Categorie: dagelijks leven

Hij is terug. En ik heb ‘m gemist. Ik heb het een maand lang met een ander geprobeerd en in het begin was dat eigenlijk best spannend. Hij was best aardig, zag er goed uit, grappig en ook best intelligent, maar ik heb ‘m uiteindelijk maar de deur gewezen. No hard feelings, maar onze karakters verschilden gewoon te veel.

Tot zover mijn proefabonnement op de nrc.next. Inmiddels ben ik weer terug bij mijn eigen lijfkrant, het grote NRC. De krant waar ik nooit tijd voor heb, als ie ‘s avonds rond 17.00 uur klepperend in de brievenbus om aandacht vraagt. De krant die altijd veel te veel wil vertellen. De krant die denkt dat ‘ie alles beter weet en daar tot mijn grote ergernis vaak nog gelijk in heeft ook. De krant die te log, te sloom en te plechtstatig is. Maar wel mijn krant. En ik schaam me ervoor dat ik ‘m voor een maandje de deur uit had gezet. Maar we zijn weer bijelkaar. En na een avondje met z’n tweeën op de bank, is alles snel vergeven.

Ik zie nu al op tegen het weekeinde.

Danstheater De Stilte had de raadsleden uitgenodigd voor de première van hun nieuwe voorstelling ‘Ongetemd Wild’. Ik ben er met veel plezier naar toe gegaan.

Jack Timmermans is artistiek leider van dansgezelschap De Stilte. Het is een bevlogen man die altijd 100% geeft voor zijn dansers en voor zijn voorstellingen. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk voor iedereen die werkt voor De Stilte. En dat is nodig, omdat door jarenlange gebrekkige subsidie van de gemeente Breda, het dansgezelschap steeds op de tenen moest lopen om het hoofd boven water te houden.

De Stilte is één van het slechts handje vol jeugdgezelschappen dat Nederland rijk is. De Stilte heeft ook een uitzonderlijke kwaliteit. Timmermans hoeft zijn voorstellingen niet op te leuken, om zijn publiek er bij te betrekken. De dans, de beweging, de expressie, zij zijn genoeg om zijn kijkertjes te boeien. En niet alleen de jeugd, ook de volwassenen die in grote getalen aanwezig waren bij de première, waren lovend en enthousiast. Misschien dat ze daar nog eens aan willen denken, als de subsidie aan De Stilte weer aan de orde komt.

De dodenherdenking in de stad Breda vindt jaarlijks plaats bij het oorlogsmonument ‘De Vlucht’ in het stadspark Valkenberg. Elk jaar ben ik daar bij, de laatste jaren mede om namens GroenLinks een bloemstuk te leggen.

Het monument ‘De Vlucht’ herinnert aan de evacuatie van de inwoners van Breda op 12 mei 1940. Breda dreigde de plaats te worden van een confrontatie tussen Nederlandse, Franse en Duitse troepen. Tienduizenden vluchtten naar het zuiden, naar België. Voor zover bekend overleefden 114 Bredanaars die verplichtte evacuatie niet.

Het was helaas nog maar een kleine voorbode van de vele gruwelen die de Tweede Wereldoorlog nog in petto zou hebben. Soldaten aan beide zijden (25 miljoen), burgerslachtoffers (37 miljoen) en de structurele vernietiging van joden, verzetsstrijders, politieke tegenstanders, homoseksuelen, gehandicapten (12 miljoen), allen verloren hun leven in het grootste en meest ingrijpende conflict in de geschiedenis. ‘Dat nooit weer’, denken we gezamenlijk tijdens de herdenking. Desondanks: Vietnam, San Salvador, Sri Lanka, Ruanda, Sebrenica, Afghanistan, Iraq, Darfur… Het rijtje is eindeloos.

Het was een mooie, zonnige dag. Gelukkig had ik veel afspraken, zodat ik op de fiets nog een beetje kon genieten.

07:00 Douche, ontbijt en krant.

08:00 Strijken en wasmachine draaien om achterstallige was weg te werken.

09:00 Naar fractie voor archiefwerkzaamheden, postlijst en koffie.

10:00 Bijpraten met fractiegenoten Piet Hein en Sietzke.

12:00 Bekijken van Artikel 19-procedures.

13:00 Nogmaals naar de griffie voor vragen omtrent rekening- en audit-werkgroep

14:00 Naar Sebastiaan voor bekijken van de vorderingen voor de nieuwe GL-site. Lange sessie.

17:00 Gesprek Wethouder Wilbert Willems over actuele politieke zaken. Heb tevens zijn nieuwe digitale speeltje mogen bewonderen. Een HP Ipaq.

19:00 Thuis om snel wat te eten.

20:30 In slaap gevallen.

21:00 Weer wakker geworden en snel naar afspraak gefietst.

21:33 Iets te laat bij Zeezicht voor gesprek met Leo over de organisatie van een festivalletje.

23:00 Inmiddels al lang niet meer serieus met Leo over een festivalletje aan het praten.

01:00 Naar Dok 19 om zogenaamd serieus met Marcel te praten over een festivalletje.

03:00 Naar Panache voor een frietje tartaarsaus.

04:00 Eindelijk op bed.

Oké, toegegeven, ik heb wel iets met oude strijdliederen en rode vlaggen. Onder de voorwaarde dat ze op oude langspeelplaten of vergeelde foto’s staan. Als politiek uitgangspunt heb ik niet zo veel met het socialisme op. Dat komt voornamelijk omdat het socialistische ideaal zichzelf sinds Mao eigenlijk nooit meer heeft weten te moderniseren. En met dogma’s uit de jaren ‘70 is het lastig politiek bedrijven.

Toen ons strijdliederenkoor gevraagd werd om in het kader van de Dag van de Arbied op de grote markt een optreden te verzorgen, verbaasde me het dan ook niet dat er slechts een handjevol mensen kwamen luisteren. De Dag van de Arbeid leeft niet in Nederland. Verdrukt tussen Koninginnedag en Bevrijdingsdag.

Het socialisme heb ik, na een kortstondige omarming ergens rond mijn zestiende, weliswaar afgezworen, mijn linkse idealen zijn er niet minder om geworden. De welvaart in de wereld is oneerlijk verdeelt, volken en bevolkingsgroepen worden nog dagelijks onderdrukt en de wereld zit nog vol brandhaarden. Het zijn dingen waar ik nog steeds kwaad en verdrietig om wordt. In mijn dagelijkse politieke praktijk probeer ik daar iets tegen te doen. Als dat lukt is een eerlijkere wereld een klein stapje dichterbij. Maar met dat kleine stapje bereik ik meer dan met het prediken van welke revolutie dan ook. En het gaat er ten slotte om dat je in de politiek het leven van mensen voelbaar beter en eerlijker maakt.

Bij het zingen van oude strijdliederen als Bella Ciao of Bandiera Rossa voel ik de romantiek van voorbije generaties die op hun manier streden voor een betere wereld. En hoewel de ideeën uit de tijd waarin de arbeiders op 1 mei met rode vlaggen door de straten pareerden achterhaald zijn, hebben we één ding met elkaar gemeen. Simpele idealen die je op de achterkant van een bierviltje kunt schrijven: vrijheid, solidariteit en rechtvaardigheid. In die zin ben ik een erfgenaam van de idealen van het socialisme. En hoe je het ook wend of keert, die oude strijdliederen zingen geweldig.

Ik heb mijn blog maar weer eens bijgewerkt. Een hele klus, nu web-log.nl de interface heeft gewijzigd en ik ongewild tot één van de eersten behoorde die daarvan mocht profiteren. Aangezien er tegenwoordig nog maar tien nieuwe berichten op de voorpagina staan, en ik er deze nacht zo’n twintig heb gesplaatst, kunnen de mensen met een dwangneurose alles lezen via deze link. Maar dat geldt natuurlijk ook voor de mensen die oprecht geïnteresseerd zijn.

De Rotterdamse afdeling van GroenLinks had een klein feestje voor alle campagnevrijwilligers. Ik ben even langs geweest om te kijken hoe ze dat aanpakten. Ze hadden lekkere hapjes. Daarna teruggereisd naar Breda om afscheid te kunnen nemen van Liesbeth en Joris. Zij gaan voor een maand naar Singapore, Thailand en Maleisië. Bon voyage!