Categorie: dagelijks leven

De pensioenadviseur kwam langs. Net zoals het overgrote merendeel van mijn collega-generatiegenoten ben ik een wandelend pensioengat, maar nu heb ik een werkgever die voor mij het pensioen betaalt. Maar daar moet je dan wel een heleboel formulieren voor invullen.

De presentatie was bedoelt voor vijf mensen. Waarvan het er vijf eigenlijk te druk hadden om naar een presentatie van een uur te luisteren over ingewikkelde zaken als middenloonregelongen, eindloonregelingen, beschikbare premieregelingen en wat dies meer zij. Ergens hoorde ik zelfs het woord AOW vallen, alhoewel het twijfelachtig is of die in 2043 inmiddels niet is afgeschaft. Want ja dames en heren, over dit lange termijnperspectief hebben we het in pensioenland.

Tot overmaat van ramp moest ik aan het eind van de sessie ook nog kiezen in welke aandelen- en obligatiefondsen ik mijn pensioen dan wel niet wilde beleggen. Vreselijk. Ik vind me sowieso nog veel te jong en aantrekkelijk om over oudedagsvoorzieningen te praten. Voeg daar dan nog enkele beleggingsfondsen aan toe, en mijn intrede in de risicomijdende burgermaatschappij is een feit. En dan ook nog eens met Shell-aandelen in mijn portefeuille. Gelukkig heb ik slechts een jaarcontract.

Eindelijk had ik weer eens een relatief vrije dag. Dus kon ik de badkamer weer eens schoonmaken, boodschappen doen, een wasmachine draaien en eveneens enkele platen. De rij niet beluisterd werd me zo langzamerhand iets te lang.

Juweeltje onder de nieuwe aankopen is absoluut de nieuwe Mars Volta. Niet alleen de composities zijn geweldig, ook de plaat en de hoes blinken uit in schoonheid. De twee platen van de dubbelaar zijn van tweekleurig vinyl en de hoes bevat een prent die zo lelijk is dat ‘ie alleen maar mooi gevonden kan worden.

Extra bonus is dat de platen, dankzij hun eeuwigdurende groef aan het eind van elke kant, nooit ophouden. Dat werpt de vraag op of deze plaat fysiek wel kan bestaan. Want oneindigheid is natuurkundig gezien het langste wat je kunt bereiken. Hoe is het dan mogelijk dat deze plaat vier keer oneindig is?

Na een lange, maar leuke politieke bijeenkomst eindigde ik met mijn afdelingsvoorzitter in stamcafé De Beyerd. Daar is het volgende week weer de jaarlijkse Belgische Bierweek.

Eén van de hoogtepunten is de Beyerd Biertombola, met als hoofdprijs het eigen gewicht aan bier. Voor deze tombola krijg je een lot bij elk Belgisch biertje dat wordt gedronken. Helaas heb ik totnutoe nooit iets gewonnen. Maar dat komt dan weer omdat ik totnogtoe altijd ben vergeten mijn lotjes tijdig in te leveren.

Lucas en Riemer wonen samen. Sinds kort. En ik was de eerste die mocht komen eten.

Nee, Lucas en Riemer zijn geen stelletje. Althans, niet in de relationele zin van het woord. Ze zijn allebei net het huis uit en wonen samen anti-kraak in een veel te groot gebouw. Wat dan op zich weer zo goedkoop is dat je best een schoonmaakster kunt inhuren. Wat dan op zich ook wel weer nodig is ook. Over een tijdje dan. Nu is het gebouw nog groot genoeg voor de rotzooi om niet op te vallen.

Ik had op het laatste moment maar twee flessen wijn bij de AH-to-go gekocht. Die daar trouwens een stuk duurder zijn dan bij een AH-to-stay, of hoe ze de gewone filialen van Appie Hap dan ook noemen. Voor de inwendige mens, zeg maar. Wat vind ik dat trouwens een truttige uitdrukking. Maar dat geheel ter zijde.

Ik had er in vier dagen een 53-urige werkweek opzitten. 45 in Den Haag, 8 in Breda. Dus eindigde ik die avond heel dronken in de Boulevard. De inwendige mens was uitgewoond.

Het was natuurlijk mijn vaste voornemen om op deze dag des Heres een flinke berg werk te verzetten. In het zweet des aanschijns zal ik mijn brood verdienen, en ik ga ervan uit dat de heer mijn arbeidsethos ook op de zevende dag wel kan waarderen. Toen belde Liesbeth met de vraag of ik zin had om zondagmiddag te vieren.

Een mens moet op zondag eigenlijk ook niet willen werken. Want ook al zegde ik toe slechts een paar biertjes mee te doen, over het formaat van de glazen had niemand het gehad. En een paar smaakt ook al snel naar meer. Veel kwam er van alle goede voornemens dus niet terecht.

Het enige voordeel van ‘s middags beginnen met drinken, is dat je ‘ns voor twaalven naar huis gaat. En dus ook ruim voor die tijd in je mandje ligt. En dus ook relatief lang en lekker kunt slapen.

En zodoende werd het toch een goed begin van de week. De ochtend erop brak ik een record: nooit eerder was ik voor half acht op mijn werk. Helaas was er niemand die dit wonder kon aanschouwen.

Hij is nu officiëel niet meer van mij. Dag Ford. Bedankt voor de mooie jaren die we samen deelden.

Het is het einde van een tijdperk. Mijn Ford Escort en ik waren een onverslaanbaar duo. Klapbanden weerstonden we gezamenlijk. Urenlang tuurden we samen over het gitzwarte asfalt. En we vonden het allebei leuk als er af en toe een knappe jongen op de passagiersstoel zat. De Ford heeft misschien wel meer intieme momenten meegemaakt dan goed is voor een escort.

Maar ons partnerschap is voorbij. De contracten zijn ontbonden. Hij werd te duur. Hij kwam niet meer door de keuring. Niet dat zijn uiterlijk nou zo vervallen was, maar kennelijk was zijn innerlijk behoorlijk verrot. En daar gaat het uiteindelijk allemaal om.

Nog een keer zat ik ik aan, op en in hem. Vroeg mijn meest waardevolle bezittingen terug, ceedees, autoradio, carkit. En keek nog één keer achterom. My beloved monster. Ik zal hem missen.