Categorie: dagelijks leven

‘Kiezen voor Elkaar’, was de titel van het nieuwe coalitie-accoord tussen PvdA, CDA, Breda’97 en GroenLinks. Het kon niet lang duren voordat de pers daar ‘Kiezen op Elkaar’ van zou maken, verwijzend naar de mist van vertrouwelijkheid die de afgelopen weken rond de onderhandelingen hing. We gunden de pers hun woordgrapje. Sterker nog, toen Janus Oomen de vorige avond voorspelde dat de pers met deze parodie op de proppen zou komen, hebben we daar met z’n allen smakelijk om gelachen.

De perspresentatie ging voorspoedig. Er zaten een aantal moeilijke vragen bij, voornamelijk van financiële aard. En het is, zo blijkt inmiddels, voor de pers niet altijd even makkelijk om incidenteel en structureel geld uit elkaar te houden. Overigens is dat voor de gemiddelde politicus vaak net zo moeilijk. Sterker nog, voordat de onderhandelingen waren begonnen, had ik zelf ook niet zo’n helder beeld van de financiële stromen in de gemeente Breda. Dit ondanks de drie begrotingen die ik de afgelopen jaren heb moeten behandelen en ondanks alle jaarrekeningen die ik de revue heb zien passeren.

De onderhandelingen zaten er op. Het paasweekeinde ging ik gebruiken om eens goed uit te rusten. Genietend van ‘a job well done’.

Het zou de laatste onderhandelingsdag zijn. Erop of eronder dus. Maar diezelfde dag had ik ook nog een afspraak met Frank Zijlmans, directeur van poppodium MeZZ, en met onze nieuwe wethouderskandidaat Wilbert Willems. ‘s Middags om vier uur kwamen de onderhandelingsdelegaties een laatste keer op het stadskantoor bijeen.

Het ging over de portefeuilleverdeling. Formateur Marja Heerkens had vooraf al geïnformeerd bij de verschillende lijsttrekkers en kwam met een voorstel waar iedereen het mee eens kon zijn. Goede voorbereiding is het halve werk.

De meeste tijd waren we kwijt aan het wegwerken van spelfouten en grammaticale onjuistheden. Ruim twee weken hebben we lopen schaven en veranderen aan de teksten. Soms lag de nuance in een enkel gekozen woord of een zinsconstructie. En zoals dat gaat bij teksten waar constant in gestreept wordt, blijven er dan woorden staan die eigenlijk hadden moeten worden verwijderd, of zinsconstructies die niet meer kloppen.

‘s Avonds gingen de onderhandelingsdelegaties praten met hun fracties of, in ons geval, met een klankbordgroep bestaande uit de fractie, het bestuur en enkele belangstellende leden. Bij GroenLinks waren de leden kritisch, maar positief. En rond tien uur ‘s avonds kon ik Marja Heerkens dan ook mededelen dat onze klankbordgroep accoord was. Bij de PvdA-fractie werd toen al een klein feestje gevierd.

Toen Janus Oomen van het CDA binnenkwam, werd het stil. Hij wilde nog een paar wijzigingen in de tekst. Marja moest moeite doen om niet kwaad te worden. Het was immers alles of niets. Of je bent het eens met het onderhandelingsresultaat zoals het er nu ligt, of de onderhandelingen worden weer helemaal opengebroken. Even bekoelde de sfeer, totdat Janus Oomen lachend zei dat hij een grapje maakte en dat de hele CDA-fractie accoord was met het resultaat. Toch kan ik me niet helemaal aan de indruk onttrekken dat Janus wel degelijk aan zijn wijzigingsvoorstel had vastgehouden indien Marja zich toegeeflijker had opgesteld. Onderhandelen is een kunst.

De rest van de avond werd in Publieke Werken een vrolijk samenzijn gehouden van de nieuwe coalitie-partners. Alleen GroenLinks en de PvdA moesten nog goedkeuring van hun ledenvergadering krijgen. Maar dat er de volgende middag een perspresentatie van het nieuwe accoord zou zijn, was duidelijk. De gesloten deuren kunnen eindelijk geopend.

Over college-onderhandelingen valt weinig te zeggen, aangezien ze meestal, en zeker in Breda, min of meer achter gesloten deuren plaats vinden. Hetzelfde geldt voor de sollicitatiegesprekken met de kandidaten voor de functie van griffier. Vandaag waren zowel de laatste sollicitatiegesprekken, als weer een nieuwe aflevering in de college-onderhandelingen. Ik had nogal duidelijk een geheime dag.

Inhoudelijk waren we het over de teksten voor het coalitie-accoord zo’n beetje eens. Hier en daar werd nog een kleine toevoeging gedaan, maar de tien pagina’s met goede voornemens konden worden vastgesteld. Blijven nog twee andere belangrijke onderwerpen over: de verdeling van de wethoudersportefeuilles en de verdeling van de financiële middelen. Daar zouden we later nog op terugkomen. Veronderstellende dat dat allemaal goed zou komen, zou dacht Marja, zouden we ergens na pasen de stad kunnen tracteren op een nieuw college.

De onderhandelingsdelegaties van PvdA, CDA Breda ’97 en GroenLinks waren al een heel eind op weg met hun accoord. Om de mening van onze leden te kunnen peilen was er een klankbordgroep in het leven geroepen die de tot nog toe geboekte resultaten kon beoordelen. De klankbordgroep kwam vanavond bij elkaar. Onderwerpen: het inhoudelijke accoord en onze wethouderskandidaat.

Eigenlijk had ik die avond ook een vergadering van het landelijke bestuur van GroenLinks. Maar ondanks de hele Sam Pormes-affaire en het daaropvolgende vertrek van partijvoorzitter Herman Meijer (zie blogs za 17 dec. 2005, za 1 apr. 2006, zo 2 apr. 2006 en nogmaals zo 2 apr. 2006) vond ik de onderhandelingen in Breda prioriteit hebben. Ik heb dus verstek moeten laten gaan.

De klankbordgroep was vooralsnog tevreden over het resultaat, alhoewel er ook behoorlijk wat commentaar was op sommige punten. Over het algemeen heerste een tevreden gevoel. Ik kon met een gerust hart de avond in.