Categorie: dagelijks leven

De voorlopig laatste officiële woensdagmorgenbijeenkomst ter voorbereiding van de raadsvergadering van morgen. Belangrijkste punt: welke moties gaan we indienen? Het punt Teteringen (zie web-log ma 5 juni 2004) staat immers op de agenda en na zo’n blunder kon wat ons betreft de wethouder niet meer aanblijven. Hij heeft weliswaar mede gehandeld op advies van zijn ambtenaren en is daarnaast ‘op de rijdende trein’ van zijn overleden voorganger gesprongen, maar is desondanks politiek verantwoordelijk. En, zoals fractievoorzitter Piet Hein Scheltens zo mooi opmerkte: hij is weliswaar op een rijdende trein gesprongen, maar heeft op geen enkel moment een wissel anders gezet of aan de noodrem getrokken. Hij heeft zelfs de conducteur of de passagiers niet om advies gevraagd.

De diverse moties die we met de gezamenlijke oppositie zouden indienen werden gedurende de dag nog een aantal malen aangepast en bijgeschaafd, totdat er zoveel verschillende moties in omloop waren dat je je bijna zou gaan vergissen.

Al enkele dagen ben ik bezig met de PC van ons moeder. Het is een oude Pentium 300, aanvankelijk de printer en later ook het modem niets meer deden. Het lijkt een simpel probleempje, maar het heeft me toch ettelijke dagen gekost voordat ik er achter was dat 1) de printer het niet meer deed omdat de USB-kaart kapot was; 2) het modem niets meer deed vanwege een probleem met de kaart en dus niet met de software; 3) windoos toch echt niet geïnstalleerd kan worden zonder ondersteuning van de CD-ROM; 4) dit heel vervelend is zonder een niet corrupte opstartfloppy van Windows ’98; 5) Je deze niet kunt maken zonder een andere PC met Windows ’98 (ik werk dus met XP). Uiteindelijk is alles goed gekomen, met in achtneming van de volgende feiten: 1) modem en USB-kaart kostten samen ongeveer 90,- incl. BTW; 2) in het hele proces is de PC ongeveer 8 keer geformatteerd en daarna windoos opnieuw geïnstalleerd; 3) ik doe dit nooit meer voor andere mensen; 4) je kunt maar beter een Mac hebben.

Ik had Jaap beloofd mee te helpen met het in een kelder scheppen van schelpezand. Hij ging de dag erop op vacantie en wilde de kelder van Richard, waar hij al weken aan bezig was, voor die tijd af te hebben. Ik kon hem een paar uurtjes lang meehelpen en dat was precies genoeg.

We hadden die middag met de fractie namelijk ook nog een teambuildings-bijeenkomst gepland (zie web-log vr 20 febr. 2004). Niet dat we niet goed functioneren, maar eens in de zoveel tijd moet je dat tegen het licht houden. Het was dan ook meer een evaluatie dan iets anders. We sloten het politieke seizoen af met een gezamenlijk etentje bij Brechje, met in ons achterhoofd de wetenschap dat er nog een lange raadsvergadering volgt.

De commissie MSO kent soms interessante discussies, zeker wanneer het gaat om zaken over de boekhouding. Dat lijkt vreselijk saai, maar verschillende mensen vinden verschillende manieren van boekhouding de ‘juiste’. Daarbij bepleit ikzelf transparantie en helderheid. De gemeentelijke boekhouding geeft immers aan wat er gebeurt met het gemeenschapsgeld en dus moet ook elke burger de boekhouding kunnen snappen. Nu is eerder het tegenovergestelde het geval: zelfs veel raadsleden snappen er soms geen jota van.

Tijdens de commissievergadering moest een nieuwe accountant gekozen worden. Daarbij bleek de opstelling van de VVD bijzonder veel te lijken op die van GroenLinks. Heel kort door de bocht: de boekhouder kan maar beter te kritisch zijn dan te meegaand. VVD-raadslid Frank van Overveld had daar een mooie anekdote bij: stel, je bent boekhouder bij een medicijnenfabriek en je leest in de stukken dat zij een medicijn produceren dat nare bijwerkingen heeft, met als gevolg dat er schadeclaims dreigen. Moffel je het weg in de cijfers zoals je baas dat graag zou willen, of bouw je een reserve op om later de claims mee te kunnen betalen. Dat laatste zou de correcte manier van werken zijn, maar tevens reden voor de fabrikant om de boekhouder te ontslaan.

De accountant van een stad mag wat mij betreft geen andere opdrachten van de gemeente krijgen. Dan, immers, is hij niet meer helemaal onafhankelijk. En zou hij wel eens te veel naar de pijpen van zijn ‘baas’, de gemeente kunnen dansen, om die andere opdrachten niet ook te verliezen. Daarnaast mag Frank van Overveld wat mij betreft in de werkgroep gaan zitten die straks de accountant echt moet gaan kiezen.

De discussie in de fractie ging voornamelijk over Teteringen. Het in 1997 geannexeerde dorp wacht een ruime verdubbeling. Er is een Vinex-wijk gepland met zo’n 3000 woningen. Al jarenlang roept GroenLinks dat de gemeente een Milieu Effect Rapportage (MER) zou moeten doen. In zo’n MER worden de gevolgen van de uitbreiding gemeten: niet alleen voor de natuur, maar ook voor de leefbaarheid in het dorp en de verkeersafwikkeling.

De MER is verplicht voor alle nieuwbouwwijken met meer dan 2000 woningen. Voor kleinere wijken is het niet nodig, hooguit wenselijk. Maar een MER is ook lastig, zeker in het geval van Teteringen, waarbij de verkeerssituatie bijvoorbeeld helemaal niet goed geregeld is in de plannen. En dus, om maar geen MER te hoeven doen, had de gemeente de uitbreidingsplannen in Teteringen opgesplitst in drie plannen: allemaal deelplannen van minder dan 2000 woningen.

Enkele weken terug heeft de Raad van State de gemeente teruggefloten. Hoewel de plannen zijn opgesplitst, moet het toch beschouwd worden als één plan en dus had er een MER moeten komen. De plannen voor Teteringen liggen dus in één klap stil en de financiële strop voor de gemeente loopt in de miljoenen.

Iedereen gedupeerd: zelfs de inwoners van Teteringen zelf. Maar de arrogantie van het college (we splitsen de plannen op, dan hoeven we lekker geen MER te doen) is afgestraft. En, aangezien ik denk dat de MER, in ieder geval qua verkeer, negatief zal uitpakken, zullen de plannen enigszins gewijzigd moeten worden. En dat is dan wel weer positief. Want nu de MER alsnog wordt gedaan, zal de uitkomst zijn dat de plannen beter doordacht zijn. En daar heeft iedereen belang bij.

Of ik even kon langskomen. Hij wilde even met me praten. Ja hoor, daar ben je immers vrienden voor. En dus hoorde ik op de auto-radio dat Pierre van Hooydonk de penalty er niet in had gekregen. Hij was verliefd en of ik hem een beetje kon helpen. Yeah, right. Sinds wanneer ben ik expert op dat gebied?

Maar een boswandeling in het midden van de nacht door Galder is altijd een goede manier om je gedachten weer op orde te krijgen, en dat hebben we dan maar gedaan. Het regende toen we aan de rand van het meer zaten te praten over de toekomst. ‘Wat wil jij ooit nog een keer doen?’ ‘Zwemmen in de regen’, was het enige originele antwoord dat ik kon bedenken. Pluk de dag. Of in dit geval, de nacht.

Er lagen nog wat steigers en rijplaten in het park die moesten worden opgeruimd. Rond 8.00 uur stonden we dus al weer in het Valkenberg. Ik was met de auto, want om 11.00 uur had ik een afspraak in Tilburg.

Tijdens het parkeren op het Stadserf kwam ik enkele collega-raadsleden tegen. Allemaal verbaasd over het tot op de details correcte verslag in BN/DeStem. Met ook allemaal ideeën over de grote vraag ‘wodunnit’.