wherever, whatever, have a nice day
Voor mij geen koninginnedag vandaag. Ik had er niet zo’n zin in. Ik heb wel alle veertien afleveringen van de derde serie van Doctor Who gekeken. Kennelijk vond ik het weer eens tijd voor een televisiemarathon. Waarin, ik meld het maar even, David Tennant als Doctor Who een paar kekke rode All Stars onder zijn pak draagt.
Die Heimat, alle elf delen, in één keer. Dat was de manier waarop Marlies haar verjaardag wilde vieren. Of ik daarbij wilde zijn. En dan ook meteen mijn beamer wilde meenemen.
En dus werd iedereen ook vriendelijk verzocht om dan wel mee te kijken, dan wel weg te blijven. Geen gezellig gekeuvel aan de keukentafel dit maal. Het was hardcore cinema. Kinderen thuislaten dus.
Uiteraard waren er toch nog twee zussen die het nodig vonden om, met kroost, toch even gezellig langs te komen. Overigens gelukkig wel net in de pauze, tussen twee delen in. Drank konden ze krijgen en zelfs een stuk taart. Maar daarna werden ze door Marlies gedecideerd de huiskamer in gedirigeerd voor het volgende deel.
We hebben de volle vijftien uur niet afgekregen. De pauzes waren daar net iets le lang voor. Er staan nog twee delen en nog vijf en een half uur televisie op ons te wachten.
Zes seizoenen Smallville had ik achter de rug, een niet zeer noemenswaardige serie met Tom Welling als jonge Clark Kent. Eindelijk was ik verlost van mijn afwijking hele tv-series in enkele weken af te kijken. Het kon niet lang uitblijven voordat een nieuw mega-project zich aan zou dienen.
Het nieuwe lijdend voorwerp van mijn Dwangneurose heet Dr. Who. Daarmee heb ik mezelf naar de kroon gestoken door de langstlopende sci-fi serie uit te kiezen die er bestaat. Dr. Who begon namelijk in 1963 en loopt, weliswaar met tussenpozen, tot aan de dag van vandaag. Daarmee heb ik de komende tijd een lijst van 732 (1) afleveringen door te werken, samen goed voor zo’n groffe 450 uur televisie.
Ik heb één geluk. Doordat in de jaren ’60 en ’70 zo enthousiast banden gewist werden bij de archieven van de BBC zijn een hoop afleveringen kwijt. En hoewel de zoektocht naar verloren afleveringen tot op de dag van vandaag doorgaat, hoef ik me voorlopig om 108 verloren afleveringen niet druk te maken. Dat bespaart me in dit megaproject al weer zo’n 50 uur.
De telefoon rinkelde de volgende morgen constant. Het was een gekkenhuis. Het opinie-artikel in NRC-Handelsblad had mijn status binnen het Nederlandse medialandschap tijdelijk flink verhoogd.
Allereerst belde de GPD. Na aanleiding van de gedeeltelijke publicatie in NRC had de opinieredactie mij gegoogled, en zodoende kwamen ze de volledige versie van het artikel tegen op mijn weblog. Of ze dat zaterdag in de GPD-bladen mochten publiceren. Ja, tuurlijk. Zolang NRC daar geen problemen mee heeft natuurlijk.
Vervolgens: „Hallo met NOVA. Is het goed als we U vanmiddag een paar vragen komen stellen”. „Wacht even”, riep een stem op de achtergrond. „We weten nog niet zeker of we hem wel willen”. Maar NOVA kwam toch en toen collegae Rogier en Jesse dat hoorden, sleepten ze me acuut mee naar de Zara om daar in de drie kwartier die er nog was me even snel een nieuwe outfit aan te meten. Die ik voor de goede orde wel zelf moest betalen natuurlijk.
Tijdens het zoeken naar een geschikt jasje (‘best wel duur, kunnen we ook even naar de H&M?’) belde ook Trouw nog op voor een aantal aanvullende vragen over de Armeense Genocide. En tijdens het zoeken van een aanvaardbare kleurcombinatie (‘jongens, dat overhemd met die jas kan echt niet, ik wil toch dat jasje van Zara’) wilde TV-West nog even weten of ik misschien toevallig Armeniërs kende die met hun kop op de regionale tv wilden.
Enigszins verbaasd vroeg Rogier af wat er nu zo bijzonder was aan het artikel. Hij gaf zelf het antwoord: de media hebben eindelijk een Turk gevonden die de genocide wil erkennen. En iedereen wil er een stukje van.
Ik kon gisteren weer eens niet slapen. Dus keek ik allemaal Star Trek afleveringen die ik al gezien had. Waardoor ik veel te laat naar bed ging. En de wekker een paar uur later veel te vroeg afging. Dus draaide ik me nog maar een half uurtje om. Om daarna toch maar aan het werk te gaan.
Behalve de dagelijkse kwelling van het opstaan, was het voor de rest eigenlijk een heel aangename dag. Zowel de raadsfractie in Breda als de kamerfractie in Den Haag zijn weer ontwaakt van het zomerreces dus het werk begint zich langzaam op te stapelen. Marjan, de secretaresse van ‘mijn’ wethouder Wilbert Willems belde tussen de bedrijven door op om mijn vrijdagen tot het eind van het jaar vol te plannen met afspraklen met Wilbert. En ook het landelijk partijbestuur is terug van reces. Zo kon ik aan het eind van de werkdag per trein door naar het partijbureau in Utrecht om daar bij de vergadering aan te schuiven.
De agenda van de eerste vergadering na de zomer stond meteen vol gewichtige punten. De laatste bespreking van het verkiezingsprogramma bijvoorbeeld, of de plannen voor de komende verkiezingscampagne. Ik had alle documenten al eerder voorbij zien komen en ze kregen opnieuw mijn instemming en mijn zegen.
Rond half twaalf kwam ik thuis aan. De tas plofte op de grond. Biertje uit de koelkast, peuk in mijn bek. Heerlijk, van die overvolle dagen. Dan merk je ten minste niet dat je iets mist.
Nog vijf dagen voordat het volgende hoofdstuk in de bloederige Hilversumse omroepoorlog begint. Maar de stellingen zijn al betrokken, de voetsoldaten hebben zich ingegraven in hun loopgraven. Ondertussen schiet op het Mediapark het nieuwe pand van Talpa als een paddestoel uit de grond.
SBS en Net5 hebben hun mooie logo van blauw-rode linten vervangen door een platte paarse 5 en een wat vreemde, rondbuikige 6 in typisch jaren 80-ontwerp. Yorin heet over een paar dagen ineens RTL 7, waarmee ook de veldslag om de hoogste plaats op de afstandsbediening weer nieuw leven wordt ingeblazen. En tal van gezinnen, die straks voor de zoveelste keer de zenders op hun televisietoestel opnieuw moeten instellen, vragen zich nu al af wie er dit seizoen op ‘5’ mag: RTL5 of NET5.
Ik heb zelf geen televisie, maar kan, als er plotseling ineens echt iets interessants uitgezonden wordt, wel tv kijken op mijn pc. Bij het instellen van de zenders had ik kennelijk een wat recalcitrante bui, want de commerciëlen kregen van mij geen van allen het voorkeuzenummer dat ze zelf graag zouden hebben. Voor de mensen die er niet uitkomen, hierbij dus een non-conformistische suggestie:
1. Nederland 1
2. Nederland 2
3. Nederland 3
4. BBC 1
5. BBC 2
6. BBC World
7. BRT 1
8. BRT 2
9. ARD
10. ZDF
11. WDR
12. TV5
13. Net5
14. RTL 5
15. RTL 4
16. RTL 7
17. SBS 6
18. Veronica
19. Talpa
20. CNN
21. Discovery Channel
22. Animal Planet
23. National Geographic
24. Eurosport
25. MTV
26. TMF
27. The Box
28. Rai Uno
29. Tve
30. Omroep Brabant
31. TV & Co
32. StadsTV Breda
Overigens heb ik de afstandsbediening van mijn televisie-op-de-computer nooit aangesloten. Dit bespaart behalve veel tijd (want geen onnozel gezapp) ook vier penlite-batterijen per decennium.