Homo Odiusus – za 9 sept. 2006

voorgaande jaren

Eén week voor Breda Barst. De decorgroep draait overuren. De spaarzame laatste vrije momenten worden opgeslokt door het creatieve proces. Deadline’s verrichten wonderen voor de productiesnelheid.

Nadeel van een vruchtbaar arbeidsproces is dat er zo weinig over te vertellen valt. Er ging niets drastisch fout, niemand raakte gewond en we kwamen er ook niet achter dat we ergens gedurende de dag een catastrofale rekenfout hadden gemaakt die ertoe zou leiden dat we al het werk van de afgelopen weken opnieuw zouden moeten doen.

Het was dus eigenlijk maar een saaie dag. Geen bijzondere ontmoetingen, geen opvallende gesprekken, geen onverwachte wendingen. Geen goede dag dus voor een blogger.

Homo Invisens – vr 8 sept. 2006

one day I'll fly away

“Bel Selçuk even op, dat schijnt nogal een langslaper te zijn”, schijnt de burgemeester tegen een ambtenaar gezegd te hebben toen ik om kwart over negen nog niet op het stadskantoor was gearriveerd. Ik zat echter al in de bus, die ons die dag langs onze partners in West-Brabant zou brengen.

De bus leidde ons in eerste instantie naar de vliegbasis op Woensdrecht, waar de core-business bestaat uit het onderhouden en upgraden van F16’s, Cougars en ander vliegend materieel. Tijdens de rondleiding viel het op dat die gevechtsvliegtuigen veel kleiner zijn dan ik me had voorgesteld. Het pilotendom is niet voor claustrofobische mensen.

Veel onderhoudswerkzaamheden gebeuren nu nog op verschillende plekken in Nederland. De bedoeling is dat deze hoogwaardige bedrijvigheid voor een groot deel naar Woensdrecht gaat verhuizen: een impuls voor de economie en het onderwijs. Helemaal als straks de JSF wordt aangeschaft. Hoewel ik geen voorstander ben van het JSF-project (als er dan toch een nieuw vliegtuig moest komen, dan nog liever de flexibeler inzetbare Euro-fighter),  kan, indien een volgend kabinet toch overgaat tot de aanschaf, een belangrijke factor worden in de west-Brabantse economie.

Na de middag deden we Roosendaal aan, waar de gemeente plannen heeft voor een grote herstructureringsoperatie op het huidige spoorwegemplacement. Knikkebollend probeerde ik de te lange powerpointpresentatie te volgen. Zoals altijd zijn powerpointpresentaties bij mij dodelijk: na vijf minuten haak ik onherroepelijk af, hoe interessant het onderwerp ook moge zijn.

Ons laatste bezoek was aan Bergen op Zoom, waar we werden ontvangen in het prachtige Markiezenhof. Burgemeester van der Velden, voor zijn komst naar Breda de eerste burger van het Markizaat, werd op straat direct herkend en begroet. Zijn liefde voor Bergen op Zoom werd nog eens benadrukt doordat hij de raadsleden na afloop van het bezoek nog even meenam naar zijn oude stamkroeg.

De bezoeken hadden vooral symbolische waarde: Breda kijkt niet alleen naar het Oosten (Den Bosch, Eindhoven, Tilburg), en naar de havensteden Rotterdam en Antwerpen, Breda is haar vrienden in het westen van Brabant zeker niet vergeten. Het raadsbezoek was dan ook mede bedoeld om de west-Brabantse samenwerking een extra impuls te geven. Een handreiking die door burgemeesters en wethouders van de door ons bezochte steden direct werd aangepakt. Jammer alleen dat er niet ook een delegatie raadsleden van die steden klaarstond om ons te ontvangen. Maar ik kan me het voorstellen: ze zijn het misschien beu om telkens maar weer op te komen draven als iemand een bezoek brengt aan hun gemeente. Tsja, het zijn net mensen.

Homo Flexibilis – do 7 sept. 2006

moderne tijden

Het concept-verkiezingsprogramma van GroenLinks is uit. En de ledenvergadering van afdeling Breda boog zich daarover het hoofd. Om met elkaar te bespreken of er wijzigingsvoorstellen ingediend moesten worden. Dat beloofde wat.

De Bredase afdeling van GroenLinks staat niet altijd bekend om haar even progressieve standpunten. En het handjevol mensen dat op een dergelijke afdelingsvergadering afkomt, behoort tot het groepje gestaald kader. Beide zijn geen garantie op het omarmen van vernieuwende ideeën.

Het was dan ook niet verrassend dat vooral de vereenvoudiging van het ontslagrecht voor veel discussie zorgde. En als je het mij zonder uitleg voor zou schotelen, zou ik zelf ook niet staan te juichen.

Waarom wil GroenLinks dan een versoepeling van het ontslagrecht? Omdat de economie van vandaag veel flexibeler is dan vroeger. Bedrijven groeien en krimpen continu. Als een bedrijf vast zit aan zijn personeel, zal het zich wel drie keer bedenken om in tijden van meer werkgelegenheid mensen in vaste dienst te nemen. Stel immers dat het over een paar jaar weer slechter gaat, dan moet zo’n bedrijf ingewikkelde procedures volgen om van zijn personeel af te komen. En dus nemen werknemers zoveel mogelijk flex-werkers en uitzendkrachten in dienst. Die hebben in verhouding nauwelijks rechten en kun je dus zonder pardon dumpen.

GroenLinks pleit voor eenvoudigere kortere ontslagprocedures. Zijn de werknemers dan aan de goden overgeleverd? Alles behalve. Bedrijven wordt namelijk als tegenprestatie ondermeer gevraagd hun werknemers continu bij te blijven scholen, zodat zij waardevol blijven op de arbeidsmarkt. En een vereenvoudiging van het ontslagrecht betekent ook niet dat werknemers ineens geen rechten meer zouden hebben. Het betekent wel dat flex-werkers makkelijker in aanmerking komen voor een vaste baan. Vraag het aan de gemiddelde jongere en ze zullen in meerderheid zeggen dat ze nu niet aan een vast contract kunnen komen. De sterke rechtspositie van mensen met een vast contract, vaak de oudere werknemers, gaat nu dus ten koste van de rechtspositie van jonge werknemers, meestal flexers. Die ongelijkheid moet verdwijnen. Jammer dat de Bredase ledenvergadering daar in meerderheid anders over dacht.

Homo Dividus – wo 6 sept. 2006

deelbaar

Ik heb weer eens een weekje verzuimd mijn blog bij te houden. Dat heeft te maken met de enorme drukte van de afgelopen week. Dat heeft slechts één nadeel. Ik weet, zes dagen na 6 september, niet meer precies of ik op 6 september wel iets leuks heb meegemaakt.

Goed, de fractie in Den Haag had haar wekelijkse fractievergadering, de internetjongens van het landelijk kwamen uitleggen hoe het nieuwe CMS in elkaar zat, er was een bijeenkomst met allochtone studenten die liever geen allochtone studenten genoemd willen worden, er was een brainstormsessie en ik ben ‘s avonds nog naar de repetitie van mijn koor geweest.

Maar goed, dat soort informatie haal ik gewoon uit mijn agenda. En ik weet ook nog wel dat die bijeenkomsten op één of andere manier zo’n beetje allemaal tegelijkertijd plaatshadden. Hoe ik overal bij aanwezig geweest ben, mag dan ook gerust een raadsel heten en kan nu al toegevoegd worden aan het rijtje van zeven wereldwonderen.

Maar had ik nu ook iets schrijvenswaardigs meegemaakt? Kon een mens zich af en toe maar opsplitsen. Dan was mijn ene helft aanwezig bij al die belangrijke bijeenkomsten, terwijl mijn andere helft er live verslag van kon doen op dit blog. Maar helaas.

Homo Inattentus – di 5 sept. 2006

nee, geen dolk. Een briefopener.

Er is een hoop gebeurd in de Bredase politiek afgelopen weekeinde. Hoe een korte brief een klein incidentje veroorzaakt en hoe een lokaal dagblad van een mug een olifant maakt.

Vorige week belde VVD-raadslid Patrick Ernst mij op over een brief die hij met verschillende partijen wilde sturen over de toename van het aantal werkgroepjes in de Bredase raad. Ik verkeerde, ten onrechte, blijkt achteraf, in de veronderstelling dat die brief al helemaal doorgesproken was met fractiegenoot Piet Hein Scheltens en schonk inhoudelijk niet te veel aandacht aan de brief. Dat was dom van me.

De brief was namelijk niet erg handig geformuleerd. En gaf eigenlijk ook niet helemaal de opvatting van GroenLinks weer. Wij zijn weliswaar geen grote fan van werkgroepen, omdat deze een fikse toename van de werkdruk van raadsleden van vooral kleine fracties met zich meebrengen en omdat ze de schijn van besloten overleg kunnen wekken. Daarnaast moet je uitkijken dat je in werkgroepen niet het werk van de wethouders over gaat zitten doen. Maar in de brief werd gesteld dat de werkgroepen ‘niet dualistisch’ zouden zijn. En eveneens werd geïmpliceerd dat het college voor het ontstaan van deze werkgroepjes verantwoordelijk was. Terwijl het juist de raad zelf is die tot nog toe al deze werkgroepen heeft ingesteld. Als ik de brief zelf had moeten schrijven, zou hij er waarschijnlijk ook anders uitgezien hebben. Alhoewel het altijd makkelijk is om dat achteraf te beweren.

Goed, bent U er nog? Toen de volgende dag de brief van de gezamenlijke oppositie plus coalitiegenoot GroenLinks in de krant stond, met daarboven ook nog eens de tendentieuze kop ‘openheid politiek slibt weg’, werd niet iedereen in college en coalitie daar even blij van. En dus leek het mij handig om als fractievoorzitter een briefje te sturen met daarin excuses voor de in de brief gedane suggestie als zou de nieuwe coalitie van alles in het geheim zitten te bekokstoven. Ik ben namelijk van mening dat er op dit moment een heleboel juist wel in de openheid gebeurd, in tegenstelling tot in de voorgaande periode. En ja, dat meen ik oprecht. Blijft ondertussen dat ik niet de grootste fan ben van overal maar een werkgroepje voor oprichten. Maar dat had ik al gezegd.

Anywayz, zo’n brief wordt al snel opgevat als ‘door het stof kruipen’, ‘bakzeil halen’ en meer van dat soort termen. Spekkies voor de bekkies van het lokale journaille. Ietwat overtrokken allemaal. Ik draag het maar met waardigheid.

Homo Confusus – ma 4 sept. 2006

hele oude radio

Help. Ik ben ontheemd. De regelmaat is zoek. Als in een droom zijn vertrouwde zaken weggevallen, zijn dingen verplaatst en verdwenen. Paden en wegen zijn ineens van richting veranderd, de plattegrond van het dagelijks leven heeft een onbegrijpelijke metamorfose ondergaan. Ik ben verdwaald.

De publieke omroep heeft zijn radioprogrammering veranderd. Ineens zit Felix Meurders met een oninteressant consumentenprogramma in wat vorige week nog het diepgravende onderzoeksuur van Radio 1 was. En de ietwat nerveuze Sjors Freulich zit ineens op de plek waar vroeger nog het Radio 1 Journaal te horen was. 4fm zit ineens op een andere frequentie, niet te ontvangen via de autoradio of transistorradio en de concertzender is verdwenen. En waar zijn in godsnaam De Avonden gebleven. Gereduceerd tot een bundel herhalingen uit ver vervlogen jaren in de nachtelijke uren van Radio 747, dat nu ineens weer wèl Radio 5 heet.

Het is net als met die prachtige radiomeubels uit de jaren vijftig, waar op de afstemschaap al de namen van de verschillende zenders met sierlijke letters waren afgedrukt. Hilversum stond tussen Athene en Burghead. Rome was het centrum, de tot de verbeelding sprekende zender Beromunster viel bijna van de afstemschaal af. Wie nu op de afstemschaal zoekt naar Munchen, Berlijn of Parijs, vindt nog slechts de commerciële ruis van nietszeggende muziekzenders. Met moeite is soms nog een flard Frans, Duits of Engels te horen. Moskou is weggedrukt, Leopoldville bestaat niet meer.

De radioluisteraar is conservatief in zijn luistergedrag. Kom aan zijn programmering en je komt aan zijn dagindeling. De veranderingen die de NOS heeft laten plaatsvinden in het spoorboekje van de radio, zijn niets minder dan een radiofonische veldslag. De dag van de Apocalyps is nakende.

Homo Erumpens – 2 en 3 sept. 2006

modelbeestje

Ondanks en kwellende voetblessure stond het weekeinde in het teken van Popfestival Breda Barst. Over twee weken vindt het beste, grootste en vrolijkste, maar vooral enige buitenpopfestival van Breda plaats en dat moet natuurlijk wel een beetje leuk worden ingericht. De creatieve fase was voorbij. Er moesten meters gemaakt worden.

Honderden meters pvc-pijp, dubbelzijdig plakband dat overal aan bleef plakken, stofjes, tie-ribs, botte stanley-messen en een ernstig tekortkomende hoeveelheid scharen. Het motto was groot en veel. Een goede besteding van een vrij weekeinde. Over twee weken het eindresultaat: zaterdag 16 en zondag 17 september in het Valkenberg in Breda. Zie ook www.bredabarst.nl.

Homo Ruptus – vr 1 sept. 2006

auw!

We hadden standdag. In Scheveningen, in Oscar’s, een strandtentje naast het foeilelijke Carlton-hotel. Een dagje vrij, zei U? Niets van dat. De Kamerfracties, Europafractie, fractiemedewerkers en bestuursleden van GroenLinks kwamen bijeen om de campagnelijn voor de komende verkiezingen uit te stippelen. En geen van de genodigden kwam in zwemtenue.

Goed, er werd tussen de bedrijven door best ook veel gelachen. We zijn immers een vrolijke en gezellige partij. Maar tot laat in de middag werd er ook serieus gewerkt. Overal in Oscar’s waren werkoverlegjes, deelsessies en bilateraaltjes gaande. Om over de plenaire sessies met heuse powerpoint-presentaties maar niet te spreken.

Maar aan het eind van de middag was er ook nog wat ontspanning. Op het Scheveningse zand werd gevolleyd en gevoetbald. Hoewel ik slecht kan voetballen, deed ik ook even mee. Eventjes, omdat ik al snel merkte dat mij conditie het niet toeliet lang te rennen in het mulle zand, maar ook omdat ik mijn teen enigszins bezeerd had aan de schenen van Kamerlid Kees Vendrik. Wiens schenen, zo merkte ik, net zo hard zijn als zijn financiële doorberekeningen.

Veel te laat arriveerde ik thuis in Breda, al waar ik achter de pijnlijke ontdekking kwam dat ik mijn eerste sportblessure in mijn leven had opgelopen. Politiek is een kwetsbaar vak.

Homo Amicus – do 31 aug. 2006

aaah, wat lief

Op de terugreis stapte ik al in Delft uit de trein. Ik had afgesproken met Jaap. Behalve een avond bij kletsen, betekende dat voor mij ook het gemak van niet voor mezelf hoeven koken en het plezier van de volgende ochtend minder vroeg opstaan. Bij Jaap kan ik altijd blijven pitten. Op een eigen matras welteverstaan.

Volgens Jaap had ik op zijn verjaardag een slechte beurt gemaakt bij zijn vrienden. Kennelijk schij nik iets gezegd te hebben in de trant van „van alle twaalf mensen op dit rookbalkon zijn er slechts twee die ik een vriend zou noemen”. Ik gooi er wel eens vaker dat soort boude stellingen in. Ik meen ze voor de helft. Mijn definitie van vriendschap is nogal flexibel.

Enerzijds ben ik van mening dat een mens nooit heel veel èchte vrienden kan hebben. Wie er vijf heeft, mag zich gelukkig prijzen. Anderzijds kom je een heleboel mensen tegen die je wèl tot je vriendenkring wilt rekenen. Simpelweg omdat ze je op de één of andere manier dierbaarder zijn dan normaal. Dat zouden ook vrienden zijn geweest, als de omstandigheden iets anders waren geweest, bijvoorbeeld als je de kans had elkaar vaker te zien. Een aantal vrienden op het feestje behoren zeker tot die laatste categorie. Prettige mensen, die je zo weinig ziet dat je ze niet kunt gaan missen.

De opmerking was bij enkelen van hen kennelijk wat verkeerd gevallen, als ik Jaap mocht geloven. En dat is dan wel weer opvallend. Want je kunt alleen maar boos over zo’n opmerking als de persoon die ‘m zegt jou ook iets dierbaarder is dan gemiddeld. Zou ik dan zonder het zelf te weten op die avond enkele vrienden zijn kwijtgeraakt waarvan ik niet wist dat ik ze had? Wat is vriendschap toch ontzettend ingewikkeld. Het is soms net een relatie…

Homo Proles – wo 30 aug. 2006

enlighten me

De laatste vergadering van de organisatie van popfestival Breda Barst voor het festival. Veel koppen koffie, eindeloze herhalingen van het rijtje ‘very important things you’re most likely to forget’ en de slotvraag: ‘zullen we voor de zekerheid toch nog één keertje bij elkaar komen voor het festival’. Nee. Het rijtje vermeende vergetelijkheden zou alleen maar langer worden.

Men zou zeggen dat na elf jaar een organisatie eigenlijk amper meer hoeft te vergaderen. Draaiboeken kunnen met een simpel copy-paste worden aangepast aan de nieuwe editie en de takenpakketten zijn dermate duidelijk uitgelijnd dat iedereen precies weet wat wanneer te moeten doen. De werkelijkheid is anders. Al is het maar omdat mensen vergeetachtige wezens zijn, vooral wanneer een bepaalde taak uitgevoerd dient te worden.

Dit tot grote ergernis van vooral de voorzitter, die soms het gevoel heeft meer een kinderjuf te zijn dan de organisator van een serieus popfestival. De werkelijkheid gebied te zeggen: hij is beiden. Wij, de niet-voorzitters, zijn laks, vergeten dingen, bewaren alles tot het laatste moment, praten door elkaar heen, maken grappen en zijn vervelend. Breda Barst is het grootste wonder van de stad Breda.