Tag: concert

Cropredy (2) – vr 13 aug. 2004

Dit jaar was mijn derde achtereenvolgende en misschien wel laatste Cropredy. Het festival wordt namelijk niet grootschalig gesponsord en er zit geen groot geld achter. Al sinds jaar en dag is de organisatie in handen van Fairport-bassist Dave Pegg en zijn vrouw Christine. En al die jaren diende hun huis als onderpand. Maar dit voorjaar hebben Dave en Chris besloten uit elkaar te gaan. Het huis is verkocht.

Cropredy is een klein hippie-paradijs op aarde, maar dan zonder al te veel hippies. De festivalgangers beslaan zo’n beetje elke denkbare leeftijdscategorie, hele families trekken in het tweede weekeinde van augustus naar het dorpje toe en je kan met een gerust hart je auto onafgesloten laten staan. Er zijn vele anekdotes van festivalgangers die ooit hun portemonnee bij de politiestand konden ophalen zonder dat al het briefgeld eruit was gehaald of de credit-cards waren ge-maxed. Tekenend is ook de uitermate hartelijke gastvrijheid waarmee de kleine 700 dorpelingen elk jaar weer 20.000 mensen ontvangen. Het dorp is blij met het festival: drie dagen in het jaar zetten vele dorpelingen zich vrijwillig in om een full English breakfast (inclusief Yorkshire tea) te bereiden voor de hongerige bezoekers. Het geld dat dit oplevert wordt gestoken in de plaatselijke cricket-club, de basisschool, de kerk of de kano-club. Dankzij het festival hebben de bewoners van Cropredy een bloeiend verenigingsleven.

Jaap en ik begonnen onze vrijdag dan ook met een ontbijt bij de kano-vereniging. Onderweg kwamen we een groep vreemd uitgedoste vogels tegen. Wachtend op onze baked beans, eggs, bacon and sausages (er zijn nog 80 wachtenden voor U), werden we door diezelfde snuiters gefêteerd op een dans-uitvoering: Morris-dancing (zie foto hierboven).

Ondanks enkele korte regenbuien was het weer prima (mijn eerste Cropredy was aanmerkelijk natter en zelfs die valt in het niet bij de verhalen in de Cropredy naslagwerken). Het was een typische shirt-uit-shirt-weer-aan-dag. Op het programma stond onder andere Earl Okin (absolute aanrader, zijn cd Musical Genius and Sex Symbol op het Sony-label). De festivaldag werd afgesloten door niemand minder dan Jethro Tull (Ian Anderson, Martin Barre). En wellicht vond het optreden in Ancien Belgique drie jaar geleden muzikaal wat beter, aan goden moet je niet twijfelen.

Cropredy (1) – do 12 aug. 2004

Cherwell Service Station heeft niet alleen een benzinepomp, een restaurant, een supermarkt en een toilet dat 24 uur per dag open is, het allermooiste is dat ze ook douches hebben. Gratis! Slechts de Duitse Rasthof wint het qua comfort van de Engelse service stations. Ik heb ’s ochtends dan ook genoten van wat waarschijnlijk de laatste douche voor de komende dagen zou zijn. Want douchen op festivals, zo leert de ervaring, komt er doorgaans niet van.

Het was nog redelijk vroeg, maar desondanks tijd voor de laatste spurt naar Cropredy. We wilden er vroeg bij zijn. Vorig jaar arriveerde ik rond tien uur en stond ik daardoor op veld twee, vlak bij de ingang van het festivalterrein. Dat is prettiger dan de verre camping waar we twee jaar geleden stonden en welke een minuut of tien lopen is van het festivalterrein. Het viel echter tegen: door overstromingen waren de velden één en twee onbruikbaar en moesten we alsnog naar veld zeven, echter nu wel wat verder vooraan.

Cropredy heeft een kleine 700 inwoners en staat slechts op weinig kaarten aangegeven. Desondanks kent het dorp twee (!) pubs en biedt het jaarlijks onderdak aan een geweldig folkfestival met de daarbij gepaard gaande invasie van 20.000 folkies. Het festival begon ooit in 1977 als een tuinfeestje van een plaatselijk Member of Parliament (uiteraard Labour). 4 augustus 1979 staat in de boeken als datum van het eerste echte festival. Het was eigenlijk bedoeld als afscheidsconcert van Fairport Convention, nadat ze eerder die dag op Knebworth hadden gespeeld. Het jaar erop volgde een reünie-concert dat vanaf dat moment een jaarlijks terugkerend evenement was, totdat Fairport in 1985 definitief werd heropgericht. De lijst support-acts groeide jaarlijks zodat vanaf 2000 sprake was van van het eerste driedaagse Cropredy-festival (met bijbehorende Cricket-match op zondag).

Nadat de tent was opgezet, liepen Jaap en ik het dorp in. Tijdens het festival kom je daar een bescheiden aantal stands tegen met platen en cd’s (eerste aankoop: Dave Swarbrick, the transatlantic anthology), kampeerspullen (tweede aankoop: een gaslamp en een paraplu voor Jaap) en dergelijke. Het was mooi weer en op het kerkhof naast St. Mary’s Church zat de plaatselijke bevolking tegen, op of naast de grafstenen te genieten van de zon, een biertje en wat leesvoer. Kennelijk vindt de Vicar of Cropredy het gebruik van zijn kerkhof als terras voor The Red Lion niet bezwaarlijk. So we ordered a pint and started drinking with the dead. Rond vier uur liepen we met onze opvouwbare stoeltjes naar het festivalterrein om te genieten de eerste noten van Cropredy 2004 en de eerste slokken van Wadworth’s festivALE.

Werchter – 1 t/m 4 juli 2004

Normaal schrijf ik één log per dag, maar aangezien festivals als eenheid in plaats en tijd gezien kunnen worden, volstaat hier één log.

Heerlijk in het gras gelegen tijdens Michael Franti , geschrokken van de agressie van Sean Paul , kennis genomen van P!NK en depressief geworden tijdens de alles behalve vrolijke nummers van The Cure .

Gelachen en meegezongen met de folk-covers van de punkband Dropkick Murphys (folk leent zich heel erg voor punk-uitvoeringen), geslapen op de wei tijdens The Darkness , afgezien bij de Sugababes , teleurgesteld door Nelly Furtado , op de achtergrond geluisterd naar Korn, boos weggelopen bij Metellica , verrast bij Kosheen en iets nieuws geleerd bij T.Raumschmiere .

Te laat mijn bed uitgekomen voor The Rasmus en de Heideroosjes , niet geïnteresseerd in Within Temptation , niet langsgegaan bij The Black Eyed Pees , genoten van Franz Ferdinand , bij ongeïnteresseerde vrienden in het tentenkamp gebleven tijdens Muse , met grote ogen gekeken en geluisterd naar Lenny Kravitz .

Op de wei gebanjerd tijdens Lamp , zo’n beetje vooraan gestaan tijdens weer een compleet ander optreden van PJ Harvey , gelukkig geworden bij de afstandelijke Pixies , niet warm geworden van N*E*R*D , buitengewoon blij geworden van Placebo , gedroomd tijdens Air , gebaald van de uitslag van het EK (ik was voor Tsjechië), en, eenmaal teruggekeerd bij de tent, op de festivalradio geluisterd naar El Tattoo del Tigre .

Het is altijd weer wonderbaarlijk hoe een mens zijn hygiënische standaard kan verlagen op dergelijke festivals. Vier dagen niet douchen is tot daar aan toe, maar wat altijd een beetje eng zal blijven is een bezoek aan één van de schaarse Dixies voor een grote boodschap. Zondagavond, op de weg terug naar mijn tent die op twintig minuten loopafstand lag van het festivalterrein, kwam ik terecht in een klein festivalwalhalla. Een zojuist geleegde, schoongemaakte en fris ruikende Dixie met voldoende toiletpapier.

Markdal – za 15 mei 2005

’s Ochtends de auto volgeladen met audio-apparatuur om proefopnamen te maken van Waggledance. Behoorlijk wat sjouwwerk en een beetje vermoeiend.

’s Avonds, net voor de schemering, bewapend met twee flessen wijn, drie glazen en evenzoveel vrienden naar het Markdal gelopen, onderweg in de stad al nippend aan het eerste glas. Best bijzonder om met een glas rode wijn door de stad te slenteren. Uiteindelijk hebben we uren in het Markdal gezeten en gepraat. Waarover? Over onze opvoeding, onze jeugd, de band met onze ouders, liefde, muziek, de toekomst, seks en wat dies meer zij. Wat dat betreft net The Breakfast Club. Voor wat het waard is.

Tom Barman – di 18 nov. 2003

Heeft niets met politiek te maken, maar was wel erg leuk: een (acoustisch) concert van Tom Barman in de MeZZ in Breda. Voor wie Tom Barman niet kent, hij is de voorman van de nu al legendarische Antwerpse band dEUS. Trouwens, misschien heeft het wel een politieke component: het gebouw van dit nieuwe poppodium heeft de gemeente miljoenen guldens gekost. Maar de acoustiek is geweldig en dat merk je juist bij dit soort concerten. Wat dat betreft was het z’n geld meer dan waard.