wherever, whatever, have a nice day
Femke on Tour was vandaag in Enschede. Speciale gast op de bus was Herman Finkers. En Lucas de Linkse l*l. Huh? GeenStijl op de bus van Femke?
Femke on Tour neemt dagelijks embedded bloggers mee. Zij bloggen vanaf de bus een dagje mee. En aangezien we niet te flauw zijn, mocht Lucas een dagje embedded mee. Zie zijn schrijfsels hier en hier.
Het bestuur kwam in vergadering bijeen. We hebben nog drie maanden te gaan voordat we onze bestuursperiode afronden. Er is in die periode veel gebeurd.
Het was de eerste keer dat er niet voldoende bestuursleden aanwezig waren voor een qorum. Dat is het minimaal aantal aanwezigen dat er moet zijn om beslissingen te nemen. In ons geval: de helft plus 1.
Gelukkig kwam ons qorum om toen over half acht alsnog binnenlopen. Enkele beslissingen konden daarmee officieel bekrachtigd worden. Met een korte agenda en een beperkt aantal aanwezigen, was er nog tijd voor een biertje. Morgen weer op de bus.
De bustour eindigde gisteren in Amsterdam, waar ik de laatste trein naar huis voor het gemaakt maar had gemist. Ik kon bij een bekende blijven pitten, dus alles kwam goed. Alhoewel, de volgende ochtend op tijd in Eindhoven zijn…
Het was weer eens nationaal knip en knutselweekeinde* bij de NS. Gevolg was dat die ietwat geaffecteerd sprekende hollander uit de jaren ’50 mij op zijn Phillip Bloemendaals niet alleen vertelde dat ‘smeuking eunlie allauwed was within thrie mieters of tze spesjal estreens on tze platform’, maar ook dat de NS tussen Utrecht en ’s Hertogenbosch bussen had ingezet in plaats van treinen. Toen realiseerde ik me dat ik nooit om twaalf uur in Eindhoven kon zijn om in de tourbus te stappen.
Normale mensen gaan in de normale trein naar Eindhoven zitten en wachten geduldig af of en hoe de speciale bus zal gaan rijden. Ik niet. Ik probeer de alternatieve route over Den Haag, die door weer een andere omroepstem aangeraden wordt. Dankzij deze mededeling kwam ik in het boemeltje naar Breda te zitten. Een Boemeltje waar maar meteen weer ben uitgestapt. Tweede poging was de sprinter naar Schiphol. Maar eigenlijk wilde ik niet naar Den Haag, ik wilde zo snel mogelijk in Rotterdam uitkomen. En dus maakte ik in Leiden een overstap.
Had ik Leon nog maar, dacht ik bij mezelf. Mijn toenmalige vriendje (betere definities welkom) was treingek en had ongetwijfeld uit zijn hoofd een betere route kunnen verzinnen. Maar eigenlijk ging het vanaf dat moment redelijk, alhoewel het nog uren zou duren voordat ik in Maastricht aangekomen was. Net op tijd om in de bus te stappen en al weer te vertrekken. Naar Roermond en naar huis. Gmpf.
* © Rogier Elshout
Om half vier werd ik verschrikt wakker. Na de lange begrotingsbehandelingen heb ik de nacht en de halve dag in een coma gelegen, getuige het feit dat ik een uur lang door een electronische wekker geslapen moet hebben en ongeveer 26 oproepen had gemist.
„We zitten op je te wachten in Utrecht, waar ben je ergens en wat ga je doen? Ik hoor het wel.”
„We zijn nu vertrokken dus het handigste is als je met de trein komt naar Groningen. Ik geloof dat je daar ook een presentatie op je zou nemen. Ik denk dat Gerard iets anders gaat regelen als je er niet bent. Bel me nog even terug zodra je dit hoort.”
„Ik moet eerlijk zeggen dat we ons behoorlijk zorgen beginnen te maken, aangezien we niets van je terug horen. Ik weet niet waar je bent maar we zouden het erg fijn vinden als je eventjes een belletje doet als je dit hoort.”
Het moge duidelijk zijn. Ik had ’s ochtends op Utrecht Centraal moeten zijn om mee te gaan met Femke on Tour. Kennelijk had de zware week met deadlines en een ingewikkelde begrotingsbehandeling zijn tol geëist. Ik baal er flink van. Ik hecht enigszins aan een betrouwbaar imago.
Femke on Tour deed vandaag aan. Voor mij een dubbelrol: allereerst als campagnemedewerker van de Tweede Kamerfractie, die betrokken is bij het hele gebeuren rond de tour. Op de tweede plaats als fractievoorzitter in Breda, die van Femke het eerste exemplaar van het Verkiezingsprogramma voor Jongeren in ontvangst mocht nemen.
De bus kwam stipt om twaalf uur aan op de parkeerplaats van de NHTV. En hoewel het er vanwege de tentamenperiode eerst nog even op leek dat de studenten het zouden laten afweten, bleek daarna al snel dat Femke ook onder de studenten in Breda kan rekenen op behoorlijk wat aandacht en populariteit. Zo’n 200 studenten luisterden een uur lang aandachtig naar wat La Halsema te vertellen had.
Iedereen kreeg de gelegenheid om vragen op te schrijven op een briefkaart, die, zo wil het aloude principe, daarna beantwoord werd door Femke. Het aantal ingediende vragen oversteeg de hoeveelheid beschikbare tijd, zodat na het officiële programma grote groepen studenten haar bedolven onder nog meer vragen. En daar zaten ook de bekende vragen bij als ‘mag ik met je op de foto’ of ‘wil je je boek signeren’. Fem rockt!
Vandaag was de echte start van de campagne met het eerste grote lijsttrekkersdebat in Café Dudok in Den Haag. Werk aan de winkel dus voor het campagneteam. Na afloop van het debat zou Femke Halsema samen met kandidaat Kamerlid Mathieu Hemelaar pleiten voor het opnemen van het disciminatieverbod op homoseksualiteit in de grondwet.
GroenLinks is eigenlijk dé homopartij Nederland. Geen andere partij heeft zo consequent gepleit voor de rechten en vrijheden van minderheidsgroeperingen als homo’s, lesbo’s en bi’s. Niet zo gek dat één van onze campagneslogans luit: ‘Poten af van onze homo’s’.
Dat Artikel 1 van de grondwet (discriminatieverbod) moet worden uitgebreid met het verbod op discriminatie op grond van homoseksualiteit, leeftijd en handicap is misschien vooral van symbolische waarde. Ook nu vallen zij (wij) immers ook al onder het discriminatieverbod, alleen worden ze (we) niet specifiek genoemd.
Toch is het meer dan alleen maar symboolpolitiek: door discriminatie van deze drie groepen expliciet in Artikel 1 te noemen naast zaken als etniciteit, religie of geslacht, keur je al deze vormen van discriminatie even hard af. Dat is niet alleen een signaal aan groepen die nog niet helemaal begrijpen, maar ook een belangrijk gegeven voor jonge homo’s die misschien nog een beetje moeite hebben met hun geaardheid (niet doen hoor, hartstikke leuk, homo).
Onder de noemer ‘Zet een poot voor een homo’ (wie verzint al die slogans toch?) werden er ‘pootjes’ gezet (tekeningen van de handen van mensen) voor uitbreiding van Artikel 1. Nu zit ik zelf ook nog te denken aan een vervolgactie, waarbij we de hele Regulierdwarsstraat in Amsterdam volplakken. Iets in de trant van ‘Plak een Sticker voor een Flikker’.
Mijn goede voornemen om dagelijks een log te schrijven heeft ernstig te lijden onder de campagnedruk. Daar komt nog bij dat in Breda ook nog een begroting behandeld moet worden. Rust roest, maar ik begin er van overtuigd te raken dat teveel werken ook een corroderend effect kan hebben.
Hoewel ik de mogelijkheid heb thuis te werken, kleeft hier één gigantisch nadeel aan: de afstand met de collegae is groter. Er is echter ook een gigantisch voordeel, namelijk dat je niet steeds onderbroken wordt met kleine dingetjes die je afhouden van de productie die je eigenlijk die dag als doel had gesteld. Maar ik kies telkens weer voor direct contact. Gevolg: wat ik wilde doen niet afgekregen, wat ik niet van plan was te doen wel afgekregen.
Ik heb me voorgenomen op 23 november maar eens vrij te nemen. Of misschien om eens ziek te zijn. En hoewel een aantal collegae verschijnselen van afnemende weerstand begint te vertonen, hebben we alle ziekteverloven maar collectief ingetrokken. Heerlijk, de verkiezingscampagne is begonnen.
De voortekenen zijn overduidelijk en er is ook niets tegen te doen. Langzaam komt de winter dichterbij. Ik maak mijn treinreis tegenwoordig al weer in het donker.
Ik ben meer een zomer- dan een wintermens. Ik houd van licht en ik houd van warmte. De winter heeft beide niet te bieden. Jarenlang had ik daar maar één remedie tegen: namelijk de winterdip. In plaats van alle winterfrustratie op de kroppen, ging ik mokken. De winter maakte van mij een brombeer.
Ik weet niet hoe het komt, maar de laatste jaren heb ik daar geen last meer van gehad. Er doet zich echter wel een nieuw seizoensgebonden fenomeen voor: de herfsthormonen. Voor mij nieuw, omdat het bijbehorende gedrag eerder doet denken aan de lente dan aan de herfst.
Ik heb er maar meten een biologische verklaring bij gezocht. In de winter zoekt een mens geborgenheid. Wie niemand heeft, probeert op het laatst moment nog iemand aan de haak te slaan. Een soort wintervoorraad dus eigenlijk, maar dan lichamelijk.
