selcuk.nl

De kaderstellende commissievergadering over de Wet Werk en Bijstand (zie web-log wo 10 dec. 2003, vr 12 dec. 2003, vr 15 dec. 2003, ma 22 dec. 2003 en di 6 jan. 2003), die op initiatief van GroenLinks en PvdA tot stand is gekomen. Na veel voorbereidingen was het dan zover. De gemeente moet verordeningen opstellen waarin staat hoe we in de toekomst de uitkeringsgerechtigden moeten gaan behandelen. Ook moeten we proberen hoe we de Melkert-banen op de één of andere manier kunnen behouden, want het is duidelijk dat Den Haag er niet langer voor wil opdraaien.

Vooral de houding van het CDA viel me vreselijk tegen. Ik had van deze partij op basis van hun christelijke achtergrond een sociale insteek verwacht. Maar raadslid Marcic had daar kennelijk geen behoefte aan. Werken is goed, was zijn stelling, dus iedereen moet maar werken. Ook alleenstaande bijstandsouders met heel jonge kinderen, mantelzorgers, mensen die heel nuttig vrijwilligerswerk doen enzovoorts. Ik dacht daar toch heel anders over. Dat je moet proberen zoveel mogelijk mensen aan het werk te helpen, dat is logisch. Anderzijds zijn er genoeg mensen die om wat voor reden dan ook niet kunnen werken. Zeker in een tijd van grote werkeloosheid is het volgens mij naïef om iedereen de arbeidsmarkt op te jagen, zeker die mensen die nu in hun tijd andere belangrijke of nuttige bezigheden verrichten.

Om vier uur ’s middags hadden we een wel heel bijzondere raadsvergadering. De burgemeester van Breda neemt volgend jaar ontslag en dus moet er een nieuwe buirgemeester benoemd worden. In deze heel speciale raadsvergadering werd de profielschets (zeg maar de eisen waaraan de sollicitanten moeten voldoen) voor de nieuwe burgemeester vastgesteld en werd deze aangeboden aan commissaris van de koningin, mevrouw Maij-Wegge. Nu is dit allemaal formeel gedoe, want tevoren is die profielschets allang door iedereen gezien, becommentariëerd en waar nodig aangepast, om maar te zorgen dat heel de raad het profiel unaniem kan vaststellen.

Tot grote spijt van GroenLinks werd niet in de profielschets opgenomen dat de voorkeur uitging naar een vrouw. CDA en VVD waren daar om onbekende redenen absoluut geen voorstander van. In de mondelinge bijdrage heeft Rian Remie, die overigens ook in de vertrouwenscommissie zit die straks de kandidaten moet ‘interviewen’, namens ons nogmaals gezegd dat GroenLinks wel graag een vrouw benoemd zou willen zien. En grappig: Commissaris Maij-Wegge vond dat ook en stak dat niet onder stoelen of banken. Werd de CDA-fractie weer door iemand uit haar eigen geledingen op haar nummer gezet. Goed zo Maij!

Die avond hadden we ook nog fractievergadering. De resultaten van een enquête onder onze leden over de Wet Werk en Bijstand werden geïnventariseerd.

Hoe noem je iemand die je gemiddeld eens per jaar ziet? Waarmee je af en toe eens wat afspreekt om bij te praten, omdat je elkaar wel mag, maar eigenlijk ook nooit mist als je elkaar niet ziet? Zijn dat vrienden, kennissen, of iets daartussenin. Zaterdag ging ik bij zo iemand langs, laat ik hem Harm noemen, want zo heet ‘ie. Het werd een lange avond. Met veel flauwe spelletjes, zoals Hotel, Risk, Het Spel van 2001 en nog zo wat van die dingen. Mijn grote frustratie van die avond: ik heb werkelijk elk spelletje verloren. Daar ging mijn zelfvertrouwen.

’s Ochtends fractie, daarna werken, ’s avonds commissie cultuur. Op de agenda stond onder andere het Huis der Kunsten. Het Huis der Kunsten is nou een prachtig voorbeeld van een idee dat is ontstaan vanuit de amateurkunst. Zij lanceerden al jaren geleden het idee om een podium te realiseren voor alle amateurkunstgroepen in Breda. Een podium waarop toneel, muziek, dans en allerlei andere podiumkunsten op vertoond kunnen worden. Een gebouw waarin kunstvormen elkaar ontmoeten, elkaar bevruchten en elkaar aanvullen. Kruisbestuiving, cross-over, geef het beestje maar een naam.

In het begin waren de grote partijen terughoudend. Ze vonden het idee wel sympathiek, maar, zoals altijd in Breda als het woord sympathiek in de mond genomen wordt, geld had niemand er voor over. Sterker nog: wethouder Adank zei enkele jaren terug nog dat we niet in gebouwen moesten denken. Vrij vertaald: je krijgt niks.

Inmiddels is de wethouder daarvan teruggekomen. In navolging van GroenLinks, SP en D’66 die al geruime tijd voorstander waren van het Huis der Kunsten, is nu ook het college om. Het huis der Kunsten mag in het oude gebouw van PARA gaan zitten en krijgt daar het benodigde geld voor, zij het vooralsnog een beetje zuinig. Heel de commissie was dan ook tevreden met het voorstel. Behalve, opvallend genoeg, Matty Boidìn van het CDA. In een voor haar doen streng pleidooi waarschuwde de wethouder dat het Huis der Kunsten alleen maar voor de amateurkunst was bedoeld en dat er dus beslist geen professionals op het podium mochten komen te staan. Want dan, dreigde ze, draait het CDA de geldkraan dicht.

Verbazing alom, hoe kon het CDA op deze manier het onderwerp ‘kapot praten’, zoals wethouder Adank (nota bene zelf ook CDA) het formuleerde. Het was duidelijk dat het CDA het concept van het Huis der Kunsten niet begrijpt. Wanneer je een plek wilt hebben waarop kunstvormen elkaar ontmoeten, waar de ontmoeting centraal staat, kan het niet anders dan dat er ook wel eens een professional op het podium staat. Daarnaast vind ik het onderscheid tussen amateur en professional bijzonder vervelend. Ben je een prof wanneer je er je geld mee verdient, of wanneer je ergens goed in bent. En bij politici? Bijna niemand van ons verdient zijn geld uitsluitend met het raadswerk. Maakt dat ons amateurs? Als je het niveau van sommige discussies bekijkt, zou je het wel zeggen.

Deze middag stond gereserveerd voor een buitengewone vergadering van de commissie Sociale Zaken. Een bijeenkomst met belangenverenigingen van uitkeringsgerechtigden, om met hen te praten over de Wet Werk en Bijstand (zie web-log wo 10 dec. 2003, vr 12 dec. 2003, vr 15 dec. 2003 en ma 22 dec. 2003). De uitnodigingen waren nogal selectief. De vakbonden bijvoorbeeld, waren niet welkom, tot grote frustratie van in ieder geval de FNV. Het was een vergadering waarbij de politici nu eens een keertje moesten luisteren naar wat andere mensen te vertellen hadden. En dat spreekt mij altijd wel aan: gewoon ook ‘ns een keertje je mond kunnen houden!

Ze hebben de asbakken in het stadhuis weggehaald, dankzij de anti-rookmaffia. :?

Nog maar een film. De Witte Doek Terugkeek van van Kooten & De Bie doet ook Breda aan. Het was een drukbezochte voorstelling, volgens mij helemaal uitverkocht. Prachtig om Gé en Arie Temmens weer naar Benidorm te zien gaan, om Jacobse en Van Es hun cocaïne te zien versnijden, of de Vieze Man in een lantaarnpaal te zien klimmen. Kees van Kooten en Wim de Bie, van mij mogen ze meteen weer terug op het scherm.

Fijne jaarwisseling,
Groet,
Selçuk