selcuk.nl

‘Breda Zingt Pierre’, heette de avond in poppodium MeZZ. En het was georganiseerd door de leden van het genootschap Pleuni Depman en Tie Schellekens. Als lid van datzelfde Genootschap van Liefhebbers van de zuivere Tweede Stem van Pierre Kartner kon ik natuurlijk niet wegblijven. En ook al was ik drie kwartier later, het was een geweldige avond.

Een klein jaar geleden kwam het genootschap voor het eerst bijeen in De Beyerd (zie web-log vr 18 febr. 2005). Het was overigens de enige keer dat ik aanwezig was op de vergaderingen, die vanaf dat moment steevast werden gehouden op momenten dat ik in commissie of raad zat. Een noemenswaardige bijdrage aan het geheel heb ik dus nooit kunnen leveren. Als het genootschap een comité van aanbeveling had gekend, had ik me waarschijnlijk naar die positie gedegradeerd.

De avond was echter geweldig: Pierre zat op een bankstel aan de zijkant van het podium zichtbaar te genieten van de vele verschillende vertolkingen van zijn nummers. Sommigen te vals, anderen weer onvoorstelbaar mooi, zoals Deborah Jacobs Ben Cramer mijlenver achter zich liet met haar versie van ‘De Clown’.

De MeZZ is op een woensdagavond waarschijnlijk nooit eerder uitverkocht geweest. Het ietwat verlate verjaardagsfeestje van Pierre Kartner heeft ook in die zin alle records verbroken. Een standbeeld voor Pierre Kartner is dan ook niet meer nodig.

De vergadering van het partijbestuur viel samen met Martin Luther King-day. Het zal niets meer dan een toevallige samenloop van omstandigheden geweest zijn. Ik reisde al vroeg naar Utrecht af. Er waren ook nog twee studenten van de Universiteit die me wilden interviewen voor een onderzoek. Ik had ze maar uitgenodigd op het partijbureau.

Het is min of meer gewoonlijk dat Onne, voorzitter van Dwars, groenlinkse jongerenorganisatie, en ik nog even een biertje pakken in café België. Dit enigszins zonderlinge café aan de oude gracht is een verzamelplaats voor voormalig alto’s, kunstzinnige medemensen en studenten. Het was gezellig en zo kon het dus ook gebeuren dat ik mijn laatste trein naar Breda miste. Beroerd, vooral omdat ik al voor mijn retourtje betaald had. Gelukkig woont Alto-Joris ook in Utrecht en kon ik bij hem blijven pitten. En bijpraten.

Nog beroerder was mijn financiële positie de volgende dag: mijlen ver verwijderd van een pinautomaat moest ik van Joris zelfs nog een eurootje lenen voor de bus, die me naar het station bracht en waar ik een enkeltje Breda kon aanschaffen. Welke, net als mijn voor de helft ongebruikte retourtje van de dag ervoor, door geen enkele conducteur werd afgestempeld of naar werd gevraagd. Jahaa, ik weet het, je betaalt je treinkaartje niet om afgestempeld te worden, je betaalt het omdat het zo hoort. Maar desondanks ben ik van mening dat ze voor € 36,70 best even mogen knippen.

Er viel nog een verkiezingsprogramma te lay-outen. Die bevalling was aanmerkelijk zwaarder dan ik had verwacht en op momenten dacht ik zelfs even dat het baren van een kind ongetwijfeld makkelijker moest zijn. Dat laatste is hoogstwaarschijnlijk niet waar en ik wil geen enkele moeder dan ook te kort doen. Maar mijn ‘bevalling’ was wel een kwestie van dagen.

Maar dit weekeinde moest het af en kwam het af. 32 kantjes binnenwerk, schoon aan de haak. Met kaftje erbij 36. Tsja, we zijn nu eenmaal een inhoudelijk georiënteerde partij.

Persoonlijk ben ik van mening dat het het mooist vormgegeven verkiezingsprogramma van GroenLinks Breda tot nu toe is. Maar ja, ouders vinden hun kindje altijd het mooist. Toch?

De raadsgriffier van de gemeenteraad in Breda ging nam afscheid. Ze heeft de raadsperiode net niet volgemaakt. Reden: de raad was te kinderachtig.

Het waren voornamelijk twee fracties die niet met de griffie overweg konden, het CDA en Leefbaar. In beide gevallen had het in mijn ogen vooral te maken met het feit dat beide fracties niet overweg konden met de open en directe manier waarop De Wit communiceerde. Daar hoorde soms ook een flinke portie kritiek op het functioneren van de griffier bij. Kennelijk kan niet iedereen daar tegen (zie weblog do 1 nov. 2005.

De raadsvergadering bestond vooral uit loftuitingen en wat dies meer zij. Over de doden niets dan goeds natuurlijk. Wel pikant was de opmerking van Joep Tax in zijn rede, over het grote aantal steunbetuigingen dat de griffier had gehad vanuit de bevolking. Fijntjes merkte hij op dat hij nog maar moest zien of de raadsleden die na de verkiezingen van 7 maart zouden vertrekken, ook zoveel steunbetuigingen zouden krijgen. Een opmerking die eigenlijk maar één direct geadresseerde had: de fractievoorzitter van het CDA. Ik kon niet anders dan moeite doen om niet te hard te lachen.

Overigens heb ik uit betrouwbare bronnen vernomen dat later die avond, bij het etentje met de fractievoorzitters, wethouders en burgemeester, die zelfde fractievoorzitter nog heeft gedanst met de griffier. Dat roept drie vragen op: wie vroeg wie ten dans, wat voor dans deden zij en wie leidde er. Ik zal er waarschijnlijk nooit achter komen.

Lay-outen van het verkiezingsprogramma, dat zo langzamerhand als een loden last op mijn schouders begint te drukken, campagnevergadering op de fractie en koorrepetitie ’s avonds, waarna ik niet meer mee ben gegaan naar de kroeg want nog werk te doen.

Niet de meest interessante dag om iets over te vertellen. Maar nu heb ik in ieder geval verantwoording over mijn daden afgelegd.

Dinsdag is het losvaste drinkavondje van vriendengroep ‘A’. Niet dat er een echte vriendengroep ‘B’ is, maar ik categoriseer dingen nu eenmaal graag. Dat we op dinsdag drinken en niet in het weekeinde, zoals gewone mensen, heeft een historische reden en voert nu te ver om uit te leggen. Voor nu is het voldoende als de begrippen ‘piekavond’ en ‘bier voor een gulden’ laat vallen.

Dit was een bijzondere in de serie drinkavondjes. Niet alleen omdat Joris en Liesbeth van te voren kwamen eten, maar ook omdat Jaap er dit maal bij was. En dat is in de dinsdagavondgeschiedenis, los van de keren dat een dinsdagavond toevallig samenviel met een Breda Barstvergadering, een unicum te noemen.

De dinsdagavonden spelen zich zelden meer in de kroeg af. De laatste jaren was het voornamelijk in het Bastion of in de Ceresstraat te doen. Dat allemaal in de tijd dat respectievelijk Gert-Jan en Joris&Liesbeth daar nog woonden. Nu ik inmiddels in de Ceresstraat woon ben ik de spreekwoordelijke lul.

Eén van de dingen die ik altijd erg waardeer in mijn vrienden, los van het feit dat ze mijn drankvoorraad er in een avond doorheen kunnen jassen (dat doe ik bij hen immers ook), is dat ze met beide benen op de grond staan. Toegegeven, de één wat meer dan de ander, maar het is altijd een handig klankbord voor politieke ideeën. Als het hen niet logisch in de oren klinkt, dan is het een slecht idee. Of moet er in ieder geval wat aan bijgeschaafd worden.

Het is dan ook nogal frustrerend als je de volgende dag fotos als de bovenstaande tegenkomt op de digitale camera. Dan ga je ineens toch ernstig twijfelen aan het IQ van je vrienden. Of op zijn minst aan de alcohol die ze ophebben.

Het was een drukte van belang op de fractiekamer. Bestuur, fractie en de redactie van de nieuwsbrief was aanwezig, sommigen daarvan in dubbelfunctie. Op vergaderingen zijn hele andere fysische wetten van toepassing dan in de gangbare natuurkunde. Zelfs de quantum-mechanica en de snaartheorie volstaan niet. Een vergadering is eigenlijk een onverklaarbaar zwart gat.

Er zijn diverse stelregels voor vergaderingen: zo neemt de lengte van een vergadering exponentiëel toe, naarmate er meer mensen aanwezig zijn. De helderheid van de besluitvorming neemt echter omgekeerd evenredig af. Het aantal malen dat exact dezelfde opmerking wordt gemaakt, is evenredig aan het aantal aanwezigen, het aantal keren dat een opmerking moet worden herhaald omdat iemand even niet zat op te letten ook.

Met zoveel mensen in één ruimte, spreken we in zo’n geval van een peperdure vergadering. Als je de diverse uur-salarissen bij elkaar op zou tellen, vermenigvuldigd door het veel te grote aantal uren dat een vergadering met zoveel mensen altijd duurt, kun je daar met een vlotte babbel misschien best nog een hypotheek op afsluiten.

Meest interessant om eens na te gaan is het aantal beslissingen dat wordt genomen bij een vergadering met veel aanwezigen. Daar zijn twee theorieën over. De eerste zegt dat naarmate het aantal mensen toeneemt, er geen beslissingen meer worden genomen. De tweede zegt dat bij een groot aantal aanwezigen de optie wordt gekozen die is voorgesteld door degene die zich het best heeft voorbereid. En dan is er altijd nog de meest schadelijke variant: die van het compromis. Vrijwel altijd halfbakken en per definitie onwerkbaar.

Jarenlang heb ik de lay-out van de GroenLinks-nieuwsbrief gedaan. Zo’n vijftien edities, om precies te zijn. Ik ben er bijna vanaf. Eindelijk is er iemand uit de afdeling die mijn taakje wil gaan overnemen.

Dat werd dus een inwerkcursus Quark Xpress. Want wie denkt dat je een nieuwsbrief ook best in WordPerfect of, erger nog, Word kan opmaken, heeft zijn computerrijbewijs duidelijk nog niet gehaald.

Vroeger printte je het resultaat nog zo scherp mogelijk uit op volstrekt maagdelijke A4-tjes om ze daarna in een ogenschijnlijk volstrekt onlogische volgorde aan elkaar te plakken tot A3 en in een plastic insteekmapje naar de kopiëerwinkel te brengen om ze er daar dan weer een boekje van te maken in, als het meezit, wèl een logische volgorde. later werden dat illustrator-bestanden die op ZIP-disc werden aangeleverd. Gelukkig bestaat er tegenwoordig breedband internet en zoiets als PDF. Je hoeft je huiskamer niet meer uit.