Categorie: dagelijks leven

TV – zo 25 juli 2004

Nu het reces is en alles dus een beetje stil ligt heb ik vreselijk veel tijd over die ik niet elke avond in de kroeg wil doorbrengen. Dus heb ik het afgelopen weekeinde héél veel televisie gekeken, en dan bedoel ik niet alleen de Tour de France.

Normaal kijk ik zelden televisie. Sinds afgelopen weekeinde weet ik ook weer waarom. Het aanbod is niet interessant; ik luister liever naar de radio. De films worden op de commerciëlen steevast onderbroken door te veel reclameblokken en trailers van andere programma’s die ik absoluut niet mag missen. Die trailers bevatten de hoogtepunten van een programma dat verderop in de week wordt uitgezonden. En die hoogtepunten zijn vaak al zo banaal dat ik niet wil weten hoe nietszeggend de rest van het programma is. Temptation Island bijvoorbeeld. Of Extreme House Makeover. Ze zeggen wel eens dat politici te ver van de samenleving afstaan. Van mezelf hoop ik altijd dat dat niet zo is. Behalve als ik die trailers zie. Dan vind ik het heel even niet zo erg als ik héél ver van de samenleving af zou staan. Heel even dan.

K… – za 24 juli 2004

Het was allemaal wat onduidelijk, maar misschien zouden we samen naar Italië gaan. Het was een beetje onzeker wie er mee zou gaan. En voor hem nu ook. Hij bleek namelijk ‘een beetje’ ziek te zijn. Lymfklierkanker. En dat vond hij zelf toch ook een ‘beetje vervelend’. Woensdag weet ‘ie meer. Tot die tijd is hij wat mij betreft de koning van het eufemisme.

Soms vraag je je af hoe goed je iemand kent. Goed genoeg om me hier in ieder geval heel erg druk om te maken.

Begrafenis – vr 23 juli 2004

Vandaag werd Jan begraven. Hij was 46 en dus veel te jong om te sterven. Aan de andere kant wist Jan zich al een paar jaar niet meer zo goed mensen en dingen uit het verleden te herinneren. In zekere zin is hem dus ook verdere aftakeling bespaard gebleven. Zelf kende ik Jan niet, alleen uit verhalen. Hans, zijn vriend, ken ik wel. Marlies, een lange vriendin van Jan ook. Daarom was ik op de begrafenis in Goes.

Het is moeilijk om verdrietig te zijn om het doodgaan van mensen die je niet kent. Sommigen zijn heel gevoelig voor het leed van anderen: die voelen de pijn letterlijk en moeten huilen om het gemis van anderen. Deze mensen huilen oprecht mee met de naasten. Ik heb en kan dat niet. Daar ben ik te nuchter voor. Dan is het soms ook moeilijk om jezelf een houding te geven.

Of heeft het toch een functie? Is het prettig voor mensen die heel verdrietig zijn om te merken dat er ook mensen in de buurt zijn die op een andere manier verdrietig zijn en waar je dus wat steun aan kunt hebben? Ook al zijn de contacten die je met de allernaasten hebt op zo’n begrafenis maar kort en dus beperkt.

Fahrenheit 9/11 – do 22 juli 2004

Hoewel niemand tijd had om mee te gaan, kon ik toch niet wachten. Dus ging ik donderdag in mijn eentje op de première-avond naar de nieuwe Michael Moore, ‘Fahrenheit 9/11’. De temperatuur waarop de vrijheid verbrandt.

De documentaire is een unicum, al is het maar omdat de film al lang voordat deze uitkwam min of meer is doodgerecenseerd. Dat kon ook welhaast niet anders, de film is, politiek gezien, immers nu al één van de invloedrijkste in de afgelopen 25 jaar. Michael Moore, de linkse vrijbuiter van Amerika, ooit bekend geworden met de spraakmakende en in Nederland door de VPRO uitgezonden ‘TV Nation’ heeft wellicht meer invloed op de Amerikaanse verkiezingsuitslag in November dan de vele miljoenen kostende verkiezingscampagnes van Kerry en Bush.

De film is uitermate cynisch, schokkend bij vlagen (inclusief beelden uit Irak die ook in Nederland nauwelijks op de journaals te zien zijn geweest) en op een wrange manier eigenlijk ook heel erg grappig. Althans, zolang je er even niet bij nadenkt dat de film gaat over de werkelijkheid.

Fahrenheit is een schoolvoorbeeld van propaganda, wordt veel gezegd. Dat is ook zo: de hele trukendoos is opengegooid om de familie Bush in een zo kwaad mogelijk daglicht te zetten. Handige montages, subtiele geluidjes en het veelvuldig in slow-motion in beeld brengen van de kop van George W, die op een gegeven moment ècht steeds meer op een aap begint te lijken. Desondanks, en dat is een groot verschil met de propaganda uit Nazi-Duitsland en de Sovjet-Unie, bevat de film geen aantoonbare onwaarheden. Ondanks verwoede pogingen van de advocaten uit het republikeinse kamp, hebben zij niet kunnen voorkomen dat de film in de V.S. in roulatie ging… en blijft. En dat terwijl de wet in Amerika genoeg ruimte laat voor elke lasterclaim denkbaar. De feiten in de film zijn dus ook werkelijk waarheid. En dat maakt de film in zekere zin ook vreselijk schokkend.

Fahrenheit is wat dat betreft een must voor iedereen. Niet alleen voor Bush-haters en maatschappelijk geëngageerden, maar ook voor snelle reclamejongens, cinefielen en aankomend cineasten. Michael Moore verdient wat mij betreft ondertussen de Nobelprijs voor de Vrede. Want dankzij hem is de kans dat Bush een tweede ambtstermijn krijgt vrijwel tot het nulpunt gedaald.

Check ook de persoonlijke website van Michael Moore, http://www.michaelmoore.com/

Begraafplaats – do 22 juli 2004

In Breda zitten de politiek en de ambtenarij niet in hetzelfde gebouw. De politiek, en dus ook onze fractiekamer, zit in het Stadhuis, waar ook de vergaderingen worden gehouden, regelmatig wordt getrouwd en vaak toeristen binnenlopen. Het is een prachtig, historisch gebouw midden in het centrum van Breda. De ambtenarij zit in een nieuw kantoorpand aan de Claudius Prinsenlaan. Ook dicht bij het centrum, maar nog altijd een minuut of vijf lopen van het stadhuis.

Af en toe komen er mensen het Stadhuis binnenwandelen in de hoop dat daar mensen zitten die hen kunnen helpen. Zoals zojuist, toen twee toeristen uit Zwitserland het Stadhuis binnen kwamen lopen en in dat gebouw op zoek waren naar iemand die ze kon helpen. Toevallig was ik aan het werk in ons fractiekantoor.

Of ik hen kon vertellen waar hun grootouders begraven lagen? Nu weet ik toevallig dat dat in Breda heel goed geadministreerd wordt door begraafplaats Zuylen. Zij beheren en administreren alle begraafplaatsen in Breda. Eén telefoontje zou dus genoeg moeten zijn.

Helaas konden ze me op Zuylen niet verder helpen. Want Breda heeft sinds ’97 ook een aantal randgemeenten geannexeerd en deze begraafplaatsen vallen onder het beheer van de gemeente. En dan moet je toch op het stadskantoor zijn. Ik doe het niet graag, maar ik heb het tweetal van mijn kastje naar de gemeentelijke muur gestuurd. Ik hoop dat ze daar verder geholpen kunnen worden.

Web-log – di 20 juli 2004

Schandalig, hoe lang ik mijn web-log weer niet geactualiseerd heb. Excuses daarvoor. Maar hij is weer up-to-date en ik ga mijn best doen om het zo te houden. Op vacantie gaat dat natuurlijk niet lukken, maar dat kondig ik tegen die tijd nog wel aan. Tot die tijd zal ik alleen maar in de tuin liggen bakken in de zon. Ten minste, als dat rotding onderhand ‘ns zou willen beginnen met schijnen. Waar blijven die temperaturen van 30 graden of meer nu?

groet,
Selçuk

BBQ – zo 18 juli 2004

Doordat Breda Barst dit jaar niet het meest geweldige jaar ooit had, hebben we flink moeten bezuinigen op het vrijwilligersfeest. Geen dure gecaterde barbecue in een café dus, maar een zelf georganiseerd feest op het binnenplein van De Nieuwe Veste. Stukken goedkoper en net zo gezellig. Jammer alleen, dat het op een gegeven moment ging regenen. Het bachanaal eindigde in wederom kennelijke staat rond sluitingstijd, waarna het tosti-apparaat bij mij thuis weer dienstbaar zijn werk deed.

Storm – za 17 juli 2004

Het weer was vandaag stormachtiger dan mijn leven. De tour-etappe ook trouwens, die ik dan ook vol spanning heb gevolgd op radio en tv. Voor al die mensen die vroeger naar de Belg keken om het Nederlandse commentaar niet hoeven te volgen de volgende tip: zet het geluid van de TV uit, zet Radio 1 aan en luister naar het commentaar van Jacques Chapel en Sjors Fröhlich.

Bij de Burgemeester – vr 16 juli

Het politieke seizoen wordt jaarlijks afgesloten met een barbecue bij de burgemeester. Vorig jaar kon ik daar niet bijzijn, maar dit jaar hoefde ik niet verstek te laten gaan. Het is een goede gelegenheid om de raadsleden en wethouders van andere partijen eens op een andere manier te spreken en om eventueel vertroebelde persoonlijke verhoudingen weer een beetje recht te trekken.

Één van de meest opvallende objecten in de grote tuin van Rutten is de electronische grasmaaier die om het kwartier uit zijn laadstation wegrijdt om, volautomatisch, hier en daar het gras wat bij te knippen. Af en toe rijdt het apparaat tegen een beeld of wat benen aan, om daarna rustig af te wachten welke kant hij dan weer op moet.

Op de fietstocht van Effen terug naar Breda maakten Piet Hein en ik een tussenstop in De Beyerd en, inmiddels niet meer geheel nuchter, kon ik na sluitingstijd ook nog mee naar de after-party van chef-kunstredactie BN/DeStem René van der Velden. Het was al licht toen ik huiswaarts keerde.

Robbertje – do 15 juli 2004

Anderhalf jaar geleden ben ik gestopt met mijn werk bij Omroep Brabant om in de raad te gaan zitten. Maar mijn vervangster Eefke Boelhouwers zat op hete kolen en had mij enkele weken terug al gevraagd of ik niet voor één keer kon invallen. En dat kon. Dus was ik deze donderdag weer eens op mijn oude stek in Eindhoven.

Aangezien het radio-programma Een Robbertje Bartol tot 19.00 uur duurde en ik pas om vijf voor zeven weg kon, vreesde ik te laat te zijn voor de raadsvergadering. Het viel echter mee, slechts vijf minuten te laat, om 19.35 uur liep ik de raadszaal binnen voor de laatste vergadering voor het reces.

Allereerst enkele vragen over de dreigende bomenkap in Teteringen (zie web-log do 29 jan. 2004). In Januari was buurman Charles van den Bosch al voor de shovel gesprongen om te voorkomen dat een bosperceel van een kleine hectare platgewalst zou worden. Later keurde de rechter deze kap inderdaad af. Maar nu dreigde de paters van het missiehuis samen met projectontwikkelaar De Wilde (die daar eigenlijk een omstreden 18-holes Golfbaan willen realiseren) opnieuw te gaan kappen. De wethouder, die eerder nog aangekondigd had desnoods zelf met het hele college voor de shovel te gaan staan, merkte dit maal op in de kwestie geen partij te zijn en dus niets te kunnen doen om de kap tegen te gaan.

Het voornaamste punt op de agenda was echter de kwestie rond de geplande woningbouw in Teteringen (zie web-log ma 5 juli 2004 en wo 14 juli 2004). De oppositie had fel ingezet: de positie van de wethouder was wat ons betreft onhoudbaar. In een drietal moties werd dat verwoord: het beleid van het college werd afgekeurd, de wethouder moest zijn dossier overdragen aan een ander en, tot slot: het vertrouwen in de wethouder werd opgezegd.

Dat die laatste motie, die als consequentie zou hebben dat de wethouder maar moest opstappen, had, zoals te verwachten viel, geen meerderheid. Dat de collegepartijen echter ook niet bereid waren hun afkeuring over het gevoerde beleid uit te spreken, vonden wij wel erg laf. Ze staken echter wel hand in eigen boesem. Zoals CDA-voorman Cees Dubbelman het verwoordde: “we hadden beter naar GroenLinks moeten luisteren” (tsja, dat is altijd verstandig) en “we zijn zelf ook verantwoordelijk”. Wat Piet Hein Scheltens, fractievoorzitter van GroenLinks, deed opmerken dat, als de wethouder dan niet opstapte, misschien de voltallige fractie van het CDA beter kon opstappen. Ook daartoe was Dubbelman echter niet bereid.