selcuk.nl

Terwijl het kabinet de paasdagen gebruikte om vervroegde verkiezingen te voorkomen, iets waar D’66 waarschijnlijk garen bij zou spinnen, heb ik vooral veel geslapen. Behalve vermoeidheid was er een tweede reden om lang in bed te blijven: de oostenwind die de eerste warme lentelucht van vorige week heeft weggeblazen.

Terwijl heel Nederland op tweede paasdag spontaan besluit zich een nieuwe inrichting aan te meten of een andere auto te kopen (ik hoorde op de radio het woord ‘paasfile’ voorbij komen, waarschijnlijk een voorbode van het onafwendbare moment waarop onze decadente beschaving volledig ineen stort), baal ik een beetje van dergelijke vrije maandagen. In mij geval komt het er meestal namelijk op neer dat ik dezelfde hoeveelheid werk in een dag minder tijd moet verzetten. Daar komt nog bij dat ik vrijdag mijn eerste bestuursvergadering heb (een lange sessie: van 14.00 tot 21.30 uur, mijn kaartje voor het optreden van Zita Swoon heb ik derhalve al van de hand gedaan). Blijven slechts drie dagen over.

Las in de krant dat het evangelie van Judas is ontdekt. Door de kerk eeuwenlang geheim gehouden. Koptici zijn nu bezig met de vertalingen. Wel mooi: kunnen we het verhaal ook eens van de andere kant horen. Hoor en wederhoor, heet dat journalistieke principe. Zul je zien dat straks blijkt dat het allemaal heel anders is gegaan, dat Jezus helemaal niet over water kon lopen en dat de wonderbaarlijke brood- en visvermenigvuldiging ook zwaar overdreven is. Het zal toch niet zo zijn dat de kerk ons eeuwenlang voor de gek heeft gehouden?

Overigens zal er van de kruisweg weinig te lezen zijn in dat nieuwe evangelie. Ik kan me niet voorstellen dat Judas nog één en ander heeft opgetekend tussen het moment van verraad en zijn zelfmoord. Wie weet luisteren we over enkele jaren naar de Judas-passion met pasen. Weer eens wat anders.

Ik heb een weddenschap lopen: hoe lang de paus nog in leven blijft. Gert-Jan denkt binnen twee weken. Ik geef hem langer. Is het ethisch om daarover een krat Warsteiner te verwedden? Of had het miswijn moeten zijn?

Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er enige opzet in het spel is. Juist op eerste paasdag kondigt Balkenende aan dat de lijmpoging tussen CDA, VVD en het getreiterde D’66 is gelukt. Een wonderbaarlijke wederopstanding. Biblischer kan het niet.

Wat ook is herrezen uit het eigen graf is de gekozen burgemeester. Het wordt weliswaar geen 2006, maar 2010, maar ook dit kroonjuweel van D’66, zo zegt de premier, is gered. Sterker nog: van alles wat ik nu begrepen heb komt er een burgemeester die nog meer gekozen is dan eerst al de bedoeling was. Hij wordt nu zelfs machtiger dan de gemeenteraad. Nooit gedacht dat bij uitstek de Democraten mee zouden werken aan het uithollen van de vertegenwoordigende democratie.

Wat gelukkig wel in de prullenbak is verdwenen is het onzalige plan van een nieuw kiesstelsel. Aangezien het nu in de papierversnipperaar is verdwenen, zal ik er niet te veel over uitweiden, maar als het aan D’66 had gelegen had U bij de volgende verkiezingen drie stemmen mogen uitbrengen: op een partij, op een persoon en op een premier. Ik had er graag een vierde optie aan toegevoegd: namelijk tegen een partij.

Waarom dit kabinet toch nog een keer de gekozen burgemeester van stal haalt, is me een raadsel. Ook als verklaard voorstander van de gekozen burgemeester kan ik dat werkelijk niet volgen. Immers zal dit kabinet hiervoor opnieuw de steun van de PvdA nodig hebben en ik heb Wouter Bos vandaag al horen zeggen dat hij voor het nu voorliggende plan zelfs in de Tweede Kamer geen steun zal geven. Wil dit kabinet de rit uitzitten, kunnen ze de stemming voor de gekozen burgemeester dus het beste tot 2007 uitstellen.

Wat rest zijnn de scheldkannonades van de kant van D’66 naar de tegenstemmers in de Eerste Kamer. Die worden door Boris Dittrich consequent ‘conservatief’ genoemd. Je bent in zijn ogen kennelijk ook conservatief als je tegen een slecht doordacht en niet uitgewerkt nieuw voorstel bent. Erger zijn de verwensingen in de richting van Ed van Thijn, die in de afgelopen week een ‘rat’ en een ‘rode regent’ is genoemd. Wat je zegt ben je zelf, zeiden we vroeger altijd, maar dat vind ik te makkelijk.

Maar het geeft wel het niveau aan waarmee dit kabinet, deze keer met D’66 voorop, politiek bedrijft. Stampen en schreeuwen wanneer ze hun zin niet krijgen. Ze lijken echt te zijn vergeten dat de PvdA niet in de coalitie zit en dus helemaal niets verplicht is tegenover D’66. Zelfs al zouden ze alleen maar tegengestemd hebben om een crisis te forceren (wat ik trouwens niet geloof), dan nog staan ze in hun volste recht. Het was immers niet de oppositie, maar De Graaf, die tot het laatste moment aan zijn eigen plan bleef vasthouden. Wie is er dan koppig?

Gert-Jan ging verhuizen. Van een kamer in Breda Oost naar een verdieping in Breda Zuid. Volgens de huurprijs zou die locatie een aanzienlijke verbetering moeten zijn.

En dus stond iedereen om 10.00 uur bij Gert om met behulp van een liftje (wonen op de begane grond lijkt voor Gertje geen optie) de spullen in te laden in de auto’s van de diverse vrienden. Iedereen, behalve ik dan. Ik stond bij de Kwikfit om een nieuwe accu in mijn auto te laten zetten. Ook accu’s, geachte lezers, houden er op de minst geschikte momenten zonder voorafgaande waarschuwing ineens mee op.

Met een groep vrienden gaat zo’n dagje verhuizen nog redelijk snel. Totdat op een gegeven moment de vermoeidheid toeslaat. Dat is meestal op het zelfde moment als dat het nieuwe Ikea-bed in elkaar gezet moet worden. Drie keer raden wie dat mocht doen.

’s Middags nog wat losse werkzaamheden op de fractie. ’s Avonds zou ik Piet Hein helpen met het doortrekken van zijn kabeltelevisie. Aangezien de kinderen een televisie hadden gekregen van de goedheiligman (in dit geval een tante die dit een mooi cadeau vond zonder dit eerst pedagogisch kort te sluiten met de ouders, die aanmerkelijk minder blij waren met het cadeau) moest de kabeltelevisie doorgetrokken worden naar maar liefst drie slaapkamers op twee verschillende niveaus. Want als het dan toch ging gebeuren, wilden pappa en mamma bij nader inzien ook wel een tv op de kamer.

Over de precieze beslommeringen, zoals afbrekende onderdelen van verdeelkastjes die met iets te goedkoop Chinees ijzer zijn gemaakt, zal ik jullie niet lastig vallen. Wellicht is de boodschap dat één en ander pas na elven was afgerond genoeg om duidelijk te maken dat het weer eens niet van een leien dakje ging.

Voor het eerst sinds jaren zit ik sinds deze week weer eens in de schoolbanken om mijn vertraagde studie journalistiek (de Nederlandse Spoorwegen zijn er niets bij) nu eens finaal af te ronden. Want sinds ik na mijn eerste stage in 2001 bij Omroep Brabant was blijven hangen, ging het studietempo drastisch omlaag. Het raadslidmaatschap maakte dat een jaar later alleen nog maar erger.

Hoewel ik er enerzijds nogal tegenop zag, valt het mij totnogtoe allemaal redelijk mee. Het deeltijdonderwijs heeft, zo lijkt het, aanmerkelijk meer inhoud dan het slappe dagonderwijs dat ik in de periode voor 2001 heb gevolgd en zelfs de studenten, veelal mensen die op de één of andere manier al actief zijn in de journalistiek, lijken gemotiveerder.

Toch interessant om dan van enkelen een oordeel over de lokale politiek te horen tijdens zo’n college: ongenuanceerd en negatief. Raadsleden zijn eigenlijk per definitie sufferds. Nu pleeg ik dat zelf ook nog wel eens te denken als ik bepaalde, niet nader te noemen collegae in de raad hoor praten over een onderwerp waar ze klaarblijkelijk geen verstand van hebben, maar het oordeel één van mijn medeleerlingen over de politiek had was wel heel erg veroordelend. De achtergrond van die mening werd mij duidelijk na de opmerking dat hij zelf bijna in de raad was gekomen. Toen begon ik me namelijk af te vragen of rancune wellicht mede oorzaak was van zijn commentaar.

Bij journalisten wil het nog wel eens gaan over objectiviteit. Hele volksstammen proberen in de dagelijkse uitoefening van hun werk bij krant of radio op zijn minst de schijn van objectiviteit hoog te houden. Mijn medestudent zal daar een zware dobber aan hebben, mocht hij ooit de raadsvergaderingen van Den Bosch moeten verslaan.

,,De Graaf is boos en teleurgesteld en ik deel die gevoelens”, aldus de premier.

Balkenende is dus boos en teleurgesteld. Dat is vreemd. Want vrijdag zei hij in De Volkskrant nog dat mensen niet meer zo negatief moeten doen. “Er is behoefte aan een nieuw positivisme “, zei hij letterlijk. “Ik heb het gehad met dat negativisme.”

Ik geloof dat dit weer zo’n typisch geval is van De Balk en de splinter. Hoe schreef Willibrord dat ook al weer precies? “Schijnheilige, haal eerst de balk uit je eigen oog; pas dan zie je scherp genoeg om de splinter weg te halen die in het oog van de ander zit.”

Religie, ik kan er geen genoeg van krijgen ;-)

Ik ben voorstander van een gekozen burgemeester. Er kleven best wat nadelen aan zo’n door het volk gekozen ambtsdrager, je loopt immers het risico dat de bevolking voor één of andere zot kiest, maar ik ben van mening dat je als democraat niet bang moet zijn voor de keuze van het volk. Wie de uitkomst van een verkiezing niet vertrouwt, kan meter in een aristocratie gaan wonen.

Toch ben ik niet rouwig om het feit dat de PvdA in de Eerste Kamer het hele voorstel naar de prullenbak heeft verwezen. Waarom? Omdat het hele voorstel ondoordacht is. In plaats van een fatsoenlijk doordacht en dichtgetimmerd voorstel in te dienen, heeft minister Thom de Graaf gemeend het hele traject tot een burgemeestersverkiezing in gang te zetten zonder precies te weten hoe zijn hele idee in de praktijk uitgewerkt moet gaan worden. En aan half doordachte ideeën heeft niemand iets. En dat vond de Eerste Kamerfractie van de PvdA kennelijk ook. Hoe boos leeg-hoofd-vol-kontje Wouter Bos daar ook over is. Euhm, oh nee, eclectisch leiderschap, zo noemt hij dat.

Nu zal ongetwijfeld heel de Haagse kliek weer roepen dat het hoog tijd wordt om de Eerste Kamer maar af te schaffen. De mensen in de Tweede Kamer houden er immers niet van als de senaat eerder door de Tweede Kamer goedgekeurde plannen tegenhoudt. Maar daar is die Senaat juist voor: voor een extra contrôle op plannen van de regering. Dat de Senaat af en toe een plan naar de prullenbak verwijst, betekent juist dat die kamer haar werk goed doet. Inderdaad: als ze alleen maar constant ja en amen zouden knikken, dan kun je ze net zo goed naar huis sturen. Juist van een kamer die af en toe lastig is en tegenstribbelt, kun je met recht zeggen dat zij haar werk goed doet.

Ik neem er maar vast een voorschot op: als straks het voorstel tot hervorming van het kiesstelsel in de Senaat wordt behandelt, hoop ik ook op een tegenstem van de Eerste Kamer. Want ook dat D’66-kroonjuweel is weer een typisch voorbeeld van een halfbakken compromis dat slechter is dan elk ander denkbaar voorstel. Het spijt me voor Thom de Graaf, maar deze D’66-minister heeft er de afgelopen periode weinig van gebakken. Misschien dat ‘ie na zijn laatste termijn als minister nog ergens burgemeester kan worden. Uiteraard door de kroon benoemd en niet gekozen. Dan maakt ‘ie namelijk waarschijnlijk meer kans.

Ik zou niet meer zeuren over files. Maar vandaag was het ècht naatje. Er waren zoveel kleine ongelukken gebeurd dat de ochtendspits van een ongekende lengte was voor een verder prachtige eerste dag van de lengte. Dat bij zware regen- of sneeuwval het verkeer op de weg nodeloos voorzichtig rijdt, kan ik me goed voorstellen. Maar dat een mooie, droge lentedag toch bijna 300 kilometer file met zich meebrengt, dat schoot me toch danig in het verkeerde keelgat.

Dat komt natuurlijk vanwege het gegeven dat zelfs de meest vriendelijke persoon, eenmaal plaatsgenomen achter het stuur van een automobiel, verandert in een egocentrische rotzak die vindt dat de snelweg er alleen maar toe dient hemzelf, en dus niemand anders, van plaats A naar plaats B te leiden. Vandaar de vele middelvingers, knipperende lichten, toeters en asociale manoeuvres die men op de snelweg tegenkomt. Ook ik ben enigszins vatbaar voor de persoonlijkheidsverandering, alhoewel ik me altijd nog binnen de grenzen van het redelijke weet te gedragen. Meestentijds althans.

Voor de psyche is zo’n ongepland lange file een zware belasting. Zeker wanneer je op de terugweg ook weer te maken hebt met zwarte verstoppingen. Ik kwam dan ook zes kwartier te laat bij een middagbijeenkomst over dualisme. Drie kwartier was te wijten aan een file die er niet hoorde te staan, de andere drie kwartier was te wijten aan een uitgelopen redactievergadering in Hilversum. Los daarvan snap ik nog steeds niet waarom zoveel bijeenkomsten van de gemeenteraad ’s middags gepland worden. Sommige mensen hebben namelijk ook een (part-time) baan. Of een studie. Of beide, in mijn geval.

De multi-culti-bijeenkomst van de werkgroep multiculturele samenleving van de groenlinkse jongerenorganisatie was vroeg en slecht bezocht. Door mijn nachtelijke escapade van de dag ervoor in de Rotterdamse gay-bar ZiZo kwam ik bijna een uur te laat, maar behoorde ik desondanks tot de betere helft van de werkgroepleden: ik was ten minste aanwezig. Ik bedoel dat niet cynisch, maar getuige het feit dat ik mijn ogen amper kon open houden, had ik liever thuis gebleven. Drie uur slaap is niet voldoende na twee intensieve weken met toch al niet al te veel slaap. Maar, en dat geef ik als eerste toe, een gedeelte van dat slaapgebrek was te danken aan de kroeg: een voor mij bijna noodzakelijk ontspanningsmoment in een druk bestaan.

Ik lag begrijpelijkerwijs op zondagavond redelijk vroeg op bed. Althans, voor mijn doen. Het was nog altijd na twaalven voordat mijn dekbed zich kon verheugen in mijn gezelschap.

Het GroenLinks-congres werd gehouden in het Nieuwe Luxortheater in Rotterdam. Een mooi theater dat uitermate geschikt bleek voor dit congres. Aan de orde waren onder andere een nieuwe migratievisie (goed onderbouwd en interessant), een nieuwe procedure rond de vaststelling van de kieslijst (belangrijk en uiterst ingewikkeld) en wijzigingen van de statuten en het huishoudelijk reglement (ook belangrijk maar uitermate saai). En natuurlijk de verkiezing van een nieuw partijbestuur, waarvoor ik één van de kandidaten was (zie weblog wo 5 jan. 2005, ma 14 febr. 2005 en vr 18 mrt. 2005).

Aangezien er meer kandidaten waren dan dat er plekken zijn in het Algemeen Bestuur was het tot op het laatste moment onzeker of ik ook gekozen zou worden. Niet dat als dat niet zou gebeuren, dit het einde van de wereld zou betekenen, maar toch. Een aantal kandidaten dat niet door de selectiecommissie was voorgedragen, heeft actief campagne gevoerd voor zichzelf en met succes. Zij hebben alsnog een plek in het bestuur weten te verwerven, ten koste van twee andere kandidaten die wel waren voorgedragen door de selectiecommissie (volgen jullie het nog?). Maar, en dat zeg ik niet zonder enige trots: met ruim 430 stemmen ben ook ik met een ruime meerderheid in het bestuur gekozen. En zoiets is altijd goed voor je ego. De komende twee jaar zal ik dus ook landelijk mijn steentje bijdragen aan het reilen en zeilen van GroenLinks.

Los van de verkiezing genoot ik ook weer van de rest van het congres. Het is altijd enorm leuk om GroenLinksers uit het hele land te treffen. En na het congres gingen we dan ook nog met een grote groep mensen eten in Rotterdam. En daarna nog wat drinken (de voor een tweede termijn herkozen partijvoorzitter Herman Meijer was er ook bij). Het was een meer dan gezellige avond die tot in de kleine uurtjes duurde.