Categorie: dagelijks leven

Ik ben echt niet van plan elke dag te gaan zeuren over de file naar Hilversum. Vandaag al helemaal niet. Ik hoopte stiekem zelfs een beetje op een extra langzame file. Gisteren had ik namelijk eindelijk de Tertiary Phase (Life, The Universe and Everything) van The Hitchhikers Guide to the Galaxy binnengekregen en daar wilde ik op de heenreis naar Hilversum al zo veel als mogelijk van horen.

Voor wie het werk van wijlen Douglas Adams niet kent: dit sublieme werk is ooit begonnen als hoorspel, het boeken volgden later. De Primary Phase werd voor het eerst uitgezonden in 1978. Helaas heeft Douglas, om redenen die interessant, maar ook weer niet heel erg interessant zijn, nooit voor de radio kunnen afmaken. Er volgde namelijk een televisieserie, boeken, ooit was (en is er nu opnieuw) sprake van een speelfilm en alle plannen voor een derde, vierde en vijfde serie bleven steeds maar weer steken. Totdat vorige maand de BBC ineens begon met het uitzenden van een nieuwe reeks, die dus nu op CD bij mij thuis ligt.

Gelukkig is 25 jaar na dato de originele cast nog steeds in leven en gelukkig waren ze opnieuw bereid hun medewerking aan het hoorspel te verlenen. Iedereen, behalve dan de eveneens overleden Peter Jones die de rol van ‘het boek’ had. Onvervangbaar als Peter Jones als verteller was, hebben de makers hem ook niet proberen te vervangen. Het electronische boek is in het verhaal simpelweg uitgerust met een nieuwe spraakchip.

Om maar een bekende uitspraak te parafraseren: de wereld bestaat uit twee soort mensen, zij die THGTTG hebben gehoord en zij die het nog moeten horen. Luister ze echter in de goede volgorde af, tenzij je tot het ras van de Harag Harag behoort. Zet je stereo aan, schakel de improbability-drive in, neem twee of drie Pangalactic Gargleblasters en, het allerbelangrijkste, be sure to know where your towel is.

Dinsdagavond, zwemavond. Joris en ik hadden die traditie vorige week ingezet en Joris hing al aan de telefoon toen ik amper thuiskwam om weer af te spreken. En hoewel mijn hele lichaam vandaag nog meer protesteerde tegen elke beweging, dit alles als gevolg van een anderhalf uur durend snowboard-avontuur op zondag, ging het zwemmen best goed. Ik heb de twee kilometer in ieder geval uitgezwommen en dat lijkt mij een mooie afstand om de komende tijd vol te blijven houden.

Het hele zwemavontuur is begonnen toen anderen constateerden dat ik een zeer bescheiden buikje begon te krijgen. Tot mijn grote frustratie, begrijpelijkerwijs, want dat zou betekenen dat ik vanaf heden qua drank en spijzen niet meer consequentieloos alles naar binnen kan werken waar ik zin in heb. Minder drinken is natuurlijk slechts een tijdelijke, want op de lange termijn niet vol te houden oplossing, en restte mij weinig anders dan wekelijkse vetverbranding in chloorwater. Alles om jong en slank te blijven. Mijn zestienjarige zelf zou zich plaatsvervangend schamen, had hij die uitspraak gehoord.

Het opstaan verliep moeizaam. Deels kwam dat door de korte nacht, maar bovenal lag het aan het feit dat mijn lichaam stijf en blauw was van het vele vallen de dag ervoor. Al mijn bewegingen gingen traag en moeizaam. Snowboarden is erg stoer en leuk, maar vooral op het moment zelf. Wie hip wil zijn, moet pijn lijden.

Het verkeer van Delft naar Hilversum reed aanmerkelijk langzamer dan ik had verwacht, ook na half negen. Ik kwam dan ook later aan dan gepland, moest derhalve ook weer langer blijven en stond op die terugweg ook weer in de file, kon daardoor niet eten alvorens ik naar de fractie ging, alwaar Piet Hein constateerde dat hij het toch allemaal wel erg druk had. Ik voelde met hem mee, maar had nadat hij al zijn activiteiten van het afgelopen weekeinde had opgesomd, niet de behoefte om aan die klaagzang me te doen. Daarnaast had ik het zondag dan wel ruk gehad met snowboarden en aan de bar hangen, maar ergens voelde ik dat dit toch niet het soort drukte was die Piet Hein bedoelde.

Gelukkig was De Beyerd deze maandag dicht. Ze moesten nog even bijkomen van de drukke bierweek die ze vorige week georganiseerd hadden. Dat betekende automatisch dat ik het die avond lekker rustig had.

De avond ervoor was ik doorgezakt met een aantal vrienden. Joris en Liesbeth moesten draaien in Dok19 en daar was het erg gezellig. Dirk, het broertje van Joris, was er ook met een aantal vrienden die ik ken al hardwerkende vrijwilligers voor Breda Barst. Anyway, de vraag was of ik de volgende dag mee wilde gaan Snowboarden in de kunstskibaan bij Rucphen. Ik had in mijn alcoholische overmoedigheid meteen ja gezegd.

Dat viel dus nogal tegen. Ik had nog nooit eerder geskied, laat staan op een snowboard gestaan. Ik had er ook niet zo bij stil gestaan dat het verstandig geweest zou zijn een regenbroek over mijn spijkerbroek aan te trekken of om handschoenen mee te nemen. Die laatste omissie kon met enig gezoek in de bak gevonden voorwerpen nog wel rechtgezet worden. Maar dat bij gebrek aan een ski- of regenbroek mijn jeans helemaal doorweekt zouden raken, was onafwendbaar.

Uiteraard is er voor beginners een cursus. Die zat echter al helemaal vol en daarnaast had ik ook niet zo n behoefte om een uur lang voorzichtige remoefeningen te doen. Dat is mij nu eenmaal te suf. Maar eenmaal bovenop de helling (althans, halverwege, wat me en goed beginpunt leek voor een beginneling) duurde het toch nog een minuut of vijf voordat ik het aandurfde met snowboard en al naar beneden te sjezen. Mijn angst bleek echter niet gegrond: het ging helemaal zo slecht nog niet. Behalve dan dat ik niet fatsoenlijk kon remmen. Vallen leek me derhalve wel een goede oplossing. Wat ik dan ook vrijwel elke keer dat ik onderaan de skihelling kwam maar deed.

’s Avonds naar Delft gegaan. Jaap deed met een paar vrienden van zijn opleiding mee aan een soort Robot-wars, georganiseerd door de Technische Universiteit. Doel was echter niet het elkaars robots proberen te vernietigen. De met beperkte middelen in de dagen ervoor zelfgemaakte robots moesten het in een afvalrace tegen elkaar opnemen in een behendigheidsspel: welke robot krijgt de meeste pingpongballen in een 80 centimeter hoge koker.

Hoewel aan de robot van het team van Jaap een slim en handig concept ten grondslag lag, ging het bij dit team (toepasselijk genaamd de ‘Ouwe Hoeren’, vanwege het hoge kletsgehalte van de teamleden) in de uitvoering beduidend minder goed. Zij lagen er helaas bij de eerste ronde al uit. Voordeel daarvan is dat er relatief meer tijd rond de in de hal van het IO-gebouw opgestelde bar te hangen.

Het werd een latertje, nadat we na de bar in het IO-gebouw nog een afzakkertje of zes namen in de Delftse kroeg Tango, en nog later, bij Jaap thuis nog een dubbele islay casked Famous Grouse naar binnen werkten. Overigens heb ik het laatste restje van die nacht wonderwel goed geslapen.

De vrije zaterdag was minder vrij dan ik gehoopt had. Maar anderzijds leek de nieuwe ledendag van het landelijk bureau van GroenLinks, waarvoor mij gevraagd was aanwezig te zijn om iets te kunnen vertellen over het raadswerk, mij ook wel een leuke bijeenkomst. Al was het maar om weer eens wat bekende gezichten te zien. Sommige mensen noemen dat netwerken, ik noem het liever weer eens wat bijpraten. Dat klinkt ten eerste veel gezelliger, ten tweede dekt het ook veel meer de lading. Netwerken, zeg maar handjeschudden om te laten weten dat je er bent, vind ik een beetje een zinloze bezigheid als je mekaar verder toch niets te melden zou hebben.

Als raadslid moest ik als vraagbaak optreden bij drie hemd-van-je-lijf-sessies . De nieuwe leden konden zich inschrijven voor een aantal van dit soort sessies, met leden van lokale afdelingsbesturen, met raads- of statenleden en landelijke kopstukken. De vragen die ik als raadslid kreeg, waren soms nog behoorlijk pittig. Al was het maar omdat ik als Bredaas raadslid niet precies kan uitleggen hoe de zaken in, ik noem maar wat, Amsterdam geregeld zijn. Elke gemeente heeft zo weer een beetje zijn eigen manier om dingen te regelen. Hetzelfde geldt voor lokale afdelingen van GroenLinks. De vraag hoe wordt je raadslid is niet eenduidig te beantwoorden. Sommige afdelingen staan te springen om nieuwe mensen, andere willen je liever eerst wat beter leren kennen. Eén ding geld denk ik altijd: je moet in ieder geval laten zien dat je actief wilt zijn voor de partij. Actieve partijleden, die kunnen we altijd wel gebruiken.

The Hitchhikers Guide to the Galaxy is het meest absurde, hilarische en beste hoorspel dat ik ken. Het is van wijlen Douglas Adams en werd voor het eerst uitgezonden in 1978. Later zijn de transcripties van de twee series ook in boekvorm verschenen. Daar zijn oog drie nieuwe boeken aan toegevoegd. Hoewel het hoorspel al direct een cult-status had bereikt die het nooit meer kwijtgeraakt is, hoewel de luistercijfers uitermate goed waren en hoewel de series één en twee nog vele malen zijn herhaald, heeft de BBC nooit verder willen gaan met een derde serie. Er restte slechts het boek.

Nu, 25 jaar na dato, heeft de BBC alsnog de alleen in boekvorm uitgegeven transcripties omgevormd tot een hoorspel. Een hoorspel overigens waar nog een aantal mensen van de originele cast aan meedoen. Daaronder helaas niet ‘Peter Jones’, die de perfecte vertolker van ‘The Book’ was. Helaas kwam ik hier te laat achter: de eerste afleveringen waren al uitgezonden door BBC Radio 4. Gelukkig valt over enkele dagen de cd-box van The Hitchhikers Guid to the Galaxy, tertiary phase in de bus. Heb ik nog net genoeg tijd om de televisieserie van The Hitchhikers Guide te bekijken. Ook die DVD is inmiddels door The Beeb, zoals de Engelsen hun publieke omroep liefkozend noemen, toegezonden.

Ik ga tv kijken. So long, and thanks for all the fish.

Een experiment: vandaag had ik besloten eens niet in de file te gaan staan, maar pas later te vertrekken. Het was een tip van collega Frits Bayens. Een goede: mij reis duurde een uur minder. Ik kon dus ook langer in bed blijven liggen.

Op de terugweg stond ik nog wel in de file. Gelukkig levert dat in deze tijd van het jaar wel mooie plaatjes van ondergaande zonnen op.

Het nadeel van de file was overigens wel dat ik te laat aankwam op de raadsvergadering. Tien minuten, om precies te zijn. Anderzijds was ik net op tijd: precies op het moment dat ik binnenkwam werd een ordevoorstel van het CDA behandeld, welke inhield dat het punt op de agenda over het nieuwe bestemmingsplan voor het buitengebied van Teteringen en Breda Noord uitgesteld moest worden. De reden voor het CDA om dit punt uit te willen stellen was dat zij de agrariërs meer vrijheid wilde gunnen. Het CDA blijft toch een boerenpartij. GroenLinks vond het bestemmingsplan juist erg genuanceerd. Met de verschillende belangen (agrarische sector, natuur en milieu) werd zorgvuldig omgesprongen. Wij hadden dus helemaal niet de behoefte om dit punt vooruit te schuiven. Laat net mijn stem de doorslaggevende zijn geweest: anders was het 18 voor, 18 tegen.

Voor de rest was het een weinig spannende raad. Het CDA had zijnnegatieve houding uit de commissie (zie web-log do 14 okt. 2004 richting de Rekenkamer al weer zodanig afgezwakt dat ik ook niet meer boos hoefde te zijn. Het punt over de restauratie van Lunet B (zie web-log wo 6 okt. 2004) leverde geen nieuwe standpunten op.

Het enige leuke was eigenlijk dat het de eerste vergadering was die werd voorgezeten door de nieuwe burgemeester, Peter van de Velden. Anders dan we gewend zijn in Breda, maar het was voor hem ook allemaal even wennen, geloof ik. Eerlijk gezegd kon ik zijn voorzitterschap wel waarderen: streng, correct en procedureel correct. Alleen zou hij wat mij betreft iets meer ruimte mogen laten voor inhoudelijk debat. Ik heb er alle vertrouwen in dat dat helemaal goed gaat komen.

Collega Marc Wielaert, mijn stagebegeleider bij 4fm, is opgehouden met roken en drinkt voor een radioman verdacht weinig koffie. De koffie die hij wel drinkt mag die naam eigenlijk niet hebben. Hij drinkt namelijk Wiener Melange. Inmiddels zijn al meerdere synoniemen voor deze koffievariant in omloop. Een kopje weener, oftewel een bekertje worstje, is de meest voor de hand liggende. Een andere is een kopje Strauss. Voor wie niet weten wie dat is: deze commerciële componist is te vinden op zo’n beetje elke uitgave van de succesvolle maar voor de rest bloedirritante klassieke grammofoonplatenserie ein Abend in Wien. Al is het overigens maar omdat uit deze familie meerdere componisten met diverse mate van succes zijn voortgekomen.

Ik kan het goed vinden met Marc Wielaert. Ook zijn gevoel voor humor kan ik wel waarderen. Daar kan ik echter niet al te veel over schrijven. Al is het maar omdat hij aan elke gewaagde, en dus uitermate humorvolle opmerking meteen toevoegt dat ‘het uiteraard niet de bedoeling is dat ik daarover iets op mijn web-log ga schrijven’. Voorlopig laat ik hem nog even in de gelukzalige waan dat ik dat ook inderdaad nooit zal doen.

’s Avonds was de GroenLinks-avond over het Midden Oosten, met name de kwesties Irak en Israël-Palestina. Deskundige Robert Soeterik lichtte de achtergrond van de problematiek toe. Ik kwam daardoor weer eens niet aan avondeten toe.

Ik had gisteren per ongeluk de pas van collega Marc Wielaart meegenomen. Dom, want nu kon hij het pand niet in. Anderzijds ook wel weer handig, want ik kon met mijn auto zonder moeilijkheden het mediapark, de Net3-parkeerplaats en het NPS-gebouw wèl in. Marc woont in Hilversum en komt altijd op de fiets. Hij kon zonder pasje niet de fietsenstalling in. Gelukkig heeft hij het me vergeven.

Nu zit ik zelf al een kleine week te wachten op een pasje, maar, zoals je altijd zult zien, toen ik me aanmeldde voor een keycard waren net de ‘lege pasjes’ op. Het duurt kennelijk een aantal dagen voordat die bezorgd zijn (god knows why) en daarna moet dat pasje ook nog langs zo’n beetje elke denkbare plek van het Mediapark om geaccrediteerd te worden. Een pasje waarmee je nergens naar binnen mag is immers ook niet handig.

’s Avonds voor het eerst sinds lange tijd weer gaan zwemmen. De bedoeling was om meteen de twee kilometer schoolslag te doen, maar dat viel nog enigszins tegen. Desondanks had ik 34 van de 40 baantjes getrokken toen zwemgenoot Joris vond dat hij er toch eigenlijk echt genoeg van had gehad. Ik heb de twee kilometer maar niet afgemaakt.

Ik ben geen ochtendmens. Als het enigszins kan blijf ik zo lang mogelijk in bed liggen. De komende maanden echter niet. Om zes uur gaat de wekker, stap ik onder de douche en lees ik snel de stadskatern van de regionale ochtendkrant. Op maandag als eerste de politieke rubriek. Dubbele beroepsdeformatie, zullen we maar zeggen. Indien aanwezig lees ik ook nog een stukje NRC, maar op maandagochtend kan dat niet.

Rond zeven uur stap ik in de auto om met Rob Trip samen de eerste opstopping bij Gorinchem tegemoet te rijden. Vanaf dat punt neemt de reis tergend lage snelheden aan en begin ik aan mijn ontbijt. Meestal duurt het tot kwart over acht voordat ik de file door ben. En aangezien ik een zeer slecht filerijder ben, want snel vermoeid, stop ik dan even bij een BP station nabij de Utrechtse Heuvelrug om daar even een kwartiertje of wat in de auto uit te rusten. Rond een uur of negen arriveer ik in Hilversum.

Vanuit mijn werkplek, een klein bureautje dat ingeklemd zit tussen twee grotere bureaus en de glazen muur, kijk ik tegen de monitor van stagebegeleider Marc Wielaert aan, of aan mijn andere zijde, tegen het prachtige VPRO-pand. ’s Avonds, onder weg naar huis, herhaalt zich opnieuw het fileritueel.

Deze maandag bleek vergaderdag. Allereerst de redactievergadering van het programma 4fm, waar ik de komende drie maanden stage loop. Om 19.00 uur had ik een tweede vergadering in Breda, waarvoor ik door het fileleed overigens zo’n kwartier te laat was, bij het steunpunt tegen discriminatie. In het kader van het in November te houden kinderrechtenfestival organiseren zij een lagerhuisdebat tussen middelbare scholieren. Aan mij is gevraagd Paul Witteman te spelen. Uiteraard heb ik weer eens ‘ja’ gezegd.

De derde bijeenkomst was een eerste ontmoeting met de nieuwe Burgemeester van Breda, Peter van de Velden. Een aimabele, zij het ietwat formele man. Ik kan me overigens goed voorstellen dat hij niet meteen de vlotte jongen uithangt. Hij is net twee weken Burgemeester en moet iedereen nog leren kennen. Zelf heb ik er soms wat moeite mee om niet meteen iedereen met je en jij aan te spreken. Het is tegenwoordig niet meer vanzelfsprekend om mensen met U aan te spreken, sommigen vinden het zelfs vervelend. Anderen houden het graag wat formeler en hanteren graag de beleefdheidsvorm. Ik geloof dat ik bij deze ontmoeting een beetje heb zitten schipperen tussen beide.

Overigens een positief beeld overgehouden aan onze ontmoeting met de burgemeester. Al was het maar omdat zijn dochters de uitzending van B&W (zie web-log do 7 okt. 2004) hadden gezien en mij daarin hadden herkend. Nee, serieus, dat is natuurlijk niet een reden om iemand geweldig te vinden, maar die opmerking van de kant van de Burgemeester brak meteen het ijs. Het was een nuttige ontmoeting, wat mij betreft.

De vierde vergadering van de dag was, aansluitend op het bezoek van de burgemeester, onze wekelijkse fractievergadering. Wat kort deze keer, maar ja, de vijfde vergadering in de Beyerd stond natuurlijk ook op de agenda.