Sven – zo 19 mrt. 2006

Niet alleen het weekeinde, het hele schaatsseizoen eindigde zeer bevredigend. Wat aanvankelijk nog een spannende, maar desondanks teleurstellende WK allround leek te gaan worden, werd op de laatste afstand toch nog een feest.

Ik heb op dit weblog al eerder mijn voorliefde voor de schaatssport bekend. Dat gaat ook altijd gepaard met enkele sporters die ik graag zie winnen. Bij de vrouwen zijn dat Pechstein en Wuust, bij de mannen vooral Sven Kramer. Veel fanatieker kom je ze vandaag de dag niet tegen. Zelden heb ik iemand gezien die zelfs na het verbreken van zijn persoonlijk record op de 1500 nog steeds boos op zichzelf is omdat ie -naar eigen zeggen- slecht heeft gepresteerd. En laat Kramer die woede nou eens in iets positiefs om kunnen zetten.

En dus maakte hij zijn belofte waar het wereldrecord op de 10.000 scherper te stellen. En niet zo’n beetje ook. In zijn laatste rit van het seizoen snoepte hij seconden af van het oude record van Chat Hedrick. En zo verscheen er toch nog een brede lach op het gezicht van de negentienjarige. En doordat Hedrick zich diskwalificeerde door een bocht af te snijden, behaalde Kramer ook nog een podiumplaats. Als je het leven toelacht, lacht het leven soms terug.

No more secrets – za 18 mrt. 2006

Dat ik homo ben is niet bepaald een geheim te noemen. Toch zijn er nog steeds mensen die het niet weten. Gelukkig kan de krant daarbij een handje helpen.

Mijn broer en zijn vrouw gingen op bezoek bij mijn moeder en aangezien het al weer even geleden was dat ik het stel gezien had, besloot ik ook maar even langs te komen. Daar kreeg ik te horen dat mijn ‘geheim’ was uitgelekt.

Ik had mijn vader namelijk nooit vertelt dat ik homo ben. Niet omdat ik me ervoor schaam, maar simpelweg omdat ik daar geen zin in had. De relatie met mijn vader is sowieso al flinterdun – we hebben elkaar de afgelopen 20 maanden niet gesproken – en een verregaande portie eerlijkheid van mijn kant zou nu niet bepaald een productieve uitwerking hebben. Aangezien mijn vader geen krant leest, zou het nog jaren kunnen duren voordat hij erachter kwam, zeker aangezien we beiden te koppig zijn om onze gewapende vrede te beëindigen. Glasnost is in onze relatie vooralsnog geen optie.

De twee weken terug huis-aan-huis bezorgde verkiezingskrant van BN/DeStem bleek een doorbraak. Zelfs mijn vader had ‘m gelezen. Als ik de verhalen mag geloven met weinig genoegen. Het was de hierboven afgedrukte beschrijving van mijn persoontje die het ‘m deed.

Ik ben altijd voorstander geweest van de persvrijheid en na dit verhaal nog meer. Soms heeft de waarheid even een zetje nodig. Fijn als het journaille daarbij kan helpen.

Winter – vr 17 mrt. 2006

Tussen alle politieke zaken door zou ik bijna vergeten dat het winter is geweest. Ik heb nog twee dagen om ervan te genieten. Gelukkig had ik deze avond een eter met een goede suggestie: een grote pan stamppot.

Het werd hutspot, maar dan wel een hutspot met een bite. Dus rode ui in plaats van witte, en de toevoeging van knoflook, cayennepeper en piment. Laat het maar aan mij over om ook de Hollandse keuken een exotisch randje te geven. Ter compensatie: de runderrookworst is dan weer gewoon van Unox.

Het heeft wel wat, een ouderwetse stamppot. Ik weet dat je tegenwoordig pakjes hebt die in vijf minuten klaar zijn. En sommigen beweren zelfs dat ze bijna net zo lekker zijn als verse stamppot. Ik geloof daar niet in. Daarnaast houdt ik niet van ‘single serving portions’. Want wat zo’n pakje berekend als ‘voldoende voor twee personen’, blijkt meestal niet veel meer te zijn dan voor één persoon zonder maagverkleining. Eigenlijk is het precies andersom als bij de Chinees. Als je daar een rijsttafel voor één persoon besteld, kun je er meestal zo’n drie dagen van eten.

Nieuwe Raad – do 16 mrt. 2006

De raadsvergadering begon om half acht. Om tien voor half zeven moest ik al acte de présence geven, opdat een portretfoto van alle raadsleden genomen kon worden. Het alfabet doemde mij tot deze ongunstige tijd, want het avondeten schoot erdoor bij in. Het tussenuur brachten collega Joep Augenbroe en ik door aan de toog. Je moet toch wat.

De raadsvergadering was een wat formele zitting met beëdiging van de raadsleden en het vaststellen van enkele procedurele zaken. Binnen 35 minuten was het dan ook gebeurd.

We gaan de nieuwe periode in met een record aantal van 15 nieuwe raadsleden. Dat biedt Breda unieke kansen. Want de politieke cultuur in Breda is stoffig, al jaren lang. Dat heeft niets met leeftijd te maken, of met politieke kleur. Het heeft wel te maken met het feit dat nieuwkomers in de raad veel te snel de oude maniertjes aanleren.

Nu de aanwas van zoveel vers bloed een feit is, kan eindelijk gebroken worden met oude maniertjes. Dat wil niet zeggen dat de raad ineens een rebellenclub moet worden. Het betekent wel dat w in Breda misschien eens een minder gedetailleerd programma-accoord moeten maken, waardoor de raad meer ruimte heeft zelf kaders te stellen. En als die nieuwe politici dan ook nog eens gehoor geven aan de oproep van Burgemeester van der Velden dat de politiek vooral ook buiten de muren van het stadhuis moet plaats hebben, dan wordt het een geweldige periode.

De nieuwe raadsleden zullen allemaal goed ingewerkt moeten worden. En misschien is het verstandig als ze ook een mentor krijgen toegewezen, want het raadswerk is soms best gecompliceerd. Maar geef ze asjeblieft ook de ruimte om een eigen manier te vinden om politiek te bedrijven. Met enthousiasme, nieuw elan en vooral alle ruimte om een eigen invulling te geven aan het politiek bedrijf.

Afscheid – wo 15 mrt. 2006

Veertien raadsleden nemen afscheid. Althans, eigenlijk dertien, want de immer afwezige Joop de Werd is sinds 2002 eigenlijk nooit meer op het stadhuis gesignaleerd. Van iemand die je nooit meer hebt gezien, kun je ook geen afscheid nemen.

Vele collegae van de afgelopen periode vertrekken uit de politiek. Sommigen deden dat vrijwillig, sommigen moeten de raad verlaten omdat hun partij onvoldoende stemmen kreeg of omdat hun partij ze te laag op de kandidatenlijst had gezet. Sommigen zal ik in de raad niet erg missen, anderen had ik graag nog een tijdje als collega in de raad teruggezien.

Een aparte in dat rijtje is vertrekkend CDA-raadslid en fractievoorzitter Cees Dubbelman. Want hoewel het de afgelopen periode bijna een vast gegeven was dat we het met elkaar oneens waren, er waren er weinig met wie je zo scherp in debat kon. Ik ga zijn vileine interrupties wellicht nog wel missen ook. Ook met Olaf Douwes Dekker verliest de raad een welbespraakt lid. Wellicht politiek niet zo’n uitgesproken figuur, maar altijd zich uitlatend in mooie volzinnen. Niet voor niets familie van die andere Douwes Dekker.

Het vertrek van de raad werd bezegeld met een statiefoto. En een laatste keer bij elkaar in Café Publieke Werken. Overigens – ten overvloede – gewoon op eigen rekening.

Onderhandeling – di 14 mrt. 2006

De fracties waren door de PvdA uitgenodigd voor de eerste openbare college-onderhandelingen. De zitting bestond uit een aaneenschakeling van formaliteiten. We bespraken voornamelijk de te volgen procedure, waar elke fractie formeel ter goedkeuring zijn handtekening onder moet zetten.

De komende twee weken zal een informateur met alle fracties gesprekken voeren om te kijken welke colleges wel of niet mogelijk zijn. Deze informateur, Peter van Steenoven, zal daarna verslag uitbrengen. Op basis daarvan zullen de partijen die door willen met de onderhandelingen met elkaar verder praten.

Beraad – ma 13 mrt. 2006

Na de afgelopen maanden vooral met lokale politiek bezig geweest te zijn, kon ik me vandaag weer eens een dagje puur en alleen op het landelijk richten. In Den Haag was er ’s middags eerst een strategisch beraad, in Utrecht vergaderde ’s avonds het partijbestuur van GroenLinks.

Wie de Tweede Kamer binnen wil, kan dat niet zonder geldig legitimatiebewijs. Dat was enkele jaren geleden wel anders. Helaas hebben ze de maatregelen in Den Haag flink aangescherpt. Daardoor ben je al gauw zo’n kwartier kwijt alvorens je van de ingang bij je eigen vergaderzaal bent.

Behalve je identiteit wordt ook de inhoud van al je tassen gecontroleerd. Een goedgekeurde tas kan rekenen op een belachelijk stickertje met daarop de tekst ‘gecontroleerd’. Het stickertje is vooral zinloos omdat het vrij makkelijk te verwijderen is, waarna je het op een niet gecontroleerde tas zou kunnen plakken. Ik heb ‘m in mijn agenda geplakt. Maandag 13 maart 2006 staat nu officiëel geboekt als gecontroleerde dag.

Onderhandelen – za 11 mrt. 2006

Overdag met mijn nieuwe fractiegenoot Sietzke Schokker naar het partijbureau in Utrecht geweest voor een workshop over college-onderhandelingen. Tegelijkertijd was er elders in het pand een bijeenkomst van RozeLinks aan de gang. Waardoor ik weer eens bij kon kletsen met mijn ‘ex’.

Ik zet het woord ‘ex’ bewust tussen aanhalingstekens. De relatief korte tijd dat wij een ‘relatie’ hadden, vonden wij namelijk beiden dat het woord ‘relatie’ niet geheel van toepassing was op de manier waarop wij in het leven wilden staan. Het woord ‘relatie’ gebruikten wij eigenlijk alleen maar om ons samenzijn in conventionele bewoordingen toch nog enigszins aan de burgerlijke buitenwereld te kunnen uitleggen. Leon en ik hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om eens wat af te spreken. Dat zet ik niet tussen aanhalingstekens. Hij komt binnenkort eten en dat past helemaal binnen de conventies en definities van de moderne burgermaatschappij.

Aan het begin van de avond doorgereden naar Den Haag, waar vriend en oud-klasgenoot Bart zijn verjaardag vierde. Zijn 28e inmiddels, dus ik weet hoe hij zich voelt. Alhoewel Bart aanmerkelijk minder problemen lijkt te hebben met zijn aankomende bejaardendom dan ik.

Overleg – vr 10 mrt. 2006

De verkiezingstijd is weliswaar voorbij, de agenda is nog niet veel rustiger geworden. Met de onderhandelingen in het vooruitzicht zijn er tal van overleggen te voeren. Mijn taak als aanvoerder van GroenLinks om te zorgen dat de neuzen dezelfde kant opstaan en dat iedereen zich in de aanpak kan vinden.

Dat lijkt makkelijker dan het is. Iedereen wil op de één of andere manier bij het proces betrokken worden – en terecht. Dus zo kan het gebeuren dat je in drie verschillende overleggen, met het afdelingsbestuur, met de wethouderskandidaat en ook nog eens met de fractie, drie keer precies dezelfde onderwerpen bespreekt. De kunst is om daar niet moe van te worden. Gelukkig ben ik nog jong en barst ik van de energie. Yeah right.

Fractievoorzitters – do 9 mrt. 2006

De verkiezingen zijn geweest. Tijd om weer gewoon aan de slag te gaan. Althans, bijna. Voor de nieuwe periode van vier jaar raadslidmaatschap moeten tal van formulieren worden ingevuld. En voor de procedureafspraken was er deze avond al meteen een fractievoorzittersoverleg gepland. Met deels nieuwe fractievoorzitters.

Het fractievoorzittersoverleg besloot over het voorzitterschap van de diverse raadscommissies die tot de vorming van een nieuw college blijven bestaan. Daarna zal de verdeling van de commissies waarschijnlijk veranderen. Die is nu vaak nog volstrekt onlogisch: zo zijn de onderwerpen Economische Zaken, Cultuur en Grondbedrijf nu samengevoegd in dezelfde commissie. Dat terwijl Economie een volstrekt ander specialisme is dan bijvoorbeeld cultuur. Als de onderhandelingen zijn afgerond en de nieuwe wethouders worden geïnstalleerd, zal ook een nieuwe en hopelijk logischer commissie-indeling in werking treden.

Een ander onderwerp was de placering. Dat is een duur woord voor de nieuwe plekken van de nieuwe raadsleden. Zo verhuist de PvdA, die ineens de grootste partij is geworden, van de derde naar de eerste rij. Het CDA moet samen met de VVD nu op de tweede rij zitten. De overgebleven plekken op de ringen werden ingevuld met de kleinere partijen. Die verdeling viel voor GroenLinks niet zo gunstig uit, aangezien wij nu op een ooit in alle haast gefabriceerde derde ring komen te zitten.

Toen vier jaar geleden het dualisme werd ingevoerd, maakten de wethouders geen deel meer uit van de raad. Omdat in de periode daarvoor de wethouders tevens raadslid waren, had de Bredase raadszaal geen 39, maar slechts 34 plaatsen. De wethouders zaten achter een apart tafeltje. Met de invoering van het dualisme zijn in allerijl ergens achterin de raadzaal nog enkele plekken bijgemaakt, om in totaal aan de benodigde 39 zetels te komen. Ideaal is die opstelling nooit geweest en er waren dan ook al lang plannen om de raadzaal opnieuw in te richten. Om allerlei redenen is dat nooit gebeurd.

Het was voor ons reden om maar weer eens te pleiten voor een nieuwe inrichting van de raad. En de rest van de partijen was het daarmee eens. En zo krijgt ook Breda, vier jaar te laat, eindelijk een raadzaal die op een moderne, dualistische manier is ingericht. We hopen aan het eind van deze zomer de resultaten al te mogen zien.