Categorie: dagelijks leven

“Druk”, wil nog wel eens mijn antwoord zijn op de vraag hoe het met me gaat. Zeker nu ik naast mijn raadswerk en mijn parttime aanstelling bij de NPS ook nog eens lid van het algemeen bestuur van GroenLinks ben, wordt de agenda er niet rustiger op. Deze woensdag was daarvan een mooi voorbeeld. De vaste werkochtend van de fractie werd gevolgd door een bezoek van scholieren van het Florijn, die in de raadszaal het één en ander over de werking van de gemeentepolitiek uitgelegd kregen. Collega Ben Joosse (fractie Joosse) en ik waren gecharterd om antwoord te geven op een aantal prangende vragen. (“hebben jullie de koningin wel eens ontmoet?” “Nee.” “Maar wat heb je er dan aan om raadslid te zijn?”)

’s Middags werkte ik nog wat verder op de fractie. Daarna laadde ik thuis de PA-installatie in voor Café Livre. Dat is een soort boekenforum dat drie keer per jaar wordt georganiseerd en waar ik altijd het geluid voor regel. Tijdens het versjouwen van de veel te zware flight-case (fluit-kees in goed Nederlands) met daarin de mengtafel, moest ik aan mijn overvolle agenda denken. Ik had op dat moment een besluit genomen. Café Livre moet het in het volgende seizoen zonder mij stellen. Het grote afstoten is begonnen.

Voorafgaande aan de vergaderingen van het partijbestuur van GroenLinks wordt er in gezamenlijkheid gegeten. Ten eerste is dat erg praktisch, want de meeste mensen komen direct van hun werk aan op het partijbureau in Utrecht. Daarnaast is het een gezellige manier om ervaringen en meningen uit te wisselen. Om zeven uur begint dan de eigenlijke vergadering.

Er moesten dit keer heel wat beslissingen genomen worden. Helaas betekent dat soms dat je een aantal zaken minder diepgaand kunt bediscussiëren dan dat je graag gewild zou hebben. Want soms zitten er best moeilijke beslissingen tussen. Zo werd ik bij deze eerste vergadering meteen al geconfronteerd met een verzoek tot royement (grofweg: iemand uit de partij zetten). En, zo wist voorzitter Herman Meijer mij te vertellen: royementsverzoeken liggen altijd gecompliceerd. Het enige dat we dan kunnen doen, zo stelde hij, was kijken of volgens de regels zo’n verzoek tot royement correct is. Met een naar gevoel moest in constateren dat dat zo was. Best vervelend: iemand uit je partij zetten.

De bestuursvergadering duurde tot ongeveer half tien. Daarna ben ik als een speel naar Breda gegaan om daar het trouwfeest van Emiel en Soraya te vieren. Zij waren die ochtend getrouwd en vierden dat ’s avonds in Dok19. Het was een leuk feest.

Er was een feestje in een oude bedrijfsloods aan de Belcrum. Eigenlijk was het een openbare workshop urban culture, maar als ik dat schrijf is het net alsof er geen klap aan was. Urban is de nieuwe, multiculturele stadscultuur van de jonge generatie. Tien jaar geleden moest je, wilde je enigszins hip zijn, je haar laten groeien om fatsoenlijk mee te headbangen, of moest je in de pit laten zien dat een paar blauwe plekken meer of minder je niet konden weerhouden van een lekker potje pogoën bij een onvervalste punk-plaat. Maar de Fenders en de Marshall-versterkers zijn verdreven door de Technics SL 1200 en de Shure SM58.

Niet zo’n gek idee dus om in Breda een urban-house op te zetten. Dacht Leo van Lieshout. En terwijl André Adank droomt over zijn Montmartre aan de Mark, waar schilders op warme zomeravonden met de schildersezel voor de deur hun schilderijen creëren, terwijl op het stadskantoor het ene naar het andere haalbaarheidsonderzoek over het Huis der Kunsten de revue passeert, terwijl de beleidsambtenaren van het stadskantoor weer een nieuwe economische benadering tot cultuur proberen te bedenken, op dat zelfde moment bloet er in een oude bedrijfshal iets moois. Iets dat zo mooi zou kunnen worden, dat het niet op de stoffige burelen van de dienst cultuur bedacht kàn zijn. Omdat ze daar al sinds lange tijd niet meer weten wat er in de echte wereld speelt.

Op het Baroniecollege, een vmbo-school in Breda was door een aantal leerlingen een multi-culturele dag georganiseerd. Eén van de onderdelen van die dag was een debat tussen de leerlingen en ik mocht dat debat leiden. Zoiets is altijd leuk om te doen.

De multi-culturele dag bleek eigenlijk voornamelijk een Marokkaanse dag te zijn. Dat mocht de pret echter niet drukken. En ook al duurde het even voordat de jongeren op stoom kwamen, uiteindelijk werd er stevig gedebatteerd over de problemen in de multi-culturele samenleving. Misschien had het duo Geert Wilders en Ayaan Hirsi Ali nog iets van deze leerlingen kunnen leren. Want de helft van de meisjes droeg dan misschien wel een hoofddoek, ze snapten ook dondersgoed dat ze een aantal Nederlandse vrijheden moesten accepteren, zoals bijvoorbeeld homosexualiteit.

Helaas kon ik niet de hele middag blijven. Want het is eigenlijk best wel leuk, zo’n cultuurshock.

De commissievergadering van de commissie ECG kende weinig bijzondere punten. Behalve dan misschien de toekomst van buurthuis ’t Bakkeleijke (zie web-log wo 6 okt 2004. Ooit, tijdens een verkiezingsbijeenkomst in 2002, hebben de woordvoerders van de verschillende partijen daar beloofd dat het buurthuis zou moeten blijven bestaan. Maar het bedrijfsgebouw waar het buurthuis enkele ruimtes huurt, staat voor de rest al een tijdje leeg. En eigenlijk past het buurthuis ook niet in het gemeentelijke buurthuizenbeleid. Want daarin staat dat elke buurt één buurthuis mag hebben, en de wijk Zandberg heeft er dus twee. Maar de politici hielden tijdens deze vergadering hun woord. De komende jaren blijft de situatie zoals ‘ie is. Daarna worden er woningen gebouwd, maar in dat plan is ook ruimte voor een buurthuiskamer. Ook de buurt zelf kan prima leven met dit plan. Tevreden keerde een ieder na de vergadering huiswaarts.

Hij is er: de nieuwe paus (habemus papam);
Spijkerman verlaat VARA;
Dwars-congres plaatst aap boven bij;
GL-jongeren geven niet op;
Rufus Wainwright ook ‘in real life’ erg leuk;
Bestuursvergadering GroenLinks verdeelt taken;
Kandidatuur verkiezingen 2006 geopend;
Stadsredactie BN/DeStem kan goed tegen kritiek;
Raadsvergadering onverwacht toch nog spannend;
Selçuk gaat ondanks drukte toch nog web-log updaten;

Ja, u hoort het, geachte lezer, er is weer genoeg stof tot schrijven. Wie vrijdagochtend op dit log afstemd weet, is weer helemaal bij. :-D

Groet,
Selçuk

Humor op de werkplek: pak een affiche van een folkloristische band uit oost-europa en kalk er de namen van je collegae onder. Hang deze vervolgens op bij de herentoiletten en wacht de reacties af. Jammer dat amusement bij de publieke omroep binnenkort tot het verleden behoort.

Nee, ik heb niet naar het congres van D’66 gekeken. Niet dat ik helemaal niet benieuwd was naar wat eruit zou komen, maar omdat ik die dag het vrijgezellenfeestje van vriend Emiel vierde. En nee, we hebben hem niet in een luier, konijnepak of wat dies meer zij door de binnenstad laten lopen.

Maar ik heb me er later wel over verbaasd, over D’66. Verbaasd over de brave opstelling van de D’66-leden. Verbaasd over de demagogie van mensen als Laurens-Jan Brinkhorst en Boris Dittrich. Hoezo kan dit land nu geen verkiezingen gebruiken? Hebben ze dan zo weinig vertrouwen in het oordeel van de kiezer?

Vooral Brinkhorst en Dittrich hebben me de afgelopen dagen mateloos geïrriteerd. Niet vanwege hun steun aan het paasaccoord, immers, als ze hun partij willen uitleveren aan Maxim Verhagen, dan moeten ze dat zelf weten. Wat me ergerde was de toon en de bewoordingen die zij gebruikten. Iedereen die niet voor het paasaccoord was, was een verrader. Een valse democraat, een ketter. Brinkhorst serveerde zelfs zijn commissaris van de koningin publiekelijk af als iemand die liever op het strand ligt dan iemand die politiek werk verricht. Hij zij letterlijk dat “Boele op Marbella aan het strand zat, terwijl wij aan het onderhandelen waren”.

Ik ben anti-autoritair. Niemand verdient gezag vanwege een functie. Er zijn wel mensen die natuurlijk gezag hebben. Die morele autoriteit kunnen afdwingen vanwege hun handelen, hun oprechtheid, hun eerlijkheid. Ik ben ze bij D’66, sinds het vertrek van Hans van Mierlo niet meer tegengekomen.

Eindresultaat: we sukkelen nog anderhalf jaar verder met dit kabinet van intellectuele proleten en we zitten opgezadeld met een volstrekt abject plan voor de omroephervorming. Want de ‘doorbraak’ van Medi van der Laan is een onbegrijpelijk compromis tussen één ondeelbare omroep op afstand à la BBC (waar ikzelf een groot voorstander van zou zijn) en het verzuilde CDA-model waar we nu mee zitten opgescheept. Het sleuteltje van Boris Dittrich past kennelijk op elk kabinet. Hij verzint gewoon weer een ander ondoorgrondelijk compromisvoorstel. De publieke omroep mag daar binnenkort de zure vruchten van plukken.