geen concessies gedaan: om twee uur ging de stereo geen streep zachter.In de achtertuin zaten de blowers en op het trapveldje twee straten verderop lag een door vermoeidheid overmande knaap ongegeneerd te pitten. Toen het buiten weer licht begon te worden, was het slagveld pas goed te overzien. Lege en halflege pijpjes pils ontsierden tuin en woonkamer. Het was onvoorstelbaar hoe snel en veel die kids van zeventien konden drinken. Vijftien kratten hadden de jongeren soldaat gemaakt. Tussen de ravage zat ik stomdronken te mijmeren over mijn eigen eindexamentijd. Ik vrees zelfs dat ik een jongen op het hart heb gedrukt toch vooral te genieten. Het is immers de mooiste tijd van je leven.

“Beste geinig hoor, burgemeesterskandidaat zijn ;)”, schreef David Rietveld mij vandaag per e-mail. Hij voegde er de hiernaast afgebeelde sticker bij als attachment.

Vanaf 2006 wordt het – waarschijnlijk – mogelijk om onze Burgemeester zelf te kiezen. En regelmatig stellen mensen mij de vraag of ik me daar kandidaat voor ga stellen. Heel serieus neem ik die vraag nooit (hij wordt me dan ook altijd in de kroeg gesteld) en mijn antwoord is telkens dat ik dat niet van plan ben. David denkt daar heel anders over. Hij is nu al ‘in the running’ voor het burgemeesterschap van Den Haag. Meer daarover op zijn websites http://www.rietveld2006.nl en, meer persoonlijk, http://www.davidrietveld.nl.

Ik ben het mobiele telefoonnummer van de Gemeente. Althans, als ik de telefoongids op Internet mag geloven. Afgelopen zaterdag stond onderstaand bericht in de Bredase editie van BN/DeStem.

Zaterdag 12 juni 2004 – Je moet wel eens op je beurt wachten, maar in het algemeen hebben we in Breda weinig te klagen over de telefonische bereikbaarheid van ons stadskantoor. Tijdens kantooruren, welteverstaan.
Maar dat de gemeente Breda tegenwoordig ook mobiel te bereiken is, dat was ons tot voor kort onbekend. We stuitten op het mobiele nummer op de KPN-telefoongids op internet (www.detelefoongids.nl) en konden de verleiding uiteraard niet weerstaan. Want wie van de dik tweeduizend gemeente-ambtenaren zou je aan de lijn krijgen? De portier? De secretaris? Of misschien wel de burgemeester in hoogst eigen persoon?

Storm loopt het overigens niet op de mobiele van de lachende Akinci: “Ik wist zelf niet eens dat mijn nummer op internet stond.”

Soms blijk je vrienden te hebben, waarvan je je het eigenlijk nooit goed gerealiseerd hebt. Naud en Elsbeth zijn daar een goed voorbeeld van. Ik heb slechts een enkele keer met ze afgesproken en kwam ze regelmatig, doch niet heel vaak, tegen in één van de Bredase kroegen. Afgelopen zaterdag voor het laatst: ze gaan emigreren.

Naud kwam ik voor het eerst tegen ergens in de zomer van – volgens mij – 1995 tijdens een eindexamenfeest in een obscuur scoutinggebouw aan de Tilburgseweg. Hij werkte als vrijwilliger in poppodium PARA en vertelde daarover. Het heeft nog twee jaar geduurd voordat ik er ook ging werken. Ik was in 1995 immers nog geen 18.

We zijn elkaar sinds die tijd regelmatig tegengekomen. Ik werkte bij PARA, hij was inmiddels bedrijfsleider van de Boulevard. Hij ging daar na enkele jaren weg, PARA sloot haar deuren en sinds die tijd kwamen we elkaar tegen in het nieuwe poppodium MeZZ. Naud vrijwel altijd vergezeld door zijn vriendin Elsbeth (die trouwens een gemeen potje Backgammon kan spelen).

Zaterdag was hun afscheidsfeestje in de MeZZ. Hun lang gekoesterde en vaak uitgestelde droom om naar Belize in midden-Amerika te emigreren gaat nu eindelijk in vervulling. En tijdens dat feest, waar we eigenlijk maar heel weinig met elkaar gepraat hebben (alles wat je nog niet tegen elkaar gezegd hebt, kun je in een laatste avond toch niet inhalen), realiseerde ik me dat er twee hele fijne mensen waarschijnlijk voorgoed uit mijn leven verdwijnen. Ik ga ze niet missen, daar waren onze ontmoetingen vrijwel altijd te toevallig voor. Maar ik zal ook nooit meer de niet geplande vrolijkheid meemaken die onze toevallige ontmoetingen altijd tot gevolg had. Tenzij ik ooit dat populaire horeca-zaakje in Belize binnenstap, dat zij van plan zijn daar op te zetten.

De trouwdatum van mijn broer. Ikzelf had een bijrol als getuige. Nog een beetje moe van de vorige dag, dus eerst lekker uitgeslapen. Daarna naar het gemeentehuis. Later receptie, heerlijk drie-gangendiner met als toetje een bruidstaart van ijs om van te smullen. Afsluitend een feest met zo’n beetje de hele familie. Heerlijke dag. Dus niets aan politiek gedaan? Bijna niet. Alhoewel er altijd mensen zijn die er zelf nog over beginnen (zie je wel, politiek is heus niet saai), of nog even willen horen hoe het nu zat met die vergelijking met Margereth Thatcher.