selcuk.nl

Het zijn van die vragen waar je vaak niet bij stilstaat. Opmerkelijkheden die desondanks onopgemerkt voorbijgaan. Maar weet iemand waarom er vrolijke, dansende kinderen op het keukenpapier van de Appie gedrukt staan?

Als ik keukenpapier nodig heb is er doorgaans iets vervelends gebeurd: ik heb iets gemorst. Dar is ook meteen het enige waar ik de keukenrol ooit voor nodig heb. Ik doe al een jaar met dezelfde rol en die is pas half op. Een heel enkele keer smokkel ik en gebruik ik zo’n zacht absorberend velletje ook als zakdoek.

Maar dat is geen verklaring voor de vrolijke, dansende kinderen. Of zou het zijn dat vrolijke, dansende kinderen stiekem eigenlijk mormels zijn die dankzij hun gebrekkig oorzakelijk denken altijd het hele huis vies maken. Waarna dan de ijverige huismoeder, gewapend met een keukenrol, vlijtig gaat zitten schoonmaken.

Kinderen, ze worden pas draaglijk als zij in hun eigen keukenpapier kunnen voorzien.

Ik begon de dag maar eens met heerlijk uitslapen, tot het moment dat mijn blaas besloot dat het echt tijd was om op te staan. Dat kwam stiekem wel goed uit. Ik had nog een paar uurtjes werk op de planning staan.

Rond een uur of half vijf vond ik het welletjes geweest. Het was immers een zonnige zondag en op het terras van poppodium MeZZ stond een acoustische sessie van Lily on a Dustbin gepland. Ik had half om half afgesproken daar vrienden Joost en Sebi te ontmoeten. Sebi’s levensgezellin Perlita was er ook.

Het optreden beviel, en het gezelschap ook, dus om de groep niet te hoeven opbreken besloten we de middag door te zetten tot de avond en dronken we en aten we een hapje op het terras van de Boulevard, waar Joost en Sebi afwisselend op een gitaar met nylon snaren gedreven probeerden meezing-kampvuurliedjes te verzinnen.

Ik geef toe, geen spannend verhaal. Gewoon een aangename, zwoele zomeravond op een Brabants terras met vier mensen en een gitaar met nylon snaren en enkele glazen Hoegaarden. Soms heeft een mens niet veel nodig om gelukkig te zijn.

Er zijn van die spaarzame momenten dat ik er echt niet meer tegen kan. Dat het me de keel gaat uithangen. Een situatie waar ik een dag eerder nog prima mee kon leven, is dan ondraaglijk geworden. Plots zie ik alleen nog zwart voor mijn ogen. Dat zijn de momenten dat drastisch ingrijpen strikt noodzakelijk is.

Dus nam ik aan het eind van de middag niet alleen de tegels van het toilet onder handen, maar besloot ik ook de douche weer eens flink schoon te schrobben. Alle zwarte tegelrandjes werden keurig gepoetst en zelfs de onhandelbare wateraanslag op de tegelvoegen leek enigszins te verdwijnen. En hoewel al de aanslag op de tegels en de douchekop niet echt smerigheid te noemen is, het is immers niet vet en er nestelen zich geen pandemieën in, geeft het toch een lekker gevoel om in een schone douche te stappen.

Laten we het therapeutisch poetsen noemen. Ik wou dat bovenbuurjongen af en toe ook zo’n aanval had.

Een thuiswerkdag: Femke* had tijdens haar werkbezoek wat opnames gemaakt met haar handicam die ik voor de website linkselente.nl ging monteren. En dat gaat bij mij thuis nu eenmaal een stuk makkelijker dan op de superbeveiligde pc-zonder-extra-software van de Tweede Kamer.

Nu heb ik, eerlijk is eerlijk, nooit echt veel met beeldmontage gedaan. Ik ben van oorsprong eigenlijk radiomaker. Het koste dus even tijd voordat ik de kneepjes van het montageprogramma te pakken had. Dat ik de vorige avond nogal laat naar bed was gegaan speelde me ook parten. Het grote voordeel van een thuiswerkdag is echter dat niemand bepaald wanneer je begint en wanneer je ophoudt. Dat mijn werkdag deze keer dus van elf tot elf duurde, daar zal niemand maling aan hebben.

Jammer was wel dat, toen de montage eindelijk klaar was, de server van linkselente.nl een beetje raar begon te doen. Waardoor ik, helaas, de videomontage niet direct kon publiceren. Daar ging nog ruim een halve dag, en een instant-cursus unix, overheen. Dat krijg je, als zo’n beetje alle webtechneuten vakantie of een vrije dag hebben. Waarmee ik weer een hoop heb bijgeleerd met dit projectje.

*) Halsema

De regen viel met bakken uit de hemel en het onweerde voor het grootste gedeelte van de avond. ’s Ochtends was de situatie niet veel beter. De neervallende regenbui had even vrij spel op mijn net in model gebrachte haar. Het duurde wel vijf seconden voor ik mijn paraplu had weten open te klappen.

De romantiek van regenachtige nachten kan ik me wel voorstellen. Niets zo heerlijk om tijdens het geluid van vallende druppels in slaap te vallen, op de achtergrond zachtjes nog het krakende geluid van een verafgelegen middengolfzender. Maar ’s ochtends, als ik de deur uitmoet, dient het droog te zijn. Strakke blauwe lucht met strelende zonnestralen.

Wellicht ben ik gewoonweg in het verkeerde land geboren. Hier regent het alleen maar. Nederland is het Schotland van het Europese vaste land, koud en nat. Scheen hier de zon maar eens; kon het hier ook maar ‘ns tropisch warm zijn.

Zomaar twee berichtjes. Kleine rimpelingen in de modderpoel des levens. Maar toch ontzettend ingrijpend. Althans, voor die paar mensen die tegenwoordig nog wel eens een brief schrijven.

Allereerst natuurlijk de invoering van al weer een nieuwe spelling (zie blog di 20 dec. 2005). Laat ik me niet verleiden tot het opnieuw aanhalen van de meest belachelijke vormen, maar de benaming kloteNspelling lijkt me toepasselijk. De nieuwe uitgave van het Groene Boekje komt er bij mij dan ook niet in.

Een ander bericht: de PTT bezorgt straks niet meer op maandag. Volgens de nieuwe postwet hoeft tante pos maar vijf keer per week te bezorgen. De maandag komt daarmee te vervallen.

Dan vind ik ook dat de postzegels goedkoper moeten worden. 17% minder dienstverlening zou toch al snel moeten leiden tot 17% prijsverlaging. Postzegels voortaan dus 33 eurocent. Of gelden hier dan ineens toch weer andere economische wetten?

De Nederlandse Taalunie had afgelopen jaar een begroting van ruim 11,5 miljoen euro (11.655.889 om precies te zijn). De jaren daarvoor was dat vrij constant steeds ruim 7 miljoen. Met de afgelopen taalhervorming, waar tien jaar aan gewerkt is, hebben 2.600 woorden een nieuwe spelling gekregen. Dat betekent dat woorden als ‘paardenbloem’ per stuk dus zo’n 29 duizend euro kosten.

Het Nederlandse idioom kent zo’n 100 duizend woorden. Zo gerekend is onze taal dus 290 miljard euro waard. Veel te waardevol om in handen te geven van een groep incompetente spellingshervormers die er een welhaast sadistisch genoegen in vinden tussen-N-en te bedenken op plaatsen waar geen normaal mens fysiek in staat is deze letter ook daadwerkelijk uit te spreken.

Saint Monday, het gevolg van een zondag drinken en tot veel te diep in de nacht, whiskey in een stenen mok stevig in de rechterhand geklemd, de ene naar de andere plaat op de draaischijf leggen. Ik besloot de paar werkzaamheden die ik had niet vanuit Den haag, maar vanaf thuis te doen.

’s Avonds een tussentijdse fractievergadering in Breda om halverwege het reces even bij te praten over de gang van zaken, eindigend op het terras van Café de Beyerd. De eigengebrouwde Hefe Weisse was er weer. Waarmee ik de dag die ik ietwat iebelig begon, toch nog smakelijk kon afsluiten.