selcuk.nl

Het had zo mooi kunnen zijn. Helaas bracht Wereldpeer me vandaag terug in de kille realiteit. Ik had mijn kans verkeken. Gestrand in het zicht van een glorieuze finish.

Ik had nog wel een bloggers-actie op willen zetten om de ontbrekende negen zegeltjes van mijn tweede kaart bijeen te verzamelen. Of mijn bijna volle kaart voor de helft van de waarde ter beschikking willen stellen van een derde. Zolang de zonnige zomerzegels van Albert Heijn maar niet verloren zouden gaan. Maar ik kwam er via Peer dus achter dat ik die volle spaarkaarten uiterlijk vandaag had moeten inleveren. Terwijl er in Breda – de negende stad van Nederland, mind you! – op zondag niet eens een Appie Hap open is.

En zo wordt door het grootkapitaal de arme consument toch weer zo’n 8 euro 20 door de neus geboord. En dat is toch al gauw weer zo’n twintig minuten werken.

Het proesten en niezen was al een stuk minder geworden. Dat betekent doorgaans dat ik langzaam beter ga worden. Voordat het echt zover is, komt er echter eerst altijd nog een andere fase. De fase dat het allemaal nog erger is.

Midden in de nacht werd ik wakker van een vreselijke aanval van kriebel in de keel. Ik moest hoesten en deed dat voor mijn gevoel een kwartier lang. Daarna draaide ik me om. Aan het einde van de ochtend stapte ik uit bed. Het was dag drie van de iebeligheid. Nee, geen griep. Dat is voor oude mensen.

Op zich ging het allemaal een stuk beter, maar lusteloos en slaperig was en bleef ik. Van al het werk dat ik wilde doen kwam niet veel terecht. Doelloos surfte ik op het internet, de moderne variant van zappen.

Te lamlendig om te fietsen pakte ik de auto naar de dichtstbijzijnde supermarkt voor een pak kippensoep. Verse Kippensoep helpt overal tegen, zeggen grootmoeders altijd. Natuurlijk was dit geen verse kippensoep. het was uit een pakje. Maar er zaten wel ‘verse’ roomkaas en sjalotjes in. Ik hoopte dat het, mits heet gegeten, op een psychosomatisch vlak toch zou helpen. Een mens moet durven dromen.

Ik ben nooit ziek. Althans, dat beweerde ik tot enkele jaren terug altijd. Wie nu ‘griep’ in mijn zoekmachine intypt, krijgt toch enkele logs terug waar ik vertel dat ik vroeger nooit ziek was, maar tegenwoordig af en toe wel. En ja hoor, het was weer eens zover.

Als ik vroeger begon te sniffen, was het steevast vanwege een milde allergie tegen huisstofmijt en ongetwijfeld nog een hoop andere dingen die ze nooit hebben kunnen achterhalen. Als ze niet weten waarvoor je allergisch bent, zeggen ze steevast huisstofmijt. Een nutteloos antwoord is immers altijd nog geruststellender dan geen antwoord. Daarnaast kun je met huisstofmijt nooit de fout ingaan.

Nu ben ik onderhand op een leeftijd waarbij ik mijn allergie ben ontgroeid. De laatste keer dat ik proestend het leven doorging vanwege stoffigheid, was vorig jaar bij de verhuizing. De dader was volgens mij toen de nieuwe vloerbedekking. het duurt altijd even voordat zo’n ding uitgeplozen is.

Maar donderdagavond, tijdens de commissievergadering, ging mijn hoofd allengs dichter zitten. En toen ik de wakker werd deed alles ronduit pijn. En dat terwijl ik die ochtend zelfs gewekt werd met een kop koffie, aangezien Jaap me kwam ophalen om te werken aan het decor voor Breda Barst.

Ik heb me niet laten kennen. Ik heb niet eens al te zielig gedaan (ècht, een klein beetje maar) en ben gewoon aan de slag gegaan. Ik ben immers nooit ziek, hooguit een beetje iebelig. Een thermometer in m’n aars steken? Ik heb wel wat beters te doen. En nu geen flauwe homo-opmerkingen maken. Die had ik zelf ook wel kunnen bedenken.

Gisteren hield niet zo van mij. Het begon al met een lichte verslaping. Naar gelang de dag vorderde, werd de ellende allengs groter.

Bij wijze van uitzondering nam ik de auto naar Den Haag. Ik wilde die dag met Wijnand even een paar foto’s op locatie maken en een auto leek me wel handig. Onderweg kwam ik echter in de moeder aller files te staan. Uiteraard was er weer eens een vrachtwagen bij betrokken. Waarvoor dank.

Uren later aangekomen dan gepland, was er inmiddels geen tijd meer voor het nemen van de foto. Balend parkeerde ik het apparaat ik de parkeergarage onder het plein. ’s Avonds, toen ik de omgekeerde beweging wilde maken, bleek het geld in mijn portemonnee niet toereikend voor de perkeerrekening. En bleek ik ook nog eens mijn pinpas en credit card niet bij me te hebben. En aangezien ik ook nog eens de laatste van de fractie was die gisteren de Kamer verliet, kon ik ook niets lenen.

Gelukkig kon een vriend in Den Haag me wel wat geld lenen. Daarvoor moest ik echter wel eerst met de tramlijnen 9 en twaalf. Ruim een uur later was ik weer bij mijn auto. Ik stak de sleutel in het contact en wilde wegrijden. Dat ik daarbij in mijn onoplettendheid ook nog eens een betonnen steunpilaar schampte, deuk en krassen tot gevolg, kon op dat moment amper nog een verassing genoemd worden.

Na het verdachte pakje van vorige week ging dit maal het brandalarm af in de Tweede Kamer. Net tijdens de lunchpauze. Erg vervelend allemaal, zo’n brandoefening.

Ik wilde net een slaatje bestellen en mijn lunch afrekenen toen het kamerpersoneel gedwee als makke schapen richtingn de dichtstbijzijnde uitgang. Ik verzette me tegen dit kuddegedrag, maar de kok bij wie ik mijn slaatje wilde bestellen en de kassiëre bij wie ik het wilde afrekenen, waren al weg. Totdat de beveiliging ook mij met zachte hand richting buiten dirigeerde.

Later die middag kregen we een mailtje, dat het niet een brandoefening betrof, maar slechts een test van de alarminstallatie. ‘Jammer dat niet iedereen dat begrepen had’, vervolgde het mailtje. Misschien dat dat bericht beter voor de test verspreid had kunnen worden. Helaas worden sommige putten in Den Haag pas gedempt als het kalf al goed en wel verdronken is.

Het begin van het nieuwe politieke seizoen wordt in Breda traditiegetrouw ingeluid met een barbecue. Dit maal op landgoed Anneville. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er deze keer nogal tegenop zag. Maar zoals wel vaker blijkt het, als ik er dan eenmaal ben, best mee te vallen.

En zo vetlede raadslid Patrick Ernst over zijn drie-sterrenvacantie in Frankrijk met gepofte aardappel met truffel à 110 euro. Bleek André Lips in zijn zomerhuisje in Zeeland geweest te zijn. En was Ine van Hasselt al weer bezig met het plannen van haar wintervacantie. Of ik nog ergens geweest was. ‘Tsja, Den Haag’. ‘Een dagje of een weekeinde?’ ‘Nee, werken’.

Iets na negenen belde Joris, of ik, als ik langs kwam voor hem nog even een pakje sigaretten kon meenemen. Soms moet je iets achter de hand hebben als je zonder scheve gezichten de barbecue weer wilt kunnen verlaten.