selcuk.nl

‘Hare Krishna, Hare Krishna, Krishna Krishna, Hare Hare, Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare’. Devoot liepen de Krishna’s over de Lange Poten op zoek naar Summum Bonum. Ze zochten op de verkeerde plek, de absolute waarheid wordt maar zelden aangetroffen bij de ingang van Nieuwspoort.

Erg vrolijk klonk hun versie van het bekende Krishna-lied niet. Geen worder, aangezien deze figuren een gelofte hebben afgelegd waarbij ze niet alleen hebben gezworen geen vlees, vis of eieren te eten, maar ook nog eens af te zien van roken, drinken en buitenechtelijke seks. En ik kan me zo voorstellen dat, gezien het geringe sex-appeal van de in zalmkleurige gewaden gehesen kaalkoppen, in hun geval het niet hebben van buitenechtelijke seks gelijk staat aan überhaupt geen sex. Wat in zoverre weer hanig is dat je ook niet in de verleiding kan komen daarna een peuk op te steken.

Ik ben blij te leven in een land met zoveel verschillende religies. Dan realiseer ik me weer hoe gelukkig ik ben dat ik zelf wel rook, drink en aan buitenechtelijke sex doe. Dus wees ik de Krishna’s met een glimlach de weg naar het Catshuis. Met een beetje geluk treffen ze daar Purusha, de ‘Allerhoogste Bestuurder’. Als Balkenende thuis is ten minste.

Het langverwachte moment is daar: het ‘witte boekje’ is af. Een jaar lang hebben journalisten en redacteuren samen met het genootschap Onze Taal gewerkt aan een eigen woordenlijst Nederlands als alternatief voor het vermaledijde Groene Boekje van de Nederlandse Taalunie. De verwachtte verlossing blijkt een regelrechte ramp geworden.

Pannenkoek, het onnavolgbare verzinsel uit 1995, ligt iedereen nog vers in het geheugen. De platte lekkernij is illustratief geworden voor een van het pad geraakte Taalunie. En voor de kwestie rond de tussen-N. Waar voor 1995 een simpel hanteerbare regel toe te passen was (impliceert het eerste woord een noodzakelijk meervoud, dan een tussen-n en anders niet), volgde vanaf 1995 een invasie van tussen-n-nen. Slechts enkele woorden, waardonder hanepoten en paardebloem, vielen vorig jaar, met de presentatie van een herziene woordenlijst alsnog ten prooi aan de reformatiezucht van de Taalunie.

Tegelijk werd een veelvoud aan nieuwe taalgedrochten geïntroduceerd, zoals coauteur (maar co-existentie), havoër (iemand die de HAVO volgt), appel (niet de vrucht, maar het doen van een beroep, maar dat verschil zie je dankzij het verwijderen van de accent grave niet meer). Zo zullen we die wat sullige buurman voortaan aan moeten spreken als Mijnheer de Koekenpeer, schreef ik hier al eerder (zie blogs 20 dec. 2005 en 1 aug. 2006) met walging. En hoort het koppelteken in Frankrijk tegenwoordig tussen de ‘N’ en de ‘K’, waarmee dit Europese land historisch gezien ineens het Krijk der Franen is in plaats van het Rijk der Franken. En ook introduceerde de Taaunie als beschrijving voor wannabe -schrijvers het woord ‘would-beschrijver’. Wat het ‘would’ dat deze persoon zou moeten beschrijven precies is, weet niemand.

De verlossing moest komen van het witte boekje. Een poging van NRC, NOS, Volkskrant en Trouw om samen met het Genootschap Onze Taal een alternatieve woordenlijst op te stellen, die beter zou aansluiten bij het taalgevoel. Een paar verbeteringen: het correcte ‘collegae’ is opnieuw geïntroduceerd als mogelijk meervoud, het accent grave doet zijn herintrede en de would-be-schrijver mag nu ook andere dingen beschrijven dan dat mysterieuze ‘would’. Maar de tussen-N-kwestie is vrijgelaten: iemand mag zelf weten of ‘ie ‘pannekoek’ of ‘pannenkoek’ schrijft. Ik vind dat van weinig lef getuigen. Maak een keuze. Laat voor mijn part de tussen-n overal weg. Maar maak van de spelling geen anarchie.

Maar ‘handvaten’ als mogelijk meervoud voor ‘handvat’ gaat me te ver. Tenzij ze bij Onze Taal een klein, handzaam blik bier voor de beertender bedoelen. En het woord ’typfout’ doet ook geen recht aan het Nederlands. En je snapt dat in deze barre tijden ’typefout’ een erg belangrijk woord gaat worden.

Vanaf het rookbalkon van mijn werkplek in de Tweede Kamer zag ik hoe beneden de straat werd afgezet met rood-witte linten. Angstvallig probeerden agenten het winkelend publiek weg te houden. Was er een bezoek van een bedreigde hoogwaardigheidsbekleder gepland?

Pas uren later las ik via Internet de ware toedracht van het tafereel. Een bommelding. Bij de ingang van het kamergebouw was een verdacht pakketje gevonden met, wat later bleek, daarin een paar schoenen. Ze zullen wel heel lelijk geweest zijn, gezien de consternatie die ze te weeg hebben gebracht.

De helft van de kamer was zelfs tijdelijk ontruimd en elders opgevangen. De fractie van GroenLinks hoefde kennelijk niet verplaatst te worden Wij konden ongestoord doorgaan met ons werk. Ergens geeft me dat niet het meest geruststellende gevoel Wansmaak kan immers dodelijk zijn.

Onderweg naar onze gedeelde douche merkte ik dat de overloop van bovenbuurjongen veroverd was door honderden vliegen. Die allemaal graag samen met mij wilden gaan douchen. Ik vond dat niet zo’n goed plan.

Bovenbuurjongen was het weekeinde in zijn geboortedorp. Dus besloot ik zelf maar iets te doen aan deze Hitchcock-hel. Gewapend met stofzuiger heb ik een bescheiden etnische zuivering in werking gezet. Met succes. Aan het eind van de operatie had ik zo’n honderd vliegen naar de stofzuigerzak gedeporteerd. De toch al bijna volle zak verdween daarna razendsnel in een afgesloten plastic zak.

Ik heb de vliegen daarna een nieuwe biotoop bezorgd in een ondergrondse afvalcontainer, vanaf waar zij binnenkort getransporteerd zullen worden naar een afvalberg. Ik denk dat ze daar een gelukkig leven zullen leiden. Gescheiden van mij en bovenbuurjongen Gelijkheid is een mooi concept, maar soms is apartheid beter.

Vanavond rouw ik. Ik ben verdrietig. ‘De wereld dreigt te verzeilen in onbeheersbare crisis’, kopte de voorpagina van NRC Handelsblad vanavond. Nooit was het leed van sommigen zo treffend omschreven.

Een vriendin heeft pijn. Vandaag hoorde zij dat haar beste vriendin een onbehandelbare ziekte in haar lijf heeft zitten. Het enige dat er nog gedaan kan worden is levensrekkend. Hoe zou zo’n dokter dat vertellen? ‘Wij behandelen U levensrekkend. Vies woord is dat, levensrekkend. Hoe vertelt zij het haar kinderen van 2 en 4? Mamma is ziek en wordt waarschijnlijk nooit meer beter.

Een goede vriend moet deze maand beginnen aan zijn derde chemo in twee jaar tijd. Daarna gaat ze nieuw beenmerg in z’n lijf boetseren. Het traject is risicovol, ook al weten we dat ie het gaat, nee, moet halen. Op momenten dwalen mijn gedachten naar hem. Ik hoop dat ‘ie daar wat aan heeft.

Een vriend, mag ik hem zo noemen, heeft pijn. Een liefde die onbeantwoord blijft. Herkenbaar. En hoewel er niemand ziek is, niemand sterft, is de pijn net zo hard. Wie lief heeft, maar niets terug krijgt, gaat zelf een beetje dood. Raar dat dat me raakt.

Vanavond ben ik bij alle drie langs geweest. Even, in gedachten. Net als bij Gaya, die er zeven jaar geleden besloot een punt achter te zetten, en bij Raphael, die veel te vroeg een hartaanval kreeg. En bij al die miljoenen andere mensen die allen hebben bewezen dat het leven niet rechtvaardig hoeft te zijn. En ook dat persoonlijk leed geen grootheden kent. Ik rouw vanavond om jullie allemaal.

De wekker ging om zes uur. Het regende. De vraag ‘Wat voor weer zou het zijn in Den Haag’, werd een kleine twee uur later beantwoord. Het regende eveneens.

De krant was goed verteerbaar. Het grote wereldleed en kleine nationale opmerkelijkheden stonden overzichtelijk gerangschikt in een prettig leesbare krant met een bittere afdronk. Mijn ogen bleven hangen bij een verslag uit een schuilkelder in Israël.

Niet dat een verslag uit een schuilkelder nog indruk maakt nu de oorlog de vijfde week ingaat. Doorgaans maakt zo’n verslag melding van langzaam oplopende emoties zoals verveling, angst en agressie. Maar nooit had ik er bij stilgestaan dat zo’n lang verblijf in een schuilkelder desastreus is voor je seksleven.

Nu is mijn voorstellingsvermogen op dit punt natuurlijk danig aangetast door Hollywood. Op het moment dat de spanning ondraaglijk wordt, of het nu in een schuilkelder of op de frontlinie is, beseffen de hoofdrolspelers ineens dat ze toch eigenlijk wel heel erg van elkaar houden. Of misschien wel gewoon zin hebben in een verzetje, maar een verzetje zonder romantische context is in Hollywood natuurlijk strikt verboden.

Ik stelde me al voor, wekenlang opgesloten zitten met een prachtige joodse jongen. Daar moest toch wel wat moois uit voortvloeien. Maar niet dus. Ik had er geen rekening mee gehouden dat in die zelfde schuilkelder ook nog een grootmoeder, zes buren, een viertal oudtantes en de vervelende rotkinderen van tegenover verblijven. Dan is er inderdaad weinig ruimte meer voor een goed potje seks. Laat staan voor romantiek. Wat is oorlog toch naar.

Laat er maar snel een wapenstilstand komen. Dan kan er ten minste weer gevreeën worden. Hoe zei John Lennon dat ook al weer? O ja, make love, not war.