Categorie: dagelijks leven

Om begrijpelijke redenen wilde ik deze ochtend nog minder uit bed dan normaal. Desondanks moest ik het wel, want ons koor had een optreden in Alkmaar. Daar wilde ik bij zijn, en daarnaast was ik ook nog eens ingepland voor twee solo’s, dus wegblijven was sowieso geen optie. Aanvankelijk zou ik naar Breda terugrijden om daar met het hele koor per gehuurde bus naar Alkmaar te reizen, maar omdat ik een tijdje vast zat (ingewikkeld verhaal over een auto op het door een hek afgesloten parkeerterrein van een tot studentenhuis omgebouwd kantoorpand dat die ochtend vergeten was opengemaakt te worden) moest ik op eigen gelegenheid naar Alkmaar.

Het was een hele leuke bijeenkomst met naast ons nog die andere koren. Maar ik liep sowieso voor mijn gevoel al ernstig gelukzalig rond te banjeren door deze wereld. Ik verwachte elk moment de opmerking ‘wipe that grin off your face’, maar dat viel mee.

Hoewel anderen de mijn solo bij onze versie van Jan Campert’s gedicht De 18 doden geweldig vonden, was ik er helemaal voor in de verkeerde stemming. Hoe kun je zingen over een man die nog die dag geëxecuteerd zal worden, als je jezelf zo blij voelt als… tsja, als wat eigenlijk?

Zaterdag is het jaarlijkse GroenLinks-forum. Een actief smaldeel van het GroenLinks-jongerennetwerk kwam de avond ervoor in het Dwars-pand in Utrecht bijeen voor het Voorum. Met als belangrijkste vragen van die avond: 1) wat vinden wij van de vrijzinnig-linkse politieke filosofie van Femke Halsema? en 2) wie wil er nog een biertje?

Vanuit Hilversum reed ik dus gemakshalve maar direct door naar Utrecht. Auto aan de rand van de stad, fiets uit de laadruimte, slaapspullen mee en naar de Oude Gracht.

Het was een gezellige avond met veel discussie. Rond een uur of drie volgde ineens nog het lumineuze idee om, naar aanleiding van Femke’s politieke heroriëntatie en het definitief afscheid nemen van de socialistische maatschappijvisie, het traditionele strijdlied van de socialisten De Internationale te herschrijven. Met een héle vette knipoog.

De Links-Liberale

Ontluikt, vrijzinnigen der Aarde
Ontluikt, verwerpt die muffe sfeer
Liberaal zijn onze nieuwe waarden
Want wij lusten geen spruitjes meer
Linkse leegte heeft lang moeten wachten
Femke, jij hebt ons aangeraakt
GroenLinks die steunt op jouw gedachten
Ontplooiing heeft ons vrijgemaakt

Burgers, ten laatste male
Tot de strijd ons geschaard
En de Links-Liberale
Zal morgen heersen op Aard’

Knellende banden zullen moeten wijken
De dogma’s gaan nu overboord
Samen valt niets te bereiken
’t Individu; het laatste woord
De beginselen moeten herschreven
Mensen! Hoort hoe de jeugd nu spreekt
Vrijheid wordt in ROOD en GROEN verweven
Waardoor een nieuwe tijd aanbreekt

Burgers, ten laatste male
Tot de strijd ons geschaard
En de Links-Liberale
Zal morgen heersen op Aard’

De wethouder Stadsbeheer heeft voor deze periode 20 miljoen euro extra gekregen om aan het beheer van de buitenruimte uit te geven. Desondanks heeft de stad te kampen met ernstig achterstallig onderhoud. Dit blijkt uit de programmabegroting beheer buitenruimte 2005. Zo zijn een heleboel lantaarnpalen in Breda, bij elkaar zo’n 1700, 45 jaar en ouder. Terwijl ze, volgens datzelfde programma, na 35 jaar echt op zijn. Desondanks is er in Breda geen geld om massaal de met omvallen bedreigde palen te vervangen. Het bedrag dat er in de vorige raadsperiode nog jaarlijks voor werd gereserveerd, is namelijk aan het begin van deze periode geschrapt. Wat er dan toch met die extra twintig miljoen voor Stadsbeheer is gebeurd. Tsja, daar zijn campagnes tegen zwerfvuil mee betaald, een heleboel full-colour gemeentepropaganda mee gedrukt, dure brochures van gemaakt en balpennen met het logo van stadsbeheer voor gekocht. Eerlijk is eerlijk, er is ook wat verouderd materiaal van de vuilnismannen mee vervangen, en dat was op zich wel nodig.

Oomen reageerde als door een hond gebeten. U wist hartstikke goed wat er met die twintig miljoen ging gebeuren, want U heeft zelf het uitvoeringsprogramma vastgesteld. Ja, aan mijn hoela! Daar stonden de plannen van de wethouder inderdaad in geuren en vooral heel veel kleuren beschreven. Nergens in dat programma staat echter dat het jaarlijkse bedrag voor vervanging van lantaarnpalen voortaan geschrapt zou worden. Zo kan ik het ook.

De commissievergadering ECG was eigenlijk niet zo heel bijzonder. De Klokkenberg wordt een rijksmonument (terecht), in de Talmazone wordt een stuk waar nu nog een voetbalvereniging en een boksclub op gevestigd staan, bouwrijp gemaakt (beiden krijgen verhuisgeld) en er werd en bezwaarschrift afgewezen van de BOS (niet mee eens, wat mij betreft had het behandeld moeten worden, maar na de hele gang van zaken verbaast dit laatste stukje machtspolitiek mij in het geheel niet). Wie meer wil weten over de pikante zaak BOS-BRTS, kan naar de logs van wo 10 dec. 2003, do 18 mrt. 2004 en do 25 mrt. 2004. Bleef over: het subsidieverzoek voor het grote stedenbeleid. Breda krijgt daarvoor geld van het rijk, maar moet in de aanvraag wel laten weten wat ze ermee wil doen. Ik heb me maar pragmatisch opgesteld. Met een deel van de plannen ben ik het niet eens. Althans, ik vind dat er andere dingen belangrijker zijn. Maar het feit dat er GSB-geld wordt aangevraagd is terecht. Dus kon ik de aanvraag op zich wel steunen. Heel zwart-wit komt het namlijk op het volgende neer: “ik ben het niet eens met de plannen, maar ik vind het goed dat er subsidie voor wordt aangevraagd. Tsja, politiek is soms een rare zaak.

Toen ik dinsdagochtend naar Hilversum reed hoorde ik op de radio dat er een schietpartij had plaatsgevonden in Amsterdam. Ietsje later bleek het slachtoffer Theo van Gogh te zijn. Binnen no-time waren de Amerikaanse presidentsverkiezingen een onbelangrijke gebeurtenis. Zelfs de nieuwssite van de BBC had het die middag als derde openingsartikel.

Ik hoef hier hopelijk niet uit te leggen hoe ik over de zaken denk. Ik ben enorm voor tolerantie. Waarmee ik in dit geval bedoel dat je in Nederland tolerant moet zijn naar mensen met een mening die jou misschien niet aanstaat. Dat betekent dat mijn tolerantie ophoudt wanneer andere culturen uiting geven aan hun intolerantie jegens verworvenheden in de Nederlandse samenleving, in dit geval de vrijheid van meningsuiting. Wie niet accepteert dat je in Nederland je eigen mening kenbaar mag maken (met als enige grens het aanzetten tot geweld), hoort in dit land niet thuis.

Voor de duidelijkheid: als moslims vinden dat homosexualiteit iets smerigs is waar ze niets mee te maken willen hebben, vindt ik dat prima. Dat mogen ze vinden èn zeggen. Wat ze niet mogen zeggen is dat het goed zou zijn als homo’s met hun hoofd naar beneden van een torenflat afgeduwd moeten worden. Overigens geldt hetzelfde voor de SGP, want dat stelletje Staatkundig Gereformeerden houdt er ook een flink aantal onfrisse ideeën op na. Maar zolang ze niet oproepen tot onderdrukking en haat (wat deze oernederlandse partij overigens met enige regelmaat wèl pleegt te doen) mogen ze van mij alles vinden. En ze mogen ook best zeggen dat ik in hun ogen een smerige flikker ben. Op mijn beurt vindt ik SGP-ers dan weer een stelletje imbeciele christenhonden. Ik zal ze echter niet ter dood veroordelen, noch zal ik oproepen dat iemand anders dat zou moeten doen. Saillant detail daarbij is overigens wel dat in Leviticus vrij duidelijk staat dat volgens het christelijke geloof homo’s wèl gedood moeten worden, maar dat ter zijde. Aangezien ik weinig verschil zie tussen extremistische chrsitenen en extremistische moslims of om het even wat voor extremisten, moge het duidelijk zijn hoeveel begrip ik heb voor de moordenaar van Theo van Gogh. Ongeveer net zo veel begrip als ik kan opbrengen voor een interplanetaire oorlog; namelijk géén.

Er wordt door extremisten al jarenlang gemorreld aan de vrijheid van meningsuiting. Het begon voor mijn gevoel met het fatwa dat Khomeini in 1989 uitsprak tegen schrijver Salman Rushdie. Rushdie had namelijk een (overigens prachtig) boek geschreven met de titel The Satanic Verses. Het boek neemt een loopje met een aantal belangrijke thema’s in de islam. Helaas waren er toen al mensen in Nederland die vonden dat het beter zou zijn als het boek niet in het Nederlands vertaald zou worden. Tot mijn grote spijt heeft zelfs GroenLinkser Rabbae een soortgelijke opmerking gemaakt. Maar ik geloof dat hij die later heeft teruggenomen.

Later kon een uitvoering van de musical Aïsha (over de vrouw van Mohammed) niet doorgaan, nadat acteurs waren bedreigt. Rger was echter dat toenmalig Amsterdams PvdA-raadslid Fatima Elatik (dezelfde die het bloed van Theo van Gogh wel kon drinken) vond dat het maar beter was dat die musical niet werd opgevoerd. En ook wij Nederlanders hebben er een handje van; honderden Feyenoord-supporters hebben in Rotterdam proberen te voorkomen dat daar de Ajax-film Toen hoorden zij engelen zingen werd vertoond.

Ayaan Hirsi Ali neem ik als politica nogal eens kwalijk dat zij willens en wetens bevolkingsgroepen tegen elkaar opzet. Daarmee zal ze precies het tegenovergestelde bereiken van wat ze eigenlijk wil; een verdere verwijdering tussen verschillende groepen van de bevolking. Theo van Gogh kon ik daarentegen altijd wel waarderen. Hij was columnist, en die horen nu eenmaal in scherpe bewoordingen te zeggen hoe zij de dingen zien. Daarnaast kon ik altijd wel lachen om de manier waarop hij dat deed. Theo is gestorven in het harnas, en is nu een martelaar. Ik hoop dat hij daar niet te veel van baalt.

Marlies is meubelmaakster. Onlangs kreeg ze een kast terug, die ze jaren geleden had gemaakt voor het Vrouwenhuis. Deze organisatie is onlangs opgeheven en de kast kreeg maar geen herbestemming. Totdat Marlies besloot ‘m in haar eigen atelier op te bouwen. Wellicht dat iemand ‘m dan toch nog een keer zou willen hebben. En trouwens, ze kon zelf eigenlijk nog best wat kastruimte gebruiken. Kastruime heb je immers nooit genoeg.

Het was een mooie gelegenheid om het hele meubelatelier ook eens flink op te ruimen. En aangezien dat vaak klussen zijn die behoorlijk tegenvallen, werden zoon en vrienden ingeschakeld om mee te helpen. Tot zover mijn vrije zaterdag.

Het resultaat mocht er uiteindelijk wel wezen: ineens ontstond er ruimte waarvan niemand wist dat íe bestond. En dat is veel prettiger werken. En de rotzooi van een ander opruimen, gaat om één of andere reden altijd veel efficiënter dan het opruimen van je eigen rotzooi. Bijna iedereen heeft namelijk de onverklaarbare neiging spullen te willen bewaren die geen enkel doel meer dienen. Mooie maar voor de rest lege whisky-flessen bijvoorbeeld, om maar eens een persoonlijk voorbeeld te noemen.

Het heeft me een beetje aan het denken gezet. Als ik weer eens een keer mijn eigen rotzooi moet opruimen, zal ik dan Marlies inschakelen? Zelfs als ik te veel onzin zou willen bewaren, dan kan ze er altijd nog een mooie kast omheen bouwen.

Mijn werkdag speelde zich vandaag niet af in Hilversum, maar in Studio DeSmet in Amsterdam. Daar werden op deze aangename vrijdagmorgen twee interviews opgenomen, met Michiel Borstlap en met Candy Dulfer. Rond een uur of twaalf zat de 4fm-ploeg buiten in de Amsterdamse zon te genieten van witte wijn of, in mijn geval, Indian Tonic.

’s Avonds naar de DVD van The League of Gentlemen, derde seizoen gekeken. Zoals altijd kon ik geen maat houden: ik heb alle zes afleveringen achterelkaar bekeken en lag dus pas om een uur of drie in bed.

Hoewel de politiek deze week vakantie heeft, was het voor mij vandaag alles behalve een rustige dag. Allereerst moest ik de laatste voorbereidingen treffen voor een lang interview dat morgen gedaan wordt met Candy Dulfer. Het grootste gedeelte van de dag was ik echter bezig met voorbereidingen voor de plotselinge komst van Yuri Naumov naar de studio. En dat behoeft waarschijnlijk enige uitleg.

Eén van mijn vrienden uit de PARA-tijd is Mischa. En hoewel ik hem de laatste tijd vrijwel nooit meer zie, ben ik hem voor één ding erg dankbaar: voor het feit dat hij me heeft laten kennismaken met de Russische gitarist Yuri Naumov. Sinds mijn eerste ontmoeting met Yuri heb ik al zijn cd’s gekocht (en sommigen zelfs gekregen).

De eerste keer dat ik Yuri ontmoette was zes jaar en één dag geleden, tijdens een sessie bij de lokale omroep. Samen met Joris en Emiel had ik daar toentertijd een programma waarin we lokale en regionale bands een platform wilde bieden. Voor Yuri maakte ik toen een uitzondering. Hoewel alles behalve afkomstig uit de regio, was hij een dusdanig subliem gitarist dat hij een plek in het programma verdiende. Eigenlijk vond ik het platform van een lokale omroep beneden zijn waardigheid, maar in Nederland was zijn naam tot dan toe volstrekt onbekend. En aandacht is aandacht, zo vonden we allemaal.

De Nederlandse carrière van Yuri is nooit echt van de grond gekomen. In Rusland is hij sterrenstatus, in de Verenigde Staten, zijn huidige woonplaats sinds (op één dag na) veertien jaar, hoeft hij over erkenning ook niet te klagen en zelfs in Duitsland wint hij terrein. In Nederland echter, staat zijn cd helaas slechts in platenkasten van een beperkt aantal muzikale fijnproevers. Terwijl het publiek bij de paar schaarse optredens die hij hier heeft gegeven, toch echt onder de indruk was van zijn spel en zijn composities. Niet voor niets had ik in mijn achterhoofd de wens om ooit nog iets voor hem te kunnen betekenen. Hoe mooi dan ook het toeval dat hij net gedurende mijn stage een tournee door Rusland en Duitsland zou maken en daarbij via Schiphol zou vliegen.

Het kostte enige moeite om via via met hem in contact te komen. Maar gisterenavond laat kwam het telefoontje van zijn in Nederland wonende Russische vriend André. Dat Yuri graag een sessie plus interview wilde geven voor de Radio, maar dat dat eigenlijk alleen vandaag zou kunnen. En geloof me, het op het laatste moment regelen van een studio, een technicus en een presentator is tegenwoordig in het door bezuinigingen en studiotekort geteisterde Hilversum alles behalve makkelijk.

Het was fijn Yuri weer eens te ontmoeten. Nu hopen dat de uitzending voor Radio 4, die we met het materiaal van vandaag gaan maken, Yuri ook in Nederland een beetje op de kaart zet.